Akt, Scena

 1  1, 1 |      Nie, nie. - Ty wiesz, że jesteś mój Van-Dyk, Salvator Rosa.~
 2  1, 3 |      SZAMBELANOWA~Co on lubi! Jesteś wesoły, siadaj; jesteś smutny,
 3  1, 3 |        Jesteś wesoły, siadaj; jesteś smutny, idź za drzwi. -
 4  1, 6 | Heleny) Ale cóż to znaczy, że jesteś sama? Gdzież niewolnik twoich
 5  1, 7 |      kłódek. (do męża) Waćpan jesteś pantofel, (do Jowialskiego)
 6  1, 11| SZAMBELAN~Tam do kata!~JANUSZ~Jesteś, panie, między swymi.~LUDMIR~
 7  1, 11|        wiec odpowiadać musze. Jesteś, panie, w swoim królestwie.~
 8  1, 11|    jestem lgnac Kurek?~JANUSZ~Jesteś mirza Ali Mustafa.~LUDMIR~
 9  1, 12|     Twój dwór.~LUDMIR~Któż ty jesteś?~P. JOWIALSKI~Wielki kanclerz
10  1, 12|       dla mnie, pana! Czym ty jesteś?~JANUSZ~do Jowialskiego~
11  1, 12|    JANUSZ~Tak jest.~LUDMIR~To jesteś wielki człowiek! Cóż jeszcze
12  1, 12|       nie powiadam.~LUDMIR~To jesteś bardzo mały człowiek. -
13  1, 12|    człowiek. - Czymże jeszcze jesteś?~JANUSZ~Jeszcze? (po krótkim
14  1, 13|      go doznałem.~HELENA~Któż jesteś, dziwny człowieku? Z jakiejże
15  1, 13|  pieniądze.~LUDMIR~Dobrą więc jesteś, Heleno. Jakżeś piękna teraz!
16  1, 18|    żywego, panie szambelanie, jesteś przecie ojcem.~SZAMBELAN~
17  1, 22|      Ja nic nie umiem.~LUDMIR~Jesteś hebes? Co? (wstając) Dosyć
18  1, 24|    Proszę panów...~LUDMIR~Kto jesteś?~WIKTOR~Szalony!~LUDMIR~
19  1, 24|       woli.~P. JOWIALSKI~Któż jesteś, przyjacielu?~WIKTOR~Jestem
20  1, 24|      JOWIALSKI~Ale kto waćpan jesteś? Bo, nie urażając, przysłowie
21  1, 32|     gniewaj się, Małgosiu; ty jesteś feniksem, ja to zawsze mówię. -
22  1, 39|         Ale ty, co tak biegły jesteś w alegorycznych obrazach,
23  1, 40|    gniewaj się, Małgosiu - ty jesteś motylkiem, ale moim motylkiem,
24  1, 47|      kochasz, że wierzysz, iż jesteś kochaną - pozwól mieć nadzieję...~