Akt, Scena

 1  1, 1 |     ja mogę sobie przypomnieć te wszystkie słowa, którymi
 2  1, 1 |    WIKTOR~Dolejże!~LUDMIR~Jak te Van-Dyki piją! - Oddajże
 3  1, 1 |  światło - jak ładnie pada na te świerki...~LUDMIR~klękając~
 4  1, 3 |   bardzo dobrze rozumiem; ale te wszystkie wykręty na nic
 5  1, 9 |      ptaki! -~Rzekła sowa.~Na te słowa~Jaki taki~Dalej w
 6  1, 10|  Panie Jowialski, zaniechajże te psoty.~P. JOWIALSKI~prosząc~
 7  1, 11|    SZAMBELANOWA~Nie wiem, czy te żarty na dobrym się skończą.~
 8  1, 12|       innym...~LUDMIR~Któż są te panie? I tamta, co się znarowiła?~
 9  1, 13|     postępuję. Heleno! wybacz tę poufałość, ale szczerze
10  1, 27|      rzeczą przyjemną widzieć tę, którą za żonę sobie wybrałem,
11  1, 29|  nigdy byś nie zgadła, widząc tę dziką i ponurą fizis, że
12  1, 31| odejdę.~LUDMIR~Zasłużyłżem na tę karę? Także zimna jest i
13  1, 34|      powiedz!~HELENA~Skończmy tę rozmowę.~JANUSZ~Zastanów
14  1, 38|    goni. - Ale inaczej trzeba tę rzecz skończyć - po staroświecku.
15  1, 38|     kieliszek radzi. - Znacie tę piosneczkę?~Jak mnie kochasz,
16  1, 42|      Wiktorze, jakim sposobem te klatki zostały uszkodzone?~
17  1, 44|    nie jestem cierpliwy, to i te mury są niecierpliwe.~Szambelan,
18  1, 47|   owionął, kiedym wstępował w te progi. Jak różdżką czarnoksięską