Akt, Scena

 1  1, 1 |        późno, rób więc sobie, co chcesz, a ja wiem, co zrobię.~LUDMIR~
 2  1, 1 |           prawnuków.~LUDMIR~Więc chcesz się żenić?~WIKTOR~Być może.~
 3  1, 1 |       rzuca~Nie, nie, znowu mnie chcesz zbałamucić.~LUDMIR~z udanym
 4  1, 1 |     WIKTOR~A ja nie. - I rób, co chcesz, ja wracam do domu.~LUDMIR~
 5  1, 3 |  SZAMBELANOWA~Nareszcie - rób co chcesz. Ale c`est né rien`!~JANUSZ~
 6  1, 6 |          ci to powiadam; rób, co chcesz.~HELENA~Wszakże wczoraj
 7  1, 6 |      będzie?~SZAMBELAN~Czegóż ty chcesz?~HELENA~Rady, rady, kochany
 8  1, 7 |        kochanie?~- Użyj jej, jak chcesz, w jakim bądź sposobie,~
 9  1, 9 |         Krótko a węzłowato - nie chcesz Janusza?~HELENA~Tego nie
10  1, 26|        oskrobany"! Nieokrzesany, chcesz mówić, to jest - zanurzony
11  1, 27|     Jedno tylko słowo.~SZAMBELAN~Chcesz, chodź ze mną! Ja czasu
12  1, 28|      niesłusznie.~WIKTOR~Mów, co chcesz, ja nadto znam ciebie, abym
13  1, 30|    LUDMIR~do Wiktora, na stronie~Chcesz się kłócić?~SZAMBELAN~całując
14  1, 31|       duszę zranioną.~LUDMIR~Nie chcesz mnie pani rozumieć.~HELENA~
15  1, 36|      podoba.~JANUSZ~Czego waćpan chcesz ode mnie?~WIKTOR~Żebyś waćpan
16  1, 40|         P. JOWIALSKI~Mnie? mnie? chcesz całe dzieło przypisać?~LUDMIR~
17  1, 40|         go~Żądaj ode mnie, czego chcesz! Słyszysz, pani Jowialska -
18  1, 45| towarzysza; nareszcie - rób, jak chcesz, byleś tu sprowadził zbrojną