Akt, Scena

 1  1, 1 |         Koniec końców, wracam do mojego cichego pokoiku, do moich
 2  1, 3 |         nieszczęśliwym przypadku mojego pierwszego męża, śp. jenerał-majora
 3  1, 6 |          lub nieszczęście całego mojego życia...~SZAMBELAN~spuszczając
 4  1, 7 |       lekce nie ważyła szczęścia mojego. Pan Janusz młody - prawda;
 5  1, 10| Józieczku, Józieczku, nadużywasz mojego afektu. Chodź, Helusiu,
 6  1, 10|          to powiększy śmieszność mojego wynalazku.~P. JOWIALSKI~
 7  1, 13|     LUDMIR~Pani zapewne będziesz mojego zdania, iż w oczach duszy,
 8  1, 15|      zatruwają jasne dnie wiosny mojego życia.~LUDMIR~I ja bardzo
 9  1, 28|       tego domu, jest stratą dla mojego dzieła. Chodzę za nimi,
10  1, 28|          przypadkowi zatrzymanie mojego paszportu.~LUDMIR~Na honor,
11  1, 32|        Ale jeszcze nie widziałeś mojego ogrodu.~LUDMIR~Owszem, dopiero
12  1, 38|  SZAMBELAN~Wiem.~P. JOWIALSKI~Do mojego pokoju! - Pójdzie myszka
13  1, 40|          nie; pójdziemy razem do mojego pokoju, bo ja w moim krześle
14  1, 45|          ja to wiem doskonale od mojego pierwszego męża, śp. jenerała-majora
15  1, 49|          Wszakże to żywy portret mojego pierwszego męża, śp. jenerała-majora
16  1, 53|  podobieństwo jego do pierwszego mojego męża, śp. jenerała...~JANUSZ~