Akt, Scena

  1 Osob  |             WIKTOR~LOKAJ~RZECZ DZIEJE SIĘ NA WSI, W DOMU P. JOWIALSKIEGO~ ~
  2  1, 1 |           wchodzi na scenę, oglądając się na wszystkie strony.~WIKTOR~
  3  1, 1 |               diabła mnie było wdawać się z poetą! Z tym szalonym
  4  1, 1 |        szalonym człowiekiem! (kładzie się na ziemi koło tłumoczka,
  5  1, 1 |       cierpliwość. - Spocony, napiłeś się nieostrożnie zimnej wody
  6  1, 1 |              zdrowia.~WIKTOR~zrywając się siada~Ja rozum straciłem?
  7  1, 1 |              straciłem? ja? - A to mi się podoba!~LUDMIR~Chwała Bogu,
  8  1, 1 |             LUDMIR~Chwała Bogu, że ci się coś przecie podoba.~WIKTOR~
  9  1, 1 |          ubrany jak na redutę, włóczę się od wsi do wsi. Ale na rozum
 10  1, 1 |              jeszcze raz szalony, kto się wdaje ze stworzeniami nazwanymi
 11  1, 1 |         prawnuków.~LUDMIR~Więc chcesz się żenić?~WIKTOR~Być może.~
 12  1, 1 |           WIKTOR~Powiedz mi, po co ja się włóczę za tobą?~LUDMIR~Twoja
 13  1, 1 |               ze mną, Wiktorze! Udamy się w odłogiem leżącą krainę,
 14  1, 1 |            mieć nie mogłem - włóczymy się od karczmy do karczmy. Tam,
 15  1, 1 |              unieśmiertelni - udał ci się doskonale! Tylko trzeba,
 16  1, 1 |         stronę - powiedz mi, czego ty się dobrego spodziewasz w twoich
 17  1, 1 |             na których ciągle kręcimy się i kręcimy aż do nudzącego
 18  1, 1 |            nosi nazwisko: kmotr zowie się kmotrem, a łotr łotrem;
 19  1, 1 |              autorowie wolemy trzymać się kwiecistych nicości - łatwiej
 20  1, 1 |       wierzbie. A ja, ja głupi, dałem się uwieść jakimiś zamkami.~
 21  1, 1 |              był,~LUDMIR~Może uda nam się spotkać z Szandorem.~WIKTOR~
 22  1, 1 |           Szandora.~LUDMIR~Przekonasz się, że jest mnóstwo najpiękniejszych
 23  1, 1 |            głodzie i chłodzie włóczyć się dla jego rycin!~LUDMIR~z
 24  1, 2 |            złocone komnaty, przenoszę się pod skromne strzechy; tam
 25  1, 2 |             mundur przywdziewa, tyran się pieści - słowem, wszystko
 26  1, 2 |                słowem, wszystko zlewa się w kształty przyzwoitości.
 27  1, 2 |           wzięła. - Ale jakaś para tu się zbliża... Wybaczcie, podsłuchywać
 28  1, 3 |              wszystkie wykręty na nic się nie przydadzą. Pójdzie za
 29  1, 3 |              Stary Jowialski nie pyta się, co się dzieje, jak się
 30  1, 3 |            Jowialski nie pyta się, co się dzieje, jak się dzieje w
 31  1, 3 |               się, co się dzieje, jak się dzieje w domu, byle tylko
 32  1, 3 |           bożyszcza, z których śmieje się od lat piędziesięciu po
 33  1, 3 |             dobrze - byle nie trudnił się niczym, jak tylko swoimi
 34  1, 3 |       powiadam, że na wotywę dam, jak się raz z tego domu wydobędę.
 35  1, 3 |           licznego towarzystwa obejść się nie może, przy naszym ślubie,
 36  1, 3 |             panie Januszu, należałoby się trochę stosować. Je vous
 37  1, 3 |      romansowym?~SZAMBELANOWA~Zdałoby się,~LUDMIR~na stronie~Romansowa!
 38  1, 3 |           grobowców. La!~JANUSZ~Na to się nie piszę.~SZAMBELANOWA~
 39  1, 3 |             zgryzota sumienia, jak to się dowiedziałam przypadkiem
 40  1, 3 |             deputatem. - Ale zdaje mi się, że już czas będzie na śniadanie.~
 41  1, 3 |        butelka próżna w krzaku - spił się więc obywatel.~SZAMBELANOWA~
 42  1, 3 |        obywatel.~SZAMBELANOWA~Niechże się wyśpi.~JANUSZ~Trzeba by
 43  1, 3 |          znowu! Allons!~Janusz Trzeba się bawić - pan Jowialski cieszyć
 44  1, 3 |                 pan Jowialski cieszyć się będzie.~SZAMBELANOWA~Tym
 45  1, 3 |              będzie.~SZAMBELANOWA~Tym się Helenie nie podobasz.~JANUSZ~
 46  1, 3 |        komedyją... Wybornie!... śmiać się będziemy dzień cały.~SZAMBELANOWA~
 47  1, 3 |               cały.~SZAMBELANOWA~Mnie się to nie podoba. C`est ordinaire.~
 48  1, 3 |              mówiłaś, że muszę starać się o łaskę pana Jowialskiego?~
 49  1, 3 |           jest... No, o tym naradzimy się wszyscy, tylko najpierw
 50  1, 4 |              będę jak zabity.~Kładzie się pod drzewem.~ODMIANA SCENY~
 51  1, 5 |               on, którego umysł nigdy się nad poziom wznieść nie zdoła!
 52  1, 5 |        natenczas, całym światem ja mu się~stanę!~po krótkim milczeniu~
 53  1, 6 |            robić. Chciałabym stosować się ile możności do świata,
 54  1, 6 |       samotrzask; na hałas wzdrygnęła się Helena~Trzask! - już w klatce;
 55  1, 6 |     niejakiegoś czasu prawdziwą stała się macochą - bylem się jej
 56  1, 6 |             stała się macochą - bylem się jej tylko z domu umknęła!
