Akt, Scena

 1  1, 1 |        zamkami.~LUDMIR~Po części prawda... ale i w Karpatach będziemy.~
 2  1, 6 |        które błagałam.~SZAMBELAN~Prawda. Moja żona życzy sobie,
 3  1, 6 |          niczym - podobno, wszak prawda?~HELENA~Na niczym.~SZAMBELAN~
 4  1, 7 |       mojego. Pan Janusz młody - prawda; ależ młodość nie jest rękojmią
 5  1, 7 |           P. JOWIALSKI~uradowany~Prawda, że ich umiem bez końca?~
 6  1, 9 |          datku połowa.~SZAMBELAN~Prawda, i ja tak mówię.~HELENA~
 7  1, 11|        piewa i więcej nic... Ba, prawda: kwartę krupniczku.~Ziewa.~
 8  1, 12|       srebrników w kieszeni. Ale prawda, on się teraz ze mną dzielić
 9  1, 16|     Wszakże "sam pan chciałeś" - prawda, że chciałem, ale... (przy
10  1, 18|          SZAMBELANOWA~Nie wiesz, prawda?~SZAMBELAN~Tak dalece...~
11  1, 18|          SZAMBELAN~Ha!...~JANUSZ~Prawda?~SZAMBELAN~Dwa szczygły
12  1, 26|         SZAMBELAN~Cymbał.~HELENA~Prawda, kochany ojcze, że ja nie
13  1, 26|           kto on jest.~SZAMBELAN~Prawda, nie wiemy.~HELENA~Ale możemy
14  1, 26|  odjeżdżać, nie pozwolisz na to; prawda, ojcze?~SZAMBELAN~Nie pozwolę!
15  1, 27|         pan widziałeś.~SZAMBELAN~Prawda, widziałeś.~JANUSZ~Chciej
16  1, 31|       przyjdzie do głowy.~HELENA~Prawda, że dziwny człowiek.~LUDMIR~
17  1, 34|        matki zastępowała.~HELENA~Prawda, aż do tego czasu.~JANUSZ~
18  1, 38|         Uniosłem się zanadto, to prawda.~P. JOWIALSKI~Zaraz wam
19  1, 38|         O, mój panie, nie zawsze prawda - co się prawdziwym wydaje.
20  1, 39|         to wszystko szaleństwo - prawda?~WIKTOR~Być może - i nigdy
21  1, 40|    zasłużyłem na taki honor! Ale prawda, nie zasłużony, ale szczęśliwy
22  1, 40| JOWIALSKI~Ja na to jak na lato - prawda, pani Jowialska?~P. JOWIALSKA~
23  1, 43|        myślałem, myślałem... No, prawda - nic nie myślałem, ale
24  1, 49|          SZAMBELANOWA~I wszystko prawda, coś Jowialskiemu powiadał?~
25  1, 52|           Lepszy gil niż motyl - prawda?~