Akt, Scena

 1  1, 5 |   wyciągnę ku niemu zbawienną rękę, tym czulej do serca przycisnę.
 2  1, 6 |   będzie.~HELENA~całując go w rękę~Kochany ojcze, chciałabym
 3  1, 6 |    twardszy.~HELENA~całując w rękę~Mogę zatem mieć nadzieję,
 4  1, 7 |        P. JOWIALSKA~biorąc za rękę syna i synową~Za pozwoleniem -
 5  1, 7 |        SZAMBELANOWA~odsuwając rękę~A ja powiem przysłowie:
 6  1, 13|  zgaśnie - nigdy!~Całuje ją w rękę.~
 7  1, 15|      drzwiami.~LUDMIR~podając rękę~Służę pani!~HELENA~Zazdrość! ..
 8  1, 16|        A, otóż są w ogrodzie! Rękę jej podaje... brat za brat...
 9  1, 17|        Patrz, patrz, pani - w rękę pocałował!~SZAMBELANOWA~
10  1, 20|    moment z armaty wypalił, w rękę bym go pocałował.~P. JOWIALSKI~
11  1, 26|  powiedział.~Helena chce go w rękę pocałować.~Czekaj no! bo
12  1, 30|    bierze pręty i Wiktora pod rękę~Służę ci, służę.~WIKTOR~
13  1, 31|     już byłabym odmówiła jego rękę, gdyby nie macocha, która
14  1, 31|     mogą.~LUDMIR~całując ją w rękę~Ach, gdyby mi wolno było
15  1, 34|     JANUSZ~Przyrzekł mi twoją rękę.~HELENA~Przyrzekł?~JANUSZ~
16  1, 39|     honor, nie!~WIKTOR~Daj tu rękę.~LUDMIR~Cóż to będzie?~WIKTOR~
17  1, 39|      nie ma.~LUDMIR~wyrywając rękę~Rysuj!~Chodzi znowu.~WIKTOR~
18  1, 39|       Bardzo by mi to było na rękę. Pewny, że jedynie miłości
19  1, 39|     miłości winien jestem jej rękę, żyję najszczęśliwiej. -
20  1, 40|    człowieka potrzebuje. Ręka rękę myje. Jak ty czynisz, tak
21  1, 42|        WIKTOR~porywając go za rękę~Ludmir - Ludmir - wiesz,
22  1, 44|    Helena dzisiaj wyraźnie mi rękę odmówiła i nie mogę wątpić,
23  1, 44|     gdzie jest? - Wstrząsł mi rękę, aż w stawach trzasło, i
24  1, 46|       dni jeszcze, a śmiało o rękę Heleny będę mógł prosić. -
25  1, 47|       ratować go muszę; podam rękę nieszczęsnemu, którego kochać
26  1, 53| JOWIALSKI~przytrzymując go za rękę~Słuchaj:~Na ciemnym jarzębie~