 57  1, 6 |            Pełno szczygłów i dzwoniec się odzywał, (do Heleny) Ale
 58  1, 6 |              mogę.~HELENA~Że stosując się do poziomych ustaw społeczeństwa,
 59  1, 6 |             za mąż.~SZAMBELAN~Zgadzam się z tobą zupełnie w tej mierze.~
 60  1, 6 |               Jednak zawsze uśmiejemy się do rozpuku. Ale jak tylko
 61  1, 6 |             rozpuku. Ale jak tylko ci się nie podoba, nie idź za niego!
 62  1, 6 |           taka moja rada!~HELENA~Mnie się zdaje, że najlepiej będzie
 63  1, 6 |      JOWIALSKI~w drzwiach, do żony~Co się odwlecze, to nie uciecze.~
 64  1, 6 |               dobry, panie Janie; jak się masz, Helusiu. Cóż tam słychać?~
 65  1, 6 |              Gdy szukasz rady, strzeż się zdrady.~HELENA~Między mną
 66  1, 6 |         Między mną a ojcem tego lękać się nie można.~P. JOWIALSKI~
 67  1, 6 |          HELENA~Właśnie dlatego waham się jeszcze i prosiłam o trzy
 68  1, 6 |               trzy dni do, namyślenia się; a jeżeli dziadunio dobrodziej
 69  1, 6 |         dobrze.~P. JOWIALSKI~A Jeżeli się oglądasz na to, że jaki
 70  1, 6 |             że jaki może lepszy trafi się zalotnik - rzecz niepewna.
 71  1, 6 |             za każdą bajką - i śmieje się zawsze mocno, ale cicho.~
 72  1, 6 |               Co też to zawsze uśmiać się trzeba! O, dlaboga! (kładąc
 73  1, 6 |             albo bardzo mało, toczącą się rozmowę.~HELENA~Jednak,
 74  1, 7 |            SZAMBELANOWA~zastanowiwszy się w drzwiach~O, tak! najlepiej.
 75  1, 7 |               który kilka razy starał się przyjść do słowa~Ależ, pani
 76  1, 7 |           SZAMBELANOWA~O, ja wiem, co się święci, wiem bardzo dobrze...~
 77  1, 7 |           Janie.~HELENA~Nareszcie, ja się nie sprzeciwiam - ale dlaczego
 78  1, 7 |               wyleci wróblem, a wróci się wołem - jak uczy przysłowie.~
 79  1, 7 |        skończyć, (do męża) Odezwiejże się waćpan przecie - czego stoisz?~
 80  1, 9 |      niegrzeczna.~P. JOWIALSKI~Gniewa się baba na targ, a targ o tym
 81  1, 9 |               waćpan bałamucisz! Mówi się - plecie, co mu ślina na
 82  1, 9 |                stój na smyczy!" Trafi się jaki smuklejszy modniś,
 83  1, 9 |                ty ze smyczy!" Ale jak się nic lepszego nie nadarzy - "
 84  1, 9 |             Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Ale Janusz wesoły,
 85  1, 9 |            lubię Janusza; z nim bawię się i śmieję, a śmiać się bardzo
 86  1, 9 |           bawię się i śmieję, a śmiać się bardzo zdrowo. Jednak nie
 87  1, 10|               gada.~SZAMBELAN~śmiejąc się~Już widzę, że z czegoś śmiać
 88  1, 10|              widzę, że z czegoś śmiać się trzeba.~P. JOWIALSKI~Cóż
 89  1, 10|           razem grać będziemy i śmiać się do upadłego.~SZAMBELAN~śmiejąc
 90  1, 10|           upadłego.~SZAMBELAN~śmiejąc się głośno~Wszakże mówiłem!~
 91  1, 10|               przebrać po turecku, co się najlepiej udało - śpi jak
 92  1, 10|            dalej?~JANUSZ~Przebierzemy się także wszyscy i wmówimy
 93  1, 10|              będę?~JANUSZ~Przebierzmy się pierwej, potem urzęda porozdajemy.
 94  1, 10|              I damy zechcą przychylić się do tej arcydowcipnej zabawy.~
 95  1, 10|          Lokaja) Dajże kaftan!~Ubiera się.~P. JOWIALSKA~Co też jegomość
 96  1, 10|      Turczynką.~P. JOWIALSKA~żegnając się~O, dlaboga!~P. JOWIALSKI~
 97  1, 10|          dlaboga!~P. JOWIALSKI~Musisz się zbisurmanić, nic nie pomoże.~
 98  1, 10|         JOWIALSKI~Żwawo do niéj, choć się broni! Jejmość zapomniała
 99  1, 10|          Chodź, Helusiu, przebierzemy się.~JANUSZ~do Heleny~I pani
100  1, 10|         Helusia - wszystkie wdzięczyć się będą do niego.~P. JOWIALSKA~
101  1, 10|      wynalazku.~P. JOWIALSKI~Nie masz się co namyślać, rób, jak twój
102  1, 10|           Hola! Niech panie przebierą się pierwej, a potem tu go przeniosą
103  1, 10|           wszyscy czekać będziemy, aż się sam obudzi.~SZAMBELAN~Aż
104  1, 10|              sam obudzi.~SZAMBELAN~Aż się sułtanem obudzi.~JANUSZ~
105  1, 11|           ziewa głośno i przeciągając się~Tom się wyspał, jaż mi w
106  1, 11|         głośno i przeciągając się~Tom się wyspał, jaż mi w nosie wierci -
107  1, 11|       południa, (ziewa) Austeryja jak się patrzy, me ma co mówić,
108  1, 11|             Wszyscy wstają i kłaniają się nisko. Ludmir przeciera
109  1, 11|             bo taki nie śpię, patrzam się oczami, (zdejmując turban)
110  1, 11|            sceny.~MĘŻCZYŹNI~kłaniając się~Najjaśniejszy panie!~LUDMIR~
111  1, 11|               panie?~LUDMIR~Ta bójcie się Boga, ja nie pan!~JANUSZ~
112  1, 11|          żadnego trapiącego snu, mnie się śniło tylko, z respektem
113  1, 11|             więcej nic.~Helena śmieje się,~P. JOWIALSKI~Sen mara,
114  1, 11|          tłumoczek-em sy schował, jak się patrzy - i jak sy teraz
115  1, 11|     jegomościuniu, bo ja nie wiem, co się ze mną dzieje. - A mnie
116  1, 11|               ze mną dzieje. - A mnie się wszycko widzi, że ja zwaryjował
117  1, 11|            zwaryjował i że (oglądając się) jestem u Pijarów, na górze,
118  1, 11|              sług i poddanych i pytać się o to, co mu aż nadto dobrze
119  1, 11|          Ciszej, ciszej.~LUDMIR~A jak się zowie to królestwo?~JANUSZ~
120  1, 11|             tego nie wymówi. - A mnie się widzi, że wy, państwo, drwicie
121  1, 11|              w drodze.~JANUSZ~Któż by się na to odważył - drwić!~SZAMBELAN~
122  1, 11|           będzie?~SZAMBELANOWA~Dopóki się starszym podoba. Vous comprenez?~
123  1, 11|              pan?~MĘŻCZYŹNI~kłaniając się~Pan, pan najjaśniejszy,
124  1, 11|            JOWIALSKI~na stronie~Jakby się panem urodził.~JANUSZ~Jeszcze
125  1, 11|           powie: nie?~JANUSZ~Zastanów się...~LUDMIR~Ani słowa, bo
126  1, 11|          stolik.~W samej rzeczy, mnie się śnić musiało, że byłem szewczykiem...
