Akt, Scena

 1  1, 1 |      Słyszałem.~WIKTOR~Ja to do ciebie mówiłem.~LUDMIR~Wiem.~WIKTOR~
 2  1, 6 |     swojego zamiaru. Dziadunia, ciebie i mnie nieustannie dręczyć
 3  1, 7 |       Bogu powinnaś, że on chce ciebie zaślubić! Bo cóż mu zarzucić?
 4  1, 9 |      Dobrze mówisz, Helusiu. Od ciebie, nie od siebie - jak mówi
 5  1, 12|      jest tu prawem.~LUDMIR~Dla ciebie, sługo, nie dla mnie, pana!
 6  1, 22|       LUDMIR~No, teraz kolej na ciebie, Och i Mistrzu! Co umiesz?
 7  1, 28|        co chcesz, ja nadto znam ciebie, abym mógł przypisać jedynie
 8  1, 31|     rzut oka, zoczywszy go obok ciebie, pani, głos tajemny przemówił
 9  1, 33|        mi ich nie zwierzysz? Ja ciebie zrozumiem. Ja wezmę chętnie
10  1, 39|   ogromnie zasłużyłeś, a ja dla ciebie pracuję. - (na stronic)
11  1, 39| chciałem, aby światło padało na ciebie, w cieniu został Janusz
12  1, 39|         na przykład - przyjęcie ciebie na członka familiji Jowialskich.
13  1, 41|        mnie jeden rozdział, dla ciebie drugi... Papiery u mnie. -
14  1, 47|     Helena nic, całkiem nic dla ciebie uczynić nie potrafi.~LUDMIR~
15  1, 47|          Oby mogły wyjednać dla ciebie przebaczenie i spokojne
16  1, 47|   HELENA~Nie - każda chwila dla ciebie droga!~LUDMIR~Ależ pozwól...~
17  1, 52|       SZAMBELANOWA~Nie, nie! On ciebie weźmie, jeżeli dziadunio
18  1, 52|   wyborze męża.~SZAMBELANOWA~Od ciebie więc, Heleno, zależy.~P.