Akt, Scena

 1  1, 3 |     zdania, i dlatego poszłam za niego po nieszczęśliwym przypadku
 2  1, 3 |         nie ma żadnego zdania. U niego wszystko: dobrze, bardzo
 3  1, 3 |      teatralne suknie, wmówimy w niego, że jest... że jest... No,
 4  1, 3 |          Zaraz z ludźmi wrócę po niego - służę pani. Wyborna myśl!
 5  1, 6 |        kochasz go, to nie idź za niego, i kwita. Ja, ojciec, ja
 6  1, 6 |       się nie podoba, nie idź za niego! Nie ma co gadać; odpraw
 7  1, 10|        także wszyscy i wmówimy w niego, że jest sułtanem albo baszą
 8  1, 10|  wszystkie wdzięczyć się będą do niego.~P. JOWIALSKA~Co też jegomość
 9  1, 11|       Czy diabeł przemówił przez niego?~Wnoszą śniadanie; Janusz
10  1, 22|          lubo nadobne,~Jednak do niego całkiem niepodobne.~Żona
11  1, 26|        ojcze, że ja nie pójdę za niego?~SZAMBELAN~Nie pójdziesz,
12  1, 26|    człowiek?~SZAMBELAN~To idź za niego.~HELENA~Żartujesz, kochany
13  1, 26|     całego domu.~SZAMBELAN~Nic z niego nie będzie - hm, hm!...~
14  1, 31|          HELENA~Nienajlepiej dla niego.~LUDMIR~Ma jednak nadzieję.~
15  1, 38|        winien? Dzień feralny dla niego. - Rozdział ośmnasty...~
16  1, 39|      twarzy - każdy zmarszczek u niego powiada, że ze śmiechu powstał.~
17  1, 44|  SZAMBELANOWA~wskazując głową~Za niego zaś żem poszła, to mnie
18  1, 53| Wspomniał o prosie;~Wziął się do niego. Lecz - o, smutny losie!~