127  1, 11|           JOWIALSKI~na stronie, jakby się obudził~Co, co! przysłowie? -
128  1, 11|              stronie, do męża~Niechże się jegomość nie bardzo przysuwa,
129  1, 11|                czy te żarty na dobrym się skończą.~JANUSZ~Ja za to
130  1, 11|          takie żarty dłużej wystawiać się nie myślę.~LUDMIR~A to co?
131  1, 11|              szalony chłopcze? Usuwam się od prostackiej zabawy, wylęgłej
132  1, 12|              szynki więcej!~Szturkają się łokciami, nareszcie Szambelan
133  1, 12|           długo żyje. Ale przybliż no się, staruszku!~P. JOWIALSKA~
134  1, 12|            prawami w piecu palisz, że się stróżem zowiesz?~P. JOWIALSKI~
135  1, 12|             bez cechy pańskiej ścinać się będą. (do Janusza) A ty,
136  1, 12|               wszystko u dworu działo się przyzwoicie.~LUDMIR~I ty
137  1, 12|             kto jest ten lub ów i jak się zowie.~LUDMIR~I powiadasz: -
138  1, 12|              kieszeni. Ale prawda, on się teraz ze mną dzielić będzie, (
139  1, 12|               do Szambelana) A ty, co się śmiejesz, a nic nie gadasz,
140  1, 12|            Czego panowie nawarzą, tym się poddani poparzą.~LUDMIR~
141  1, 12|            Ten urząd jest, samo przez się, przy każdym innym...~LUDMIR~
142  1, 12|              są te panie? I tamta, co się znarowiła?~P. JOWIALSKI~
143  1, 12|             miał jednę, a Boże zmiłuj się... (surowo, wstając) Kto
144  1, 12|              stronie, Jowialski zdaje się być przeciwnego zdania,
145  1, 12|         Chciej pani zostać, nie lękaj się, znam granicę żartu i winne
146  1, 12|               sobą, a dusze nasze już się rozumieją.~HELENA~Cóż to
147  1, 12|              żądasz?~LUDMIR~Nie trwóż się moją przybraną rolą i zostań. - (
148  1, 12|                Jeszcze tu?~Rozskakują się.~JANUSZ~Odejść nie możemy.~
149  1, 12|               Panie Jowialski, strzeż się jegomość!~P. JOWIALSKI~ku
150  1, 12|            mijaj boje.~JANUSZ~cofając się~To szaleństwo! to nadto!
151  1, 12|           ręku postępuje. Janusz cofa się za Szambelana, a Szambelan
152  1, 12|            Janusza - Jowialski śmieje się.~P. JOWIALSKI~Chodźmy i
153  1, 12|            oko przy szparze. - Dawnom się tak nie śmiał.~Odchodzi.~
154  1, 13|             zarzewie z kołem toczącym się zmysłowo w obrębie materyjalizmu,
155  1, 13|              I ileż to razy chroniłam się, uciekałam sama ze siebie
156  1, 13|               łańcuchem.~LUDMIR~Zdaje się, iż to: jest, które działa
157  1, 13|       niezgłębionej wieczności. Zdaje się, iż jedynie dla plastyki
158  1, 13|               mnie teraz kolej nurzać się w mętnym morzu podziwienia.~
159  1, 13|            skarbem udarowaną. - Jakże się dzieje, że pan Janusz, którego
160  1, 13|             za brata - rady moje zdać się mogą; więcej świata widziałem,
161  1, 13|             LUDMIR~Kto jestem, pytasz się pani. Ach, gdybym to sam
162  1, 13|               proste - splątaną stają się zagadką.~LUDMIR~Cóż nie
163  1, 13|          jestżeś nim?~LUDMIR~Nie, źle się wyraziłem; biednym nie jestem,
164  1, 14|               co to znaczy?~LUDMIR~Ja się pytam, co to znaczy panu
165  1, 14|       rodziców.~JANUSZ~Czy tak bardzo się podobało?~HELENA~Proszę
166  1, 14|          Janusza.~JANUSZ~przymuszając się~Jestem ochmistrzem; do mnie
167  1, 14|             Niewinnej! Ależ ona staje się wcale winna!~HELENA~Ja tego
168  1, 14|               od siebie odchodzę - ja się stałem celem pośmiewiska.~
169  1, 14|            dziadunia...~JANUSZ~Podoba się więc szewczyk Kurek?~HELENA~
170  1, 14|           Panie Janusz!~JANUSZ~Podoba się?~HELENA~I jakim prawem to
171  1, 14|        waćpannę kocham, że chcę żenić się z nią, że z kimkolwiek tak
172  1, 14|            żadnym sposobem podobać mi się nie mogą!~HELENA~Wszak sam
173  1, 14|              nie chciał!~LUDMIR~Wynoś się, Och i Mistrzu!~JANUSZ~Zaraz,
174  1, 14|               pałasza.~JANUSZ~cofając się szybko~Poczekaj, hultaju!~
175  1, 15|              mogę prawdziwie utrzymać się teraz od śmiechu. - Sam
176  1, 15|               śmiechu. - Sam zaplątał się w swoje sidła; niech w nich
177  1, 15|             Przynajmniej tym zemszczę się za tysiączne nieprzyjemności
178  1, 15|               dzień cały ze mną bawić się będą?~HELENA~Wychodzi to
179  1, 15|            dobrodzieja.~HELENA~I mnie się zdaje, że nie ma potrzeby.
