Part

 1 I  |            ona, bo jest. To samo o sobie sam wyrzekł Jehowa - to
 2 I  |           drogą, jak sam wyrzekł o Sobie. Tą drogą tylko dostać się
 3 I  |     działał po ludzku, podnosząc w sobie wszystkie ludzkie przymioty
 4 I  |  doprowadzając naturę człowieczą w Sobie do zlewu harmonijnego z
 5 I  |          umiarkowaniem, panowaniem sobie nieskończonym, łagodnością
 6 I  |            wiedzą doskonałą Boga o Sobie, jeśli nie metodą, że tak
 7 I  |            pojęcie, które Bóg ma o Sobie i które samo jest Bogiem,
 8 I  |        wieki wieków łączy Sobą i w Sobie obie natury - nieskończoną
 9 I  |         Osoby Trójcy udzielają się sobie wiecznie nawzajem. Bóg wszystek
10 I  |        właśnie tym udzielaniem się sobie duchów ludzkich nawzajem.
11 I  |     Chrystusa prawo i uczynić je w sobie, by dostąpić zbawienia.
12 I  |          to jest nie uczyni Jego w sobie, nie stanie się, jak On
13 I  |       niedobitnie, błędnie, znać o sobie dają lub w snach się nam
14 I  |          potęgę charakterystyczną, sobie tylko właściwą - wyraża
15 I  |          Nic uczynić, ale wszystko sobie wyobrazić, wszystko myśleć
16 I  |        mają, długo przedmyśliwać w sobie – ni też niższe, opuszczone,
17 I  |       owali lub przeodpokutowali w sobie przez ten czas czyśćcowy -
18 I  |          wykazać dobitnie, dowieść sobie samej w całej naturze, we
19 I  |      łącznią i zlewem. Ono ma je w sobie i samo o tyle sobą jest,
20 I  |            najmartwszy kamień ma w sobie siły idealne (gdyby tylko
21 I  |    rozdzielone i przeciwpostawione sobie, ale na to, by się wypróbować
22 I  |         więc myśli nie rozbudził w sobie. Lecz jak z świata natury
23 I  |     ludzkie stworzone nasamprzód w sobie poczuły, czyż nie nadany
24 I  |         sami dojdą do pojednania w sobie bytu swego z myślą swą,
25 I  |        wszechducha jest zawierać w sobie wszechbyt i wszechmyśl -
26 I  |            wyłaniać, wyradzać je w sobie i z siebie, z nich się składać
27 I  |           żywymi, wtedy stworzym w sobie tym samym pełne obcowanie
28 I  | przeciwnych wszechświata biegną ku sobie te kierunki. Nieraz zdawałoby
29 I  |         walczy już, rozdarty sam w sobie, ale wciąż myśląc wyższe
30 I  |             obcuje z nimi i sam je sobie wyczynnia. To właśnie jest
31 I  |        samym, z wszechmyślą Jego o Sobie samym. Prawem wtedy stał
32 II |          bytu postacią, do myśli o sobie, czyli osobistości, jeszcze
33 II |        człowieka rozdarty walczy w sobie samym domową wojną. Już
34 II |         już wie o bycie, już wie o sobie, ale byt nie zgadza się
35 II | miłościwych. Ludy i wieki nawzajem sobie przekazują jad nienawiści -
36 II |       szkoły duchów, wyrabiające w sobie rozmaite władze, idee, kierunki,
37 II |           całej mocy przeznaczonej sobie osobistości i stawa się
38 II |        nazywamy, który już pojął w sobie cel, do którego dąży, tj.
39 II |           narodu, jakoby ciało już sobie ulepione przez wieki śród
40 II |        zaświeca w pełni, podbiwszy sobie własne ciało i duszę, czyli
41 II |         samych mają i dlatego każą sobie poświęcać wszystkie inne
42 II |         rodzimy, ojczysty noszą na sobie, a skoro ten tknięty i nadwerężony,
43 II |         owa, jako oderwana, wyrobi sobie swój okrąg czysto oderwany,
44 II |        była wyrobiła i puścizną po sobie zostawiła zewnętrzne kształty
45 II | narodowości - państwa, ciała, szły sobie swoim tropem, narodowości,
46 II |         nieprzerwany świadomości o sobie. Nim pojedyncze duchy przyobleką
47 II |    dochodzących do pełnej wiedzy o sobie, a tym samym zabierających
48 II |          narody do wiedzy pełnej o sobie, do przeświadczenia o prawowitości,
49 II |           postaci dowiedział się o sobie samym z losów Jej żywota,
50 II |            uzyskać pełnią wiedzy o sobie, duchy zbiorowe potrzebowały
51 II | historyczne, nim zadrgnie wiedzą o sobie i przetwarzać się nią świadomie
52 II |          łaski Bożej, nosić już na sobie zarysy zapowiadające wszystek
53 II | istniejącym bez dokładnej wiedzy o sobie.~Dzieje więc takowego pierwowzoru
54 II |       odstąpieniem, tą winą gotuje sobie zgubę, ową właśnie, która
55 II |         chwili, gdy on do wiedzy o sobie i przeznaczeniu swoim dochodzi.~
56 II |            zupełnie, świadomości o sobie nie przeciągając poza grób
57 II |            z świadomością sądzić o sobie i rozumieć przeznaczenie
58 II |        winy rozpoznawając, wytykać sobie błędnie drogę powrotu do
59 II |        cierpiąca, błądząca, gotuje sobie nieopisanym żalem i równie
60 II |     dlatego, że najmniej myślała o sobie, że ciągle pomoc i ratunek
61 II |    walczenia z niesprawiedliwością sobie wyrządzoną, a tym samym
62 II |        objawionej, nieskończonej w sobie i coraz wyższego kształtu
63 II |  odzyskania bytu, czyli utworzenia sobie nowego, a już nieskazitelnego
64 III|          oblec, tym samym nie daje sobie czasu potrzebnego do obleczenia
65 III|         pierwszy na ziemi wyszukał sobie pierś zbiorową, kość kości
66 III|           Boga. Tak wszelki szatan sobie poczyna i to wszechzłego
67 III|          uwielbiał i przywłaszczał sobie. Tak z pruska wojsko nastroił -
68 III|    Focjusza i Tamerlana ostrażył w sobie Fryderykiem Wielkim, Robespierem
69 III|    straszliwej bezloiki. Kto celem sobie obrał przebydlęcenie ludzkości,
70 III|      celowi, tajemniczo i święcie, sobie nawzajem poślubionych duchów.
71 III|       potęgę przyprawiło. Tym znak sobie antychrystowy sam zatknął
72 III|    dzielnice, rozdziera się sama w sobie, wchodzi jakby i w rozwagę
73 III|        ogłady, miłością ciągnący k'sobie postronne ludy. Stąd unie
74 III|  wystawiała widok jedyny zlanych w sobie dwóch światów, dwóch okresów
75 III|        średniowieczny. Przypomnieć sobie tylko Zamoyskiego, Żółkiewskiego,