Akt, Scena

 1  1, 3 |         Ten, widzę, chce zbijać moje rozumowanie.~JANUSZ~Nie
 2  1, 3 |         szambelanowej szczęście moje.~SZAMBELANOWA~W całej rodzinie
 3  1, 6 |      Janusza.~SZAMBELAN~Dobrze, moje dziecię, bardzo dobrze.~
 4  1, 6 |  pojmuje; przyznaje, że słuszne moje żądania. - Macocha od niejakiegoś
 5  1, 6 | chciałabym matki obrażać, a i o moję spokojność, o moje szczęście
 6  1, 6 |        a i o moję spokojność, o moje szczęście idzie mi także
 7  1, 7 |        bien!~P. JOWIALSKI~Jeśli moje zdanie, dobrze mówisz, Janie.~
 8  1, 10|       broni! Jejmość zapomniała moje przysłowie.~P. JOWIALSKA~
 9  1, 12| jegomość nie zechcesz...~LUDMIR~Moje żony?~P. JOWIALSKI~Tak jest.~
10  1, 13|     którym raczysz pieścić ucho moje, odkrywa mi, pani, w tobie
11  1, 13|       HELENA~Niestety!~LUDMIR~I moje usta nigdy nie wyrzekły "
12  1, 13|  szczerze teraz, szczerze serce moje przemawia za tobą. Heleno,
13  1, 13|  przyjmiej mnie za brata - rady moje zdać się mogą; więcej świata
14  1, 18|     Janusza~JANUSZ~Jest! znowu, moje wolą pełni!~SZAMBELAN~Wszakże
15  1, 20|         Takaż to wdzięczność za moje usiłowania, aby zabawić
16  1, 22|         zaspokoiliście zupełnie Moje obawy, wynikające z położenia
17  1, 30|     talentu, który uszczęśliwia moje życie. Ale daleki od wzorów,
18  1, 34|     byłoby pierwej starać się o moję niż o jej przychylność i
19  1, 37|       jej przytomności; wyznaję moję winę! (do Janusza) Zobaczymy
20  1, 39|       LUDMIR~Poczciwy Wiktorze! Moje dzieła podadzą cię nieśmiertelności.~
21  1, 40|     imię jego zaszczyciło pracę moję.~P. JOWIALSKI~Mnie? mnie?
22  1, 46|     jest podobno skała, o którą moje łódkę roztrzaskam. (po krótkim
23  1, 47|     skutek stanowić będzie całą moję przyszłość, który nagrodzi
24  1, 49|        że skąpo wyrażam uczucia moje - nadto, nadto ich wiele
25  1, 53|         SZAMBELANOWA~Ach, serce moje mnie nie zwodzi i podobieństwo