180  1, 15|             Wdzięczne imię!~LUDMIR~Co się tyczę - skąd jestem, kto
181  1, 16|            wchodzi.~Nie ma!... Gdzież się podzieli? - Rzecz dziwna!... (
182  1, 16|             oknie) O, o!... Nachylają się ku sobie... śmieją się! (
183  1, 16|      Nachylają się ku sobie... śmieją się! (chodzi coraz prędzej)
184  1, 16|          chodzi coraz prędzej) Śmieją się!... Jak Boga kocham, śmieją
185  1, 16|               Jak Boga kocham, śmieją się!... I wszyscy spokojni...
186  1, 17|          dobrodziejko łaskawa, zmiłuj się, radź, ratuj! Co się tu
187  1, 17|           zmiłuj się, radź, ratuj! Co się tu dzieje, to nie do wytrzymania!~
188  1, 17|            przezornego, dziesięć razy się cofnął, nim raz naprzód
189  1, 17|                dam na piśmie; ale już się stało i o to idzie, jak
190  1, 17|              którą kocham, przechadza się po ogrodzie sam na sam z
191  1, 18|           SZAMBELANOWA~Powiedz, czego się śmiejesz?~SZAMBELAN~O! przepraszam.
192  1, 18|             Śmiechu tu nie ma, wkradł się w dom jakiś człowiek...~
193  1, 18|          sposób, nie mówię: podobania się, ale zajęcia Heleny.~SZAMBELAN~
194  1, 18|          SZAMBELAN~A więc dobrze, jak się podoba.~Chce odejść.~JANUSZ~
195  1, 18|           prowadząc do okna~Przypatrz się - przypatrz!~SZAMBELAN~Ha!...~
196  1, 19|    dobrodziejko, pani łaskawa, zmiłuj się nade mną, radź!~SZAMBELANOWA~
197  1, 19|           Woda!" - krzyczą... Zrywamy się - woda już w sieni - noc
198  1, 20|             mości dobrodzieju! Zmiłuj się, pozwól, niech się to wszystko
199  1, 20|             Zmiłuj się, pozwól, niech się to wszystko już skończy;
200  1, 20|       chciałeś"!~P. JOWIALSKI~śmiejąc się~Jakiegoś piewka nawarzył,
201  1, 20|              zaczynam:~Rada małpa, że się śmieli,~Kiedy mogła udać
202  1, 20|             prawo,~Z dołu, z góry,~Aż się ukrop puścił z rury.~Ciepło -
203  1, 20|              zwroty,~Figle, psoty,~Aż się wody pod nią mącą!~Ale ciepła
204  1, 20|        JOWIALSKI~Uderz w stół, nożyce się odezwą.~JANUSZ~Widzę, że
205  1, 20|              P. JOWIALSKI~Nie gniewaj się, nie gniewaj. Wiesz, że
206  1, 20|             Helena w takim znajdowała się towarzystwie. C`est mal.~
207  1, 20|            tylko u Francuzów trafiają się przykłady nadzwyczajnej
208  1, 20|          jestem nowym katem.~- Proszę się nie żenować - łotr grzecznie
209  1, 20|             mnie wieszają, nie poznam się na tem!~P. JOWIALSKA~Bodajże
210  1, 20|             bawi, albo raczej stosuje się do twojego żądania. Wszakże
211  1, 20|        chciałeś, aby Helusia odsunęła się od tego żartu. Tak, dobrze?~
212  1, 20|            muszę cierpieć. Ale proszę się zastanowić, że tu coraz
213  1, 20|            więcej drew.~JANUSZ~Porwał się na mnie do pałasza!~P. JOWIALSKI~
214  1, 20|           Rozumie on dobrze teraz, co się z nim dzieje, ale zawsze
215  1, 20|        pomagaj do zabawy, bo ja bawić się lubię. Każde zaś uchybienie
216  1, 21|               a wielki ochmistrz pyta się o swojego pana, sułtana
217  1, 22|           Stróżu pieczętarzu, ckni mi się.~P. JOWIALSKI~Cóż rozkażesz?~
218  1, 22|             LUDMIR~Baw mnie! (wyciąga się na dwóch krzesłach) Och
219  1, 22|          LUDMIR~do Janusza~Zapominasz się w usłudze, każę cię w śniegach
220  1, 22|       Najczęściej sprzeczka z niczego się wznieci,~Jak to między małżeństwem
221  1, 22|               żona prawdę mówi, a mąż się nie myli.~P. JOWIALSKA~O,
222  1, 22|            chłopiec trzy basy.~Ledwie się strzepnął i skarbem nabytym~
223  1, 22|                Rozważywszy sobie,~Coś się w głowę skrobie. -~Nie tylko
224  1, 22|              ojcowskiemu. Staraliście się zabawić Mnie wszelkimi sposobami
225  1, 22|       wszelkimi sposobami i trzymając się rzetelnej średnicy, zaspokoiliście
226  1, 22|      Zadziwienie powszechne.~Dziwicie się, iż innym językiem przemawiam
227  1, 22|             mogąc słowa wymówić, cofa się krok, Ludmir za nim; za
228  1, 22|             JOWIALSKI~odurzony kłania się, serio~Najjaśniejszy panie! (
229  1, 23|               uderzyło w oczy, spytał się o paszport - paszportu nie
230  1, 23|               LOKAJ~Dlatego wójt pyta się, co pan każe z nim zrobić.~
231  1, 24|             sami, Wiktor.~WIKTOR~cofa się z zadziwienia, potem po
232  1, 24|              Jestem niczym. Ale zowie się Wiktor. Podróżowałem, diabli
233  1, 24|       przysłowie mówi:~Cygan świadczy się swoimi dziećmi.~LUDMIR~Ja
234  1, 24|              on - malarstwa; ja zowie się Ludmir, on - Wiktor; resztę,
235  1, 24|          spałem w ogrodzie, ale dałem się przenieść, aby nie psuć
236  1, 24|          wąsem potrząsa.~SZAMBELAN~Ja się cieszę.~P. JOWIALSKI~Nie
