Akt, Scena

 1  1, 1 |          wsi do wsi. Ale na rozum nigdy za późno, rób więc sobie,
 2  1, 5 |      mojej! On, on, którego umysł nigdy się nad poziom wznieść nie
 3  1, 11|        JOWIALSKI~Lepiej późno niż nigdy!~SZAMBELANOWA~ze drzwi~Dla
 4  1, 13|      Niestety!~LUDMIR~I moje usta nigdy nie wyrzekły "ojcze!" ani "
 5  1, 13|    czynność twoja w mojej pamięci nigdy nie zgaśnie - nigdy!~Całuje
 6  1, 13|       pamięci nigdy nie zgaśnie - nigdy!~Całuje ją w rękę.~
 7  1, 14|          chciałem... Bodajbym był nigdy nie chciał!~LUDMIR~Wynoś
 8  1, 28|            LUDMIR~Udawać muszę. - Nigdy nie dasz skończyć.~WIKTOR~
 9  1, 29|       Nieprzebrane koncepta! Pani nigdy byś nie zgadła, widząc tę
10  1, 31| najwyższym stopniu!~HELENA~Jak to nigdy z pierwszego wejrzenia sądzić
11  1, 32|          P. JOWIALSKI~Chodź więc. Nigdy nie zapomnę dnia dzisiejszego.
12  1, 34|          dowody...~HELENA~O które nigdy nie prosiłam.~JANUSZ~Wola
13  1, 37|           stopnia nie zapomnę się nigdy. Racz pani przebaczyć, uniosłem
14  1, 39|       prawda?~WIKTOR~Być może - i nigdy więcej, jak w tej chwili,
15  1, 40|          srodze,~Co ciągle idzie, nigdy nie odpocznie w trudzie,~
16  1, 42|      świecie.~SZAMBELAN~Ja żadnej nigdy zgadnąć nie mogę.~WIKTOR~