Akt, Scena

 1  1, 3 |    dowiedziałam przypadkiem z jej dziennika, nie zaszkodziłyby
 2  1, 6 |       się macochą - bylem się jej tylko z domu umknęła! Ach,
 3  1, 6 |  nadziei, ale też i wzbraniać jej nie myślę. A tymczasem,
 4  1, 7 |      cóż to, kochanie?~- Użyj jej, jak chcesz, w jakim bądź
 5  1, 9 |      którą wam powiem; ale ja jej dziś jeszcze powtórzę. Pewnie
 6  1, 9 |   stary szpak~Gwiznie, skoczy~Jej przed oczy~I zapyta jejmość
 7  1, 13|      LUDMIR~na stronie~Żal mi jej; widać, że matkę za wcześnie
 8  1, 15| odwetem wzbudziwszy wesołość, jej rosą odświeżymy duszy spiekotę. -
 9  1, 16|      otóż są w ogrodzie! Rękę jej podaje... brat za brat...
10  1, 27|       Bardzo dobrze, wszystko jej przełożę.~JANUSZ~Mogę więc
11  1, 28|    kiedy tyle skarbów dotknąć jej nie może: Jowialski, ów
12  1, 34|       starać się o moję niż o jej przychylność i nie straszyć
13  1, 35|     przeklęty Ludmir zajechał jej w głowę. - Otóż to panny
14  1, 37|    przebaczyć, uniosłem się w jej przytomności; wyznaję moję
15  1, 39|    się wywróci.~LUDMIR~Zróbże jej okulary.~WIKTOR~Idźże do
16  1, 39| jedynie miłości winien jestem jej rękę, żyję najszczęśliwiej. -
17  1, 39|       figurek, wychodzących z jej mózgu, złożona. Którym figurkom,
18  1, 44|   mnie cierpliwie! Wierzę, iż jej sposób postępowania najlepszy...
19  1, 44|   pozwoleniem...~JANUSZ~Głowę jej zawrócił i że ja z całą
20  1, 47|    idealnym przestworzu krąży jej dusza.~HELENA~na stronie~
21  1, 47| Heleny towarzyszyć ci będzie. Jej modły ulatywać będą nad
22  1, 52|     od tego wyprasza. Dajcież jej przynajmniej parę miesięcy
23  1, 53|       Zrazu pieszczoty zięby, jej głos miły~Myśli niewoli