237  1, 24|      JOWIALSKI~Nadto dobrze bawiliśmy się, nie znając się, abym, poznawszy,
238  1, 24|             bawiliśmy się, nie znając się, abym, poznawszy, zezwolił
239  1, 24|           drugich) Ma na sercu, że mu się nie powiodło. A mnie się
240  1, 24|              się nie powiodło. A mnie się zdaje, że się bardzo powiodło. -
241  1, 24|        powiodło. A mnie się zdaje, że się bardzo powiodło. - Nareszcie,
242  1, 24|       JOWIALSKI~Chodźmy rozbisurmanić się teraz. - Panie Janie, pokaż
243  1, 25|        krótkim milczeniu, rozśmiawszy się) Pewnie, że nikt nie potrafi. (
244  1, 25|              czy kaduk nadal, (śmieje się) ani rusz! (przymierza patyki)
245  1, 26|              szukała, potem, oparłszy się na poręczy krzesła, patrzy
246  1, 26|                SZAMBELAN~przypatrując się swojemu kijkowi~Jeszcze
247  1, 26|          krótkim milczeniu) Podoba ci się więc?~HELENA~Kijek?~SZAMBELAN~
248  1, 26|        pojęcie dobrego, nie podobałby się taki człowiek?~SZAMBELAN~
249  1, 26|              wiemy.~HELENA~Ale możemy się dowiedzieć.~SZAMBELAN~Nic
250  1, 26|           łatwiejszego.~HELENA~Starać się będę poznać go dokładnie.~
251  1, 26|           dokładnie.~SZAMBELAN~Staraj się, moja córko, dokładnie.~
252  1, 26|               idziesz?~HELENA~Przejdę się po ogrodzie.~SZAMBELAN~Idź,
253  1, 26|              Inaczej tu trzeba wziąść się do interesu. Już dłużej
254  1, 26|             że ze mną można robić, co się podoba? - Nic z tego! Pójdziesz
255  1, 27|              gdy jeden z nich ośmiela się mnie, mnie pod nosem, zalecać
256  1, 27|               mnie pod nosem, zalecać się do osoby, którą od dawna
257  1, 27|            uważałem.~SZAMBELAN~Zaleca się! Pod nosem! Proszę!~JANUSZ~
258  1, 27|              JANUSZ~Mogę więc spuścić się na jego obietnicę?~SZAMBELAN~
259  1, 28|                LUDMIR~A to co? Włóczę się od kąta do kąta - nikogo
260  1, 28|          ucieszne.~LUDMIR~Ty gniewasz się jeszcze, a wcale niesłusznie.~
261  1, 28|              Pustakówki i rozłączenie się z Wiktorem".~WIKTOR~Proszę
262  1, 28|              nie wymieniać!~LUDMIR~To się rozumie, to tylko tymczasem.
263  1, 28|            Płomieniec.~WIKTOR~śmiejąc się~Szalony!~LUDMIR~Rozdział
264  1, 28|     Jowiałskich".~WIKTOR~A Ludmir jak się zwać będzie? Ja go nazwę
265  1, 28|             dlatego do Heleny zalecać się trochę, to mi da rozdział
266  1, 28|        rozdział XVI.~WIKTOR~Godziż to się?~LUDMIR~Dlaczego nie? Ja
267  1, 28|        śmieszność: różnić kochających się wzajemnie.~LUDMIR~Wcale
268  1, 28|             wykształcić.~WIKTOR~Podaj się za guwernera!~LUDMIR~Żeby
269  1, 28|         WIKTOR~Ludmirze!~LUDMIR~Znowu się gniewasz. - No, już cicho,
270  1, 29|            Nie trzeba zanadto oddawać się myślom zbyt bolesnym, jakoby
271  1, 29|                a pani do tego zdajesz się zmierzać.~LUDMIR~Przynieś
272  1, 29|            już nie ma.~WIKTOR~Śmiejże się teraz, Ludmirze.~LUDMIR~
273  1, 29|         Ludmirze.~LUDMIR~Z czegóż mam się śmiać?~WIKTOR~Wszak zawsze
274  1, 29|           WIKTOR~Wszak zawsze śmiałeś się, kiedy ja podobnie zachwycałem
275  1, 29|               ja podobnie zachwycałem się pięknością natury.~LUDMIR~
276  1, 29|               teraz dla przypodobania się pani gotów udawać.~LUDMIR~
277  1, 29|             tego.~WIKTOR~Gotów unosić się po najdalszym przestworzu
278  1, 29|                autora.~LUDMIR~śmiejąc się głośno, z przymuszeniem~
279  1, 29|                Dzień dzisiejszy zdaje się przeznaczony na same zawikłości,
280  1, 30|         WIKTOR~na stronie~Nie gniewaj się, to przypadkiem, prawdziwie
281  1, 30|             Zapewne.~SZAMBELAN~Bardzo się cieszę, że jakiś czas zostaniecie
282  1, 30|           byłoby skromnością zapierać się talentu, który uszczęśliwia
283  1, 30|              wzorów, których podobało się dowcipnie panu Ludmirowi
284  1, 30|           WIKTOR~do Ludmira obracając się~A to co? Czy to obelga?...~
285  1, 30|            Wiktora, na stronie~Chcesz się kłócić?~SZAMBELAN~całując
286  1, 30|          Bądźże pan łaskaw nie urażać się zbytnią moją śmiałością
287  1, 30|               Dziesięć pomaluje! Jemu się już oczy śmieją na wspomnienie
288  1, 30|       malowania.~SZAMBELAN~Zatem mogę się spodziewać tej wielkiej
289  1, 30|            Wiktora, na stronie~Zmiłuj się, nie zrób jakiej niegrzeczności -
290  1, 30|              ci, służę.~WIKTOR~Zmiłuj się pan...~SZAMBELAN~pociągając
291  1, 31|             Cóż pani na to?~HELENA~Ja się pytam.~LUDMIR~To jest jeden
292  1, 31|    najdziwniejszych oryginałów, jakie się znajdują pod słońcem. Do
293  1, 31|               Kto okiem poznaje, myli się często; kto sercem, rzadko
294  1, 31|             czym?~LUDMIR~Spodziewałem się zastać tam kogo, z którym
