Akt, Scena

 1  1, 1 |          Chwała Bogu, że ci się coś przecie podoba.~WIKTOR~Ale pewnie
 2  1, 1 |          WIKTOR~Być może.~LUDMIR~Bo przecie nie zechcesz mieć wnuków,
 3  1, 6 |        HELENA~Nic za nim.~SZAMBELAN~Przecie?~HELENA~Nie kocham go, więcej
 4  1, 7 |         męża) Odezwiejże się waćpan przecie - czego stoisz?~P. JOWIALSKI~
 5  1, 10|            człowiek.~JANUSZ~Wszyscy przecie razem będziemy.~P. JOWIALSKI~
 6  1, 11|             urażony~Jegomość i ja - przecie nie jakowe zwierzęta...~
 7  1, 12|    JOWIALSKI~Sułtanki.~P. JOWIALSKA~Przecie jegomość nie zechcesz...~
 8  1, 18|           panie szambelanie, jesteś przecie ojcem.~SZAMBELAN~Wszyscy
 9  1, 30|          uczniem.~SZAMBELAN~No, ale przecie potrafisz pomalować klatki?~
10  1, 30|       Odchodzą na prawo.~LUDMIR~Ha! przecie!...~
11  1, 34|       HELENA~Nie wątpię.~JANUSZ~Mam przecie rozum...~HELENA~I wieś.~
12  1, 38| SZAMBELANOWA~do Janusza~Trzeba mieć przecie uwagę na jakowąś konweniencyją.
13  1, 39|     pozwólże, mój kochany - pierwej przecie trzeba głowę zrobić, a potem
14  1, 40|             swój swego. - Musisz mi przecie przeczytać co z dzieł swoich.
15  1, 40|         JOWIALSKA~Józieczku, miejże przecie kontenans.~LUDMIR~Ja odejdę,
16  1, 44|             Wiktor to mówił?~JANUSZ~Przecie coś więcej musiał jeszcze
17  1, 51|            Cuda, cuda!~P. JOWIALSKI~Przecie waćpani teraz rozśmiejesz