Akt, Scena

 1  1, 7 |      dziesięć kłódek. (do męża) Waćpan jesteś pantofel, (do Jowialskiego)
 2  1, 7 |         do męża) Odezwiejże się waćpan przecie - czego stoisz?~
 3  1, 9 |       od śliny.~P. JOWIALSKI~Co waćpan bałamucisz! Mówi się - plecie,
 4  1, 12|       ochmistrzu!~JANUSZ~Pozwól waćpan dobrodziej...~P. JOWIALSKI~
 5  1, 17|     klucznicę.~SZAMBELANOWA~Idź waćpan i zawołaj tu Helenę! Nous
 6  1, 19|    wcześnie utonął... Słyszałeś waćpan kiedy o tym okropnym przypadku?~
 7  1, 20|         P. JOWIALSKI~- Przebacz waćpan niezgrabność! - mówił kat
 8  1, 20| jegomości! Figle, figle!~JANUSZ~Waćpan dobrodziej może nie wiesz,
 9  1, 24| towarzysz.~P. JOWIALSKI~Ale kto waćpan jesteś? Bo, nie urażając,
10  1, 34|      Wieczny postrach, któregoś waćpan bardzo nieślachetnie używał.~
11  1, 36|      trzeci...~JANUSZ~Pytaj się waćpan furmana o konie, nie mnie.~
12  1, 36|        się podoba.~JANUSZ~Czego waćpan chcesz ode mnie?~WIKTOR~
13  1, 36|   chcesz ode mnie?~WIKTOR~Żebyś waćpan był grzeczny.~JANUSZ~ironicznie~
14  1, 36|          z kim? Co to z kim? Co waćpan rozumiesz przez to: "z kim"?~
15  1, 36|     JANUSZ~Powiadam.~WIKTOR~Ale waćpan sam chciałeś...~JANUSZ~wybuchając
16  1, 37|  karczemne obyczaje? Wstydź się waćpan! Ten pan pierwszy uznał
17  1, 38|  staroświecku. Panie Janie, każ waćpan przynieść butelkę wina,
18  1, 40|   JOWIALSKI~Mnie?~LUDMIR~Jeżeli waćpan dobrodziej raczysz pozwolić,
19  1, 40|         w pokorze:~- Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,~Bo
20  1, 40|        siedzi na komodzie.~- Co waćpan robisz? - Ryby sobie łowię.~-
21  1, 44|    SZAMBELANOWA~Dwie drogi masz waćpan przed sobą: albo nakłonić
22  1, 45|     począć?~SZAMBELANOWA~Siadaj waćpan na konia, we wsi stoją dragony;
23  1, 53|         mówienia~Dziwi mnie, że waćpan ośmielasz się żądać, abym