295  1, 31|             mogła. Ach, to tak rzadko się wydarza, że powinnaś przebaczyć,
296  1, 31|              piękna Heleno, jeżeli ci się natrętnym staję.~HELENA~
297  1, 31|           radośnie~Co słyszę! Skończy się tylko na nadziei?~HELENA~
298  1, 31|             nie macocha, która upiera się rzucić mnie koniecznie w
299  1, 31|            granic miłości trzeba, aby się twojej godną stała. - Ale
300  1, 31|               mieć nie można; któż by się nie pokusił o tak wielkie
301  1, 31|            smutek, którym pan zdajesz się mieć duszę zranioną.~LUDMIR~
302  1, 31|              że nie mam władzy wyrwać się z miesc uświetnionych przytomnością
303  1, 31|               jak obok siebie mieścić się mogą; i najsłodsza rozkosz,
304  1, 32|              wyprowadziłeś! Co też ja się nie naśmiałem z kłopotów
305  1, 32|             JOWIALSKI~No, nie gniewaj się, Małgosiu; ty jesteś feniksem,
306  1, 33|               gwałtownie! Zamkniejcie się, oczy; nie poglądajcie w
307  1, 34|             odmawiam.~JANUSZ~Zastanów się pani, że pani Szambelanowa...~
308  1, 34|     Ślachetniej byłoby pierwej starać się o moję niż o jej przychylność
309  1, 34|            macochą.~JANUSZ~Zdawało mi się, że godnie miesce matki
310  1, 34|           czasu.~JANUSZ~Nie starałżem się podobać wszelkimi sposobami?~
311  1, 34|             wieś.~JANUSZ~Rozumiem, co się dzieje.~HELENA~Cóż się dzieje?~
312  1, 34|             co się dzieje.~HELENA~Cóż się dzieje?~JANUSZ~Ale, panno
313  1, 34|              rozmowę.~JANUSZ~Zastanów się, że ten awanturnik...~HELENA~
314  1, 34|             ty, ty, Heleno, dajesz mu się bałamucić.~HELENA~Bałamucić?~
315  1, 35|            tabularny czysty - krzywią się, przeglądają, przenicują.
316  1, 35|             majątek w karty, staniesz się ofiarą prześladującego losu
317  1, 35|          prześladującego losu i łatwo się podobasz. Ja mam rozum i
318  1, 35|               Przeklęcie! szczypałbym się, gryzłbym sobie palce ze
319  1, 36|              w głąb sceny) Panie, jak się zowiesz, można tu koni dostać
320  1, 36|             Panie, ja grzecznie pytam się po raz trzeci...~JANUSZ~
321  1, 36|            raz trzeci...~JANUSZ~Pytaj się waćpan furmana o konie,
322  1, 36|             odpowiadać.~JANUSZ~Jak mi się podobać będzie.~WIKTOR~O,
323  1, 36|       grzecznie.~WIKTOR~Pójdę, jak mi się podoba.~JANUSZ~Czego waćpan
324  1, 36|               daj mi pokój.~WIKTOR~Ja się pytam, co znaczy to: "z
325  1, 37|                SZAMBELAN~wbiegając~Co się tu dzieje?~SZAMBELANOWA~
326  1, 37|          Jegomość!~WIKTOR~wstrzymując się~Gdybym nie uważał na przytomność
327  1, 37|            SZAMBELAN~przez okno~Kłócą się! Chcą się bić! -~WIKTOR~
328  1, 37|            przez okno~Kłócą się! Chcą się bić! -~WIKTOR~Nie, do tego
329  1, 37|              tego stopnia nie zapomnę się nigdy. Racz pani przebaczyć,
330  1, 37|             pani przebaczyć, uniosłem się w jej przytomności; wyznaję
331  1, 37|                 do Janusza) Zobaczymy się!~JANUSZ~Zobaczysz się, zobaczysz,
332  1, 37|       Zobaczymy się!~JANUSZ~Zobaczysz się, zobaczysz, wiem z kim.~
333  1, 37|            karczemne obyczaje? Wstydź się waćpan! Ten pan pierwszy
334  1, 38|             klatki.~P. JOWIALSKI~Któż się kłóci? Od fuków przyszło
335  1, 38|           boli głowa.~WIKTOR~Uniosłem się zanadto, to prawda.~P. JOWIALSKI~
336  1, 38|             dmuchnął: - Hola! -~Stała się jego wola.~- O co idzie,
337  1, 38|          każdy sobie:~- Przedrzeźniał się mej osobie.~- Moi panowie -~
338  1, 38|           Indor powie -~Niepotrzebnie się czubiło,~Przedrzeźniania
339  1, 38|          figle!~LUDMIR~do Wiktora~Cóż się stało?~SZAMBELANOWA~do Janusza~
340  1, 38|            czyńmy gomonu. Nie pytając się, o co poszło - zgoda, panowie!~
341  1, 38|                nie zawsze prawda - co się prawdziwym wydaje. A choćby
342  1, 38|           zatrzymać Wiktora, który mu się wyrywa. - Zostając ostatni:~
343  1, 39|          krótkim milczeniu, oglądając się) Cóż tak rozmyślasz?~LUDMIR~
344  1, 39|            Nie; Jowialski nie udał ci się zupełnie - nie ma tego uśmiechu
345  1, 39|          WIKTOR~Jeszcze włos, a w tył się wywróci.~LUDMIR~Zróbże jej
346  1, 39|               LUDMIR~Helena podoba mi się.~WIKTOR~A mnie nie.~LUDMIR~
347  1, 39|               mnie nie.~LUDMIR~Ja bym się z nią ożenił.~Wiktor kładzie
348  1, 39|         Wiktor kładzie ołówek, obraca się i patrzy mu w oczy. Ludmir
349  1, 39|             oczy. Ludmir wykrzywiając się~A!! (chodzi znowu) Nie cierpię,
350  1, 39|            wytrzyszczy!~Wiktor śmieje się coraz mocniej za każdym
351  1, 39|              słowem Ludmira.~O, śmiej się, śmiej - jeszcze lepiej!
