Akt, Scena

 1  1, 3 |           za chwilę zrobi także, co mu jego strzelec każe. Szczerze
 2  1, 3 |             wyśpi.~JANUSZ~Trzeba by mu jaką sztuczkę spłatać.~SZAMBELANOWA~
 3  1, 3 |           co rozumnego; zaraz... co mu tu zrobić?... Żebym miał
 4  1, 5 |         natenczas, całym światem ja mu się~stanę!~po krótkim milczeniu~
 5  1, 6 |             możności. - Nie uczynię mu żadnej nadziei, ale też
 6  1, 6 |           szkoda,~Chwyci owies, żal mu siana.~I tak stoi aż do
 7  1, 7 |             ciebie zaślubić! Bo cóż mu zarzucić? Młody, przystojny,
 8  1, 9 |   bałamucisz! Mówi się - plecie, co mu ślina na język przyniesie,
 9  1, 10|           na myśl przyszło sztuczkę mu jaką wypłatać.~HELENA~Najlepsza
10  1, 11|      poddanych i pytać się o to, co mu aż nadto dobrze jest wiadomo,
11  1, 11|     kiedykolwiek mi przypomni, każę mu łeb uciąć. Rozumiesz jeden
12  1, 13|  zadziwienie pani, ale łatwo koniec mu położę, gdy powiem, że udawałem
13  1, 13|       stronie~Tajemnica jakaś cięży mu na sercu, usta głazem przyciska.~
14  1, 13|     niewiele... ale chciej!... Daje mu pieniądze.~LUDMIR~Dobrą
15  1, 19|          Żebym przynajmniej nie był mu pałasza przypasać kazał!...
16  1, 22|              Targ w targ - wyrzepił mu sześć~I dał,~Co miał.~Grosz
17  1, 24|            drugich) Ma na sercu, że mu się nie powiodło. A mnie
18  1, 30|             masz jakie obrazy, racz mu pokazać - niczym go więcej
19  1, 30|         będzie tylko łaskaw pokazać mu klatki, on i ptaszki namiętnie
20  1, 30| najzawołańszych ptaszników. Niechże mu pan pokaże swój zbiór ptaków;
21  1, 31|  wszystkiego i od wszystkiego - jak mu przyjdzie do głowy.~HELENA~
22  1, 34|            I ty, ty, Heleno, dajesz mu się bałamucić.~HELENA~Bałamucić?~
23  1, 38|         jeden powie,~Głupstwo drugi mu odpowie;~Potem płacą życiem,
24  1, 38|            zatrzymać Wiktora, który mu się wyrywa. - Zostając ostatni:~
25  1, 39|         ołówek, obraca się i patrzy mu w oczy. Ludmir wykrzywiając
26  1, 40|        innym myśli.~P. JOWIALSKI~Ja mu gadam o słońcu, a on myśli
27  1, 40|          chrapie,~A tu z powały coś mu na nos kapie.~Zerwał się
28  1, 44|             nie kryje się z tym, że mu się Helena podobała. Panna
29  1, 46|            mego życia opowiedziałem mu dokładnie, słuchał z rozczuleniem