Akt, Scena

 1  1, 1 |     panowie, tak jesteście chciwi tego materyjalnego pokarmu.~WIKTOR~
 2  1, 3 |         wotywę dam, jak się raz z tego domu wydobędę. Co jednak
 3  1, 3 |         swoję wolą i uporek, a ja tego nie lubię. Przy tym główka
 4  1, 3 |         poezyjami zawrócona. I do tego, panie Januszu, należałoby
 5  1, 5 |  namyślenia! Biada, biada tej, co tego czasu potrzebuje, której
 6  1, 6 |          zadowolnienia.~SZAMBELAN~Tego niekoniecznie rozumiem.~
 7  1, 6 |         HELENA~Między mną a ojcem tego lękać się nie można.~P.
 8  1, 7 |            aby mnie znieważano do tego stopnia! - Ale daremna praca,
 9  1, 9 |        nie chcesz Janusza?~HELENA~Tego nie wyrzekłam.~P. JOWIALSKI~
10  1, 11|         to żaden uczciwy człowiek tego nie wymówi. - A mnie się
11  1, 11|           do Szambelanowy~Dopókiż tego będzie?~SZAMBELANOWA~Dopóki
12  1, 11|   Jowialskich. - Żałuję tylko, że tego od razu nie uczyniłam! Tres
13  1, 12|         czy poczciwy?~JANUSZ~Nie, tego nie powiadam.~LUDMIR~To
14  1, 12|    rozumnik koronny?~P. JOWIALSKI~Tego urzędu nie ma.~LUDMIR~Któż
15  1, 12|            JOWIALSKI~Żaden dworak tego nie uczyni.~LUDMIR~siadając
16  1, 14|    nieprzyzwoicie!~HELENA~Sam pan tego żądałeś.~JANUSZ~Ale teraz
17  1, 14|        się wcale winna!~HELENA~Ja tego nie widzę.~JANUSZ~Tym gorzej
18  1, 17| wytrzymania!~SZAMBELANOWA~Sam pan tego chciałeś.~JANUSZ~Wszyscy
19  1, 17|            JANUSZ~Jak to później? Tego sobie nie życzę!~
20  1, 20|           Helusia odsunęła się od tego żartu. Tak, dobrze?~JANUSZ~
21  1, 21|        roku 1807...~JANUSZ~Może i tego chciałem, proszę państwa,
22  1, 21|      proszę najpokorniej? - Czy i tego chciałem? Biegnę...~SZAMBELAN~
23  1, 22|     zechce być wesołym, będzie do tego przymuszony.~JANUSZ~Ja nic
24  1, 22|          Co? (wstając) Dosyć więc tego!~innym tonem~Usiłowania
25  1, 24|      diabli wiedzą po co, z łaski tego szaleńca, który spokojnie
26  1, 25|           po krótkim milczeniu) Z tego by nawet można przysłowie
27  1, 26|         Pan Janusz nie potrafiłby tego.~SZAMBELAN~Wierzę.~HELENA~
28  1, 26|            co się podoba? - Nic z tego! Pójdziesz mi, panie gilu,
29  1, 28|        spędzona bez kogokolwiek z tego domu, jest stratą dla mojego
30  1, 28|        cicho, cicho.~WIKTOR~Ja ci tego nie daruję!~LUDMIR~Wiktorze!
31  1, 29|        złem napełniony, a pani do tego zdajesz się zmierzać.~LUDMIR~
32  1, 29|           stronie~Wiktorze, nadto tego.~WIKTOR~Gotów unosić się
33  1, 31|        żelazna ręka przyzwoitości tego poziomego świata, iż wzbrania
34  1, 34| zastępowała.~HELENA~Prawda, aż do tego czasu.~JANUSZ~Nie starałżem
35  1, 37|         się bić! -~WIKTOR~Nie, do tego stopnia nie zapomnę się
36  1, 39|          ci się zupełnie - nie ma tego uśmiechu rozlanego po całej
37  1, 40|          tak on tobie. - A propos tego przysłowia, znasz powiastkę
38  1, 40|          O, dlaboga! Co też on ma tego w głowie! Figle! figle!~
39  1, 44|      namówili. - Bodaj im Pan Bóg tego nie pamiętał!~SZAMBELAN~
40  1, 44|         się ze swoim odkryciem do tego zera. C`est malheur!~SZAMBELAN~
41  1, 45|       Odchodzi.~SZAMBELANOWA~Co z tego będzie - sama nie wiem;
42  1, 46|       pojmuję, albo nie będzie od tego. Otóż i ona!~
43  1, 47|         będzie.~LUDMIR~na stronie~Tego honoru nie spodziewałem
44  1, 49|            LUDMIR~Przysięgnę, jak tego trzeba będzie, (na stronie)
45  1, 52|         nią. - Wiecie, jak się od tego wyprasza. Dajcież jej przynajmniej