352  1, 39|               WIKTOR~Jakże? chciałbyś się ożenić? Tak - ex abrupto,
353  1, 39|              mi, dlaczego nie miałbym się ożenić?~WIKTOR~Czy ty żartujesz?~
354  1, 39|           znowu.~WIKTOR~Nie dziwiłbym się, gdybym mógł przypuścić
355  1, 39|        przypuścić podobieństwo, że ci się podobała.~LUDMIR~Dlaczegóż
356  1, 39|           śklankę wody, ta miałaby ci się podobać?~LUDMIR~Śmiesznym
357  1, 39|             uporu nie ma, wszystko da się zrobić.~WIKTOR~Ale choćby
358  1, 39|             nie będzie.~LUDMIR~Jeżeli się podobam...~WIKTOR~Ma rodziców.~
359  1, 39|            zębów.~LUDMIR~Ale trafiają się jednak przypadki.~WIKTOR~
360  1, 39|              nasze dzieci. Ona trudni się gospodarstwem - ja piszę.
361  1, 39|           twoję córkę wydajesz? z kim się twój syn żeni? - Bodaj to
362  1, 39|             Bodaj to być poetą! Kocha się, żeni, obejmuje rządy domu,
363  1, 39|            Chciałbyś szczerze, aby mi się udało?~WIKTOR~Dlaczegóżbym
364  1, 39|           Jowialski uwieńczony unosić się będzie na lekkiej chmurze;
365  1, 39|          wyszczerzonymi zębami, jeśli się nie mylę.~WIKTOR~Podobno,
366  1, 39|               Podobno, że tak.~Śmieją się obadwa.~LUDMIR~Jowialscy
367  1, 39|          Jowialscy nadchodzą; cofniej się wgłąbsz, popraw niektóre
368  1, 39|           prędko zbiera rysunki, cofa się wgłąbsz sceny, przypatruje
369  1, 39|            wgłąbsz sceny, przypatruje się i klęczący przy krześle
370  1, 40|      przeczytać co z dzieł swoich. Ja się znam trochę.~LUDMIR~Przeczytać
371  1, 40|      wydrukujesz to dzieło?~LUDMIR~To się rozumie.~P. JOWIALSKI~ściskając
372  1, 40|        pokazując żonę~Za jednę będzie się trochę gniewać.~LUDMIR~Oho!~
373  1, 40|           latać nie może. -~kłaniając się z pierwszym następującym
374  1, 40|                JOWIALSKA~Boże, zmiłuj się! co też jegomość dalej na
375  1, 40|             brodę~No, no, nie gniewaj się, Małgosiu - ty jesteś motylkiem,
376  1, 40|          dokładnie, będziemy wspierać się wzajemnie, my autorowie.
377  1, 40|             prosi w pokorze:~- Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,~
378  1, 40|               mu na nos kapie.~Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.~
379  1, 41|              twoją Małgosią razem, to się bardzo mylisz, (po krótkim
380  1, 41|             mego nie daruję - zemścić się muszę. Siedziałem ja w kozie,
381  1, 41|               być nie mogę. - Schowam się w ogrodzie i tam, choćbym
382  1, 42|             jest?~WIKTOR~Inaczej mają się rzeczy.~SZAMBELAN~Proszę
383  1, 42|            nie wspominać, bo zaraz mi się słabo robi!~WIKTOR~I ja
384  1, 42|              po niczemu, o wódkę nikt się nie spyta - nikt nie chce
385  1, 42|             wydrze.~SZAMBELAN~cofając się~Oho, ho!~WIKTOR~Panie szambelanie!
386  1, 42|               dla mnie los nie zmieni się przez to - zemsta mnie czeka,
387  1, 42|               będę.~SZAMBELAN~cofając się~Pan się zapalasz.~WIKTOR~
388  1, 42|             SZAMBELAN~cofając się~Pan się zapalasz.~WIKTOR~porywając
389  1, 42|              Ludmir.~WIKTOR~oglądając się~Jest - (wstrząsając mocno
390  1, 42|            niebezpieczny! - Strzeżcie się! - Bo biada wam, biada!
391  1, 43|           barbarzyńskiego. - Jakże mi się nogi trzęsą! (siada) "Tajemnica" -
392  1, 43|               co wiem pewnie, to - że się boję potężnie.~
393  1, 44|               JANUSZ~Ludmir nie kryje się z tym, że mu się Helena
394  1, 44|            nie kryje się z tym, że mu się Helena podobała. Panna Helena
395  1, 44|               że młody człowiek stara się podobać młodej pannie -
396  1, 44|             du tout.~SZAMBELAN~Bójcie się Boga!...~SZAMBELANOWA~Mój
397  1, 44|                  JANUSZ~Ludmir wkręca się zręcznie w łaskę pana Jowialskiego.~
398  1, 44|             Diabła pomoże! (oglądając się) Ludmir jest człowiek niebezpieczny. -
399  1, 44|          Przestrzegam was - strzeżcie się - Ludmir człowiek niebezpieczny -
400  1, 44|        człowiek niebezpieczny - lękam się zemsty. - Biada wam!" -
401  1, 44|        SZAMBELAN~Nic ważnego - ile mi się zdaje, bo także nie był
402  1, 44|     nieszczęścia, aby koniecznie adai się ze swoim odkryciem do tego
403  1, 44|        niebezpieczny; sam zaś uzbroję się dla osobistego bezpieczeństwa.~
404  1, 45|               złożyć papiery. Dowiemy się przynajmniej, co to są za
405  1, 46|          drzwiach Szambelanową, nisko się ukłonił.~Kaducznie z góry
406  1, 46|         Wiktorze! Wiktorze!... Gdzież się podział? - Z Jowialskim
407  1, 46|              nim uprzedzeń, tyczących się majątku i urodzenia. Kilka
408  1, 47|              Heleny, która wzdrygnęła się na jego głos) Pięknie dla
409  1, 47|          czarnoksięską tknięty, innym się stałem, jak byłem dotąd.~
410  1, 47|              LUDMIR~To wkrótce okazać się musi.~HELENA~z trwogą~Wkrótce?
