Akt, Scena

 1 Osob  |          JOWIALSKI~PANI JOWIALSKA, JEGO ŻONA~SZAMBELAN JOWIALSKI,
 2 Osob  |   JOWIALSKI, ICH SYN~SZAMBELANOWA, JEGO ŻONA~HELENA, CÓRKA SZAMBELANA
 3  1, 1 |           chłodzie włóczyć się dla jego rycin!~LUDMIR~z udanym zachwyceniem~
 4  1, 3 |           miał kogo, co by słuchał jego przysłowiów, bajek i dykteryjek.
 5  1, 3 | przysłowiów, bajek i dykteryjek. W jego ręku jednak majątek. C`est
 6  1, 3 |          chwilę zrobi także, co mu jego strzelec każe. Szczerze
 7  1, 4 |   nieoszacowana figura być musi, i jego żona także dobra, i jego
 8  1, 4 |           jego żona także dobra, i jego syn, i ten pan Janusz, co
 9  1, 6 |         Nadto?~HELENA~Przynajmniej jego wesołość jest tak pozioma,
10  1, 10|        Teraz proszę sobie wystawić jego zadziwienie przy obudzeniu!~
11  1, 13|          Takie to są zawsze prawie jego pomysły, taka wesołość zawsze;
12  1, 14|           tej niewinnej zabawy bez jego wyraźnego rozkazu.~JANUSZ~
13  1, 15|          nieprzyjemności doznane z jego powodu, a które gorzko zatruwają
14  1, 20|        każę przeciągnąć hultaja za jego niewidzianą bezczelność!~
15  1, 26|             Ach, nie, drogi ojcze! Jego uczucia już przechodzą w
16  1, 26|     przechodzą w idealizm, dźwięki jego duszy są tak czyste, tak
17  1, 27|           Mogę więc spuścić się na jego obietnicę?~SZAMBELAN~Z wszelką
18  1, 28|      wyrysować - ręczę, że kształt jego cały miałeś w głowie...
19  1, 28|        oryginałów, Jowialska, cień jego - para doskonała, jak tych
20  1, 29|        godziny, aby uchwycić wątek jego sposobu myślenia.~WIKTOR~
21  1, 30|          wieku, w którym żyjemy. - Jego kompozycja, pęzel i koloryt
22  1, 30|            świata".~LUDMIR~Ach, to jego ulubione! Idź, Wiktorze -
23  1, 31|            nadziei?~HELENA~Pewnie! Jego miłość jest mi nieznośną.~
24  1, 31|         Dawno już byłabym odmówiła jego rękę, gdyby nie macocha,
25  1, 31|           rzucić mnie koniecznie w jego poziome objęcie.~LUDMIR~
26  1, 33|         twój - głosem anioła. Echo jego w mojej duszy wiecznie żyć
27  1, 38|      dmuchnął: - Hola! -~Stała się jego wola.~- O co idzie, o co
28  1, 40|         raczysz pozwolić, aby imię jego zaszczyciło pracę moję.~
29  1, 44|           niebezpieczny?~SZAMBELAN~Jego przyjaciel Wiktor dopiero
30  1, 45|            Tuza). Powtórz wyznanie jego własnego towarzysza; nareszcie -
31  1, 47|            która wzdrygnęła się na jego głos) Pięknie dla mnie dzisiaj
32  1, 53|          nie zwodzi i podobieństwo jego do pierwszego mojego męża,
33  1, 53|      krzywdą własnego syna i wbrew jego dobru dotrzymywała w innych