Akt, Scena

 1  1, 1 |        kolego; dwadzieścia, nie więcej; tu, pod to drzewo. - Patrz,
 2  1, 6 |  Przecie?~HELENA~Nie kocham go, więcej nic.~SZAMBELAN~Człowiek
 3  1, 11|        miodu, dwa garce piewa i więcej nic... Ba, prawda: kwartę
 4  1, 11|       ja go kijem sparzyłem - a więcej nic.~Helena śmieje się,~
 5  1, 12|   wszystko znaczy? - Ale szynki więcej!~Szturkają się łokciami,
 6  1, 13|     twojej wysokości? A jeszcze więcej, jak mógł otrzymać z ust
 7  1, 13|         niestety! Mam macochę - więcej mówić nie potrzebuję; jestem
 8  1, 13|        rady moje zdać się mogą; więcej świata widziałem, więcej
 9  1, 13|        więcej świata widziałem, więcej go doznałem.~HELENA~Któż
10  1, 14|      którego mój kłopot jeszcze więcej bawi niż ten z głupia frant.~
11  1, 20|       przyzwoitość, a może i co więcej, cierpiąc, aby Helena w
12  1, 20|   JOWIALSKI~Im dalej w las, tym więcej drew.~JANUSZ~Porwał się
13  1, 20|       mnie bawi. (na stronie) A więcej Janusz, (głośno) Helusia
14  1, 22| dmuchnął!~LUDMIR~No, staruszku! więcej! Ładnie gadasz - gadaj dalej.~
15  1, 28|       nienawidzi, a ja ją za to więcej szanuje, bo cóż też nieznośniejszego -
16  1, 29|        WIKTOR~jak wprzódy~I tym więcej użycza przyjemności, im
17  1, 29|         użycza przyjemności, im więcej kto jest zdolny, nadając
18  1, 30|     racz mu pokazać - niczym go więcej nie uszczęśliwisz.~SZAMBELAN~
19  1, 34|      Gość w domu moich rodziców więcej względów wymaga.~JANUSZ~
20  1, 39|       WIKTOR~Być może - i nigdy więcej, jak w tej chwili, nie chciałem,
21  1, 44|        cię, Basiu, tą razą wiem więcej.~JANUSZ~Proszę więc mówić -
22  1, 44|       mówił?~JANUSZ~Przecie coś więcej musiał jeszcze powiedzieć.~
23  1, 48|  nabawić, ale ci się nie udało; więcej zyskałem, niż straciłem.