411  1, 47|           napojony trucizną, rzuciłem się... rzuciłem...~HELENA~Gdzie?
412  1, 47|              przebóg!~LUDMIR~Rzuciłem się na bryczkę i kazałem jechać,
413  1, 47|                 na stronie) Potknąłem się podobno.~HELENA~I dokąd?
414  1, 47|           dokąd? dokąd?~LUDMIR~Udałem się w najniedostępniejsze góry.~
415  1, 47|             ni spoczynku!... Błąkałem się po urwiskach; nieraz jak
416  1, 47|             nieraz jak widmo stawałem się w nocy przestrachem spokojnych
417  1, 47|               honoru nie spodziewałem się wcale.~HELENA~Za kwadrans
418  1, 47|             niebezpieczny - strzeżcie się - gdyż biada wam, biada!"~
419  1, 47|              przeklęty!~HELENA~Vandyk się więc zowie?~LUDMIR~I gdzież
420  1, 47|               Zniknął.~LUDMIR~Zemścił się.~HELENA~Właśnie, wspominał
421  1, 47|         wiecznego rozstania nie waham się wyznać, iż nie sam jeden
422  1, 47|              twoją drogą głową. - Oby się stać mogły niezłomną tarczą!
423  1, 48|              kłopotem nabawić, ale ci się nie udało; więcej zyskałem,
424  1, 48|            Helena kocha. - Czegóż mam się lękać? Każą stawić mi się
425  1, 48|             się lękać? Każą stawić mi się przed władzą miescową -
426  1, 48|               kto wie... Janusz mścić się będzie... ma za co... W
427  1, 49|               łopatce?~LUDMIR~cofając się~Za pozwoleniem...~SZAMBELANOWA~
428  1, 49|         łopatce znak myszy, pytam cię się wyraźnie raz jeszcze.~LUDMIR~
429  1, 49|           jest.~SZAMBELANOWA~rzucając się na szyję~Syn! syn mój!~LUDMIR~
430  1, 49|             Heleną.~LUDMIR~Nie dziwuj się, matko, że skąpo wyrażam
431  1, 49|          SZAMBELANOWA~Wszak Helena ci się podobała?~LUDMIR~Kocham
432  1, 49|          przeciwną?~LUDMIR~Spodziewam się.~SZAMBELANOWA~Niechże cię
433  1, 50|        Szambelan, przy szpadzie, cofa się kilka kroków, zobaczywszy
434  1, 50|               stronie~Pójdę poskarżyć się jegomości.~SZAMBELANOWA~
435  1, 51|            wychodzę, bo nie wiem, czy się smucą, czy się weselą.~SZAMBELAN~
436  1, 51|              wiem, czy się smucą, czy się weselą.~SZAMBELAN~Smucą
437  1, 51|               weselą.~SZAMBELAN~Smucą się.~SZAMBELANOWA~Weselą się!
438  1, 51|              się.~SZAMBELANOWA~Weselą się! Oto jest Charles, mój syn,
439  1, 51|             waćpani teraz rozśmiejesz się czasem i drugim za złe wesołości
440  1, 51|       Wszystko? - Kochany synek! I ja się cieszę, że się znalazł.~
441  1, 51|            synek! I ja się cieszę, że się znalazł.~P. JOWIALSKI~Bardzo
442  1, 51|          znalazł.~P. JOWIALSKI~Bardzo się cieszę, że z nami zostaniesz.~
443  1, 52|            mam nazwać?~LUDMIR~śmiejąc się~Nie Szandor - żarty to były
444  1, 52|     naglijcieże na nią. - Wiecie, jak się od tego wyprasza. Dajcież
445  1, 53|          panią.~LUDMIR~do Wiktora~Cóż się z tobą działo?~WIKTOR~Zabrałem
446  1, 53| przestraszyłem Szambelana i schowałem się w ogrodzie, ale przez ciekawość
447  1, 53|            nie wpada.~WIKTOR~I proszę się, przekładam rzecz całą -
448  1, 53|              dokuczyłeś!~WIKTOR~Niech się przynajmniej tym pocieszę.~
449  1, 53|          WIKTOR~Ten człowiek w czypku się urodził - a mnie...~P. JOWIALSKI~
450  1, 53|                dusze nasze zrozumiały się od pierwszego dotknięcia.
451  1, 53|             mnie, że waćpan ośmielasz się żądać, abym z krzywdą własnego
452  1, 53|              Widzę, że wszyscy bawili się i bawią dotąd moim kosztem.~
453  1, 53|         rzeczy, mój panie. Nie turbuj się, i ty znajdziesz żonę, bo
454  1, 53|              potem,~Lekkim zbliżywszy się lotem,~Nuci, śpiewa, bawi,~
455  1, 53|              swoim zwyczajem~Wdzięczy się nawzajem.~Zięba nadobnej
456  1, 53|             myśląc więc wiele~Posunął się śmiele;~Lecz ledwie przy
457  1, 53|                Póki mi trzeba podobać się komu. -~Choć westchnął czyżyk
458  1, 53|             Wspomniał o prosie;~Wziął się do niego. Lecz - o, smutny
459  1, 53|           Niejeden jest czyżykiem, co się dziś ożenił.~P. JOWIALSKA~