Akt, Scena

  1  1, 1 |            głowie, (rzucając tłumoczek i kapelusz pod drzewo) Dobrze
  2  1, 1 |            wiersze pisze, myślałem, że i dobrze w głowie mieć musi -
  3  1, 1 |               nieostrożnie zimnej wody i paraliż tknął twój rozum,
  4  1, 1 |          WIKTOR~Jakimi bądź, nieznośny i przeklęty poeto - ale jak
  5  1, 1 | najwyraźniejszymi: że szalony, szalony i jeszcze raz szalony, kto
  6  1, 1 |           potoki rwiące czarne świerki i kwieciste róże razem - do
  7  1, 1 |                nieszczęsnej podróży. - I zamiast zamków, skał, potoków,
  8  1, 1 |              jakiejś dzikiej, okropnej i zachwycającej razem natury,
  9  1, 1 |               chłopów, Żydów, furmanów i każesz mi rysować jakiegoś
 10  1, 1 |             Wolisz ty pokazać salceson i wino.~LUDMIR~Aha! otóż i
 11  1, 1 |               i wino.~LUDMIR~Aha! otóż i słowo zagadki - pan głodny,
 12  1, 1 |             pięknych, że wy, pęzlikowi i ołówkowi panowie, tak jesteście
 13  1, 1 |               WIKTOR~A wy, kałamarzowi i piórowi, tylko powietrzem
 14  1, 1 |              WIKTOR~Piękny rozum! Piją i po pijanemu bają.~LUDMIR~
 15  1, 1 |             których ciągle kręcimy się i kręcimy aż do nudzącego
 16  1, 1 |               może za ostro, ale za to i lepiej. Tam wszystko właściwe
 17  1, 1 |              zupełnie nic. Dlatego też i my autorowie wolemy trzymać
 18  1, 1 |           Chciał rycin do swoich baśni i pokazał mi gruszki na wierzbie.
 19  1, 1 |                Po części prawda... ale i w Karpatach będziemy.~WIKTOR~
 20  1, 1 |                rozpowiadają cuda złego i dobrego razem.~WIKTOR~Nie
 21  1, 1 |          godnych twojego pęzla.~WIKTOR~I mnie było być tak ślepym!
 22  1, 1 |                wierzyć! Mnie o głodzie i chłodzie włóczyć się dla
 23  1, 1 |             udanym zachwyceniem~Patrz, i tu - nie boskiże to widok?
 24  1, 1 |           samej rzeczy - piękny widok; i światło - jak ładnie pada
 25  1, 1 |        zachwyceniu!~WIKTOR~A ja nie. - I rób, co chcesz, ja wracam
 26  1, 1 |          Salvator Rosa.~WIKTOR~Van-Dyk i Salvator Rosa - co ten plecie!~
 27  1, 2 |                przemogła miłość złota, i ubogiego hojnie obdarzy,
 28  1, 2 |                 Zazdrosny gryzie wargi i milczy, tchórz mundur przywdziewa,
 29  1, 3 |           kocha mnie, me ma wątpienia. I dlaczegóżby nie miała kochać? -
 30  1, 3 |             młody, przystojny, rozumny i mam wieś, jakiej daleko
 31  1, 3 |               tej zwłoki, której żąda, i to już po raz trzeci.~SZAMBELANOWA~
 32  1, 3 |             waćpana, ja za to ręczę. - I już dawno byłaby pani Januszową,
 33  1, 3 |           jedna zwalczyć jestem zdolną i które zwalczę.~Zażywa tabaczkę
 34  1, 3 |               jest rzeczą dowiedzioną. I lubo mi nie chcą wierzyć,
 35  1, 3 |          powiedzieć, powoli, grzecznie i wyraźnie. - Stary Jowialski
 36  1, 3 |                jego przysłowiów, bajek i dykteryjek. W jego ręku
 37  1, 3 |               na nic nie ma już czucia i myśli, tylko na dowcipne
 38  1, 3 |        głupkowaty, bez żadnego zdania, i dlatego poszłam za niego
 39  1, 3 |           godzinie powie czarno, biało i znowu czarno, a nawet nie
 40  1, 3 |         pasierbica, lecz ma swoję wolą i uporek, a ja tego nie lubię.
 41  1, 3 |                główka trochę romansami i poezyjami zawrócona. I do
 42  1, 3 |       romansami i poezyjami zawrócona. I do tego, panie Januszu,
 43  1, 3 |  niesprawiedliwość ludzi, a nawet może i lekka zgryzota sumienia,
 44  1, 3 |             jestem uczciwym dziedzicem i honorowym deputatem. - Ale
 45  1, 3 |                Jakiś wędrownik.~JANUSZ~I butelka próżna w krzaku -
 46  1, 3 |            zrobić?... Żebym miał kłaki i papier... Albo... wodą go
 47  1, 3 |              służę pani. Wyborna myśl! I Helenę to zabawi, (odchodząc)
 48  1, 4 |         nieoszacowana figura być musi, i jego żona także dobra, i
 49  1, 4 |               i jego żona także dobra, i jego syn, i ten pan Janusz,
 50  1, 4 |               także dobra, i jego syn, i ten pan Janusz, co ma rozum
 51  1, 4 |                pan Janusz, co ma rozum i wieś, także niezły... Macocha
 52  1, 4 |           niezły... Macocha jenerałowa i pasierbica romansowa. -
 53  1, 4 |                   Skarby! Ach, skarby! I ja? ja mam zostać celem
 54  1, 4 |           dobrze, będę, z duszy serca. I pod stół wlezę, jeżeli każecie,
 55  1, 5 |               nie świetnego urodzeniem i majątkiem, nie - nie takiego
 56  1, 6 |              SZAMBELAN~wychodzi, nucąc i podskakując; samotrzask
 57  1, 6 |        przynajmniej czasem mnie słucha i pojmuje; przyznaje, że słuszne
 58  1, 6 |              nawiasem) Pełno szczygłów i dzwoniec się odzywał, (do
 59  1, 6 |               go, to nie idź za niego, i kwita. Ja, ojciec, ja ci
 60  1, 6 |          HELENA~Kiedy matka wzbraniała i tych trzech dni mizernych
 61  1, 6 |             zamiaru. Dziadunia, ciebie i mnie nieustannie dręczyć
 62  1, 6 |                żadnej nadziei, ale też i wzbraniać jej nie myślę.
 63  1, 6 |            siwy staruszek, ale rumiany i żwawy, równie jak i Pani
 64  1, 6 |            rumiany i żwawy, równie jak i Pani Jowialska, która bardzo
 65  1, 6 |               uciecze, ręczę jejmości. I stary odmłodnieje, jak sobie
 66  1, 6 |             pończoszkę, wkłada okulary i zaczyna robotę. Zawsze bardzo
 67  1, 6 |                 P. JOWIALSKI~Szambelan i Helena całują w ręce Jowialskich.~
 68  1, 6 |             przez to przysłowie dobre. I o czymże była rada?~SZAMBELAN~
 69  1, 6 |              dlatego waham się jeszcze i prosiłam o trzy dni do,
 70  1, 6 |            Uchem strzyże, głową kręci,~I to pachnie, i to nęci.~Od
 71  1, 6 |             głową kręci,~I to pachnie, i to nęci.~Od któregoż teraz
 72  1, 6 |            Chwyci owies, żal mu siana.~I tak stoi aż do rana,~A od
 73  1, 6 |                jak to za każdą bajką - i śmieje się zawsze mocno,
 74  1, 6 |                Jowialskiej wykrzykniki i pochwały nic nie przerywają,
 75  1, 6 |            chciałabym matki obrażać, a i o moję spokojność, o moje
 76  1, 6 |              kowadłem.~HELENA~Może też i matka...~P. JOWIALSKI~sens
 77  1, 7 |                   SZAMBELANOWA~do męża~I ty, ty zamiast córce prawdę
 78  1, 7 |          JOWIALSKA~biorąc za rękę syna i synową~Za pozwoleniem -
 79  1, 7 |            mnie. C`est bien. (do męża) I ty cierpisz, aby mnie znieważano
 80  1, 7 |           praca, ust mi nie zamkniecie i na dziesięć kłódek. (do
 81  1, 7 |          cierpliwości trudno wytrzymać i na szaleństwie trzeba będzie
 82  1, 7 |              Pani synowo.~SZAMBELANOWA~I ojciec, i matka, i syn,
 83  1, 7 |                 SZAMBELANOWA~I ojciec, i matka, i syn, i wnuczka -
 84  1, 7 |        SZAMBELANOWA~I ojciec, i matka, i syn, i wnuczka - za grosz
 85  1, 7 |                ojciec, i matka, i syn, i wnuczka - za grosz rozsądku!
 86  1, 7 |          powiedzieć, powoli, grzecznie i wyraźnie: za grosz, za grosz -
 87  1, 9 |               ma co mówić, ale Helusia i jegomość! I jegomość!...
 88  1, 9 |                ale Helusia i jegomość! I jegomość!... Co to za niewstrzemięźliwy
 89  1, 9 |         szłapaka - często brał na kieł i jeźdźca unosił, ale zawsze
 90  1, 9 |            znacie tej bajeczki?~HELENA I SZAMBELAN~Znamy.~P. JOWIALSKI~
 91  1, 9 |               krzaki;~Miłość własną ma i ptak.~Ale śmielszy stary
 92  1, 9 |         Gwiznie, skoczy~Jej przed oczy~I zapyta jejmość pani,~Z jakich
 93  1, 9 |               SZAMBELAN~Powiada, że ja i miotła - obojeśmy sprzęty
 94  1, 9 |              połowa.~SZAMBELAN~Prawda, i ja tak mówię.~HELENA~Jestże
 95  1, 9 |               ale nie: jakoś od śliny. I co waćpanu myśleć o przysłowiach!
 96  1, 9 |          lepszego nie nadarzy - "chodź i waszeć do ołtarza!" Dobry
 97  1, 9 |               Janusza; z nim bawię się i śmieję, a śmiać się bardzo
 98  1, 10|               mówiła!~P. JOWIALSKI~Ona i przez sen gada.~SZAMBELAN~
 99  1, 10|            komedyją? Beze mnie?~JANUSZ~I owszem, wszyscy razem grać
100  1, 10|            wszyscy razem grać będziemy i śmiać się do upadłego.~SZAMBELAN~
101  1, 10|          byłaby, moim zdaniem, obudzić i dać wsparcie; może głodny,
102  1, 10|              wzrusza ramionami.~JANUSZ~I właśnie ta butelka naprowadziła
103  1, 10|                  kazać go tu przenieść i przebrać po turecku, co
104  1, 10|         Przebierzemy się także wszyscy i wmówimy w niego, że jest
105  1, 10|              potem urzęda porozdajemy. I damy zechcą przychylić się
106  1, 10|     przebierzemy się.~JANUSZ~do Heleny~I pani raczysz...~HELENA~Widzę,
107  1, 10|               między wrony, krakaj jak i ony; ale pani Janowa?~JANUSZ~
108  1, 10|            Pani Jowialska, pani Janowa i Helusia - wszystkie wdzięczyć
109  1, 10|              Kiedy pan Janusz sam chce i prosi...~JANUSZ~Sam chcę
110  1, 10|               prosi...~JANUSZ~Sam chcę i proszę, bo to powiększy
111  1, 10|                a potem tu go przeniosą i tu w milczeniu wszyscy czekać
112  1, 11|         milczenie - na migi rozmawiają i poprawiają swoje ubiory.~
113  1, 11|            ubiory.~LUDMIR~ziewa głośno i przeciągając się~Tom się
114  1, 11|         garniec miodu, dwa garce piewa i więcej nic... Ba, prawda:
115  1, 11|      siedzących, siada. Wszyscy wstają i kłaniają się nisko. Ludmir
116  1, 11|                przeciera oczy, wstając i patrząc wkoło i na siebie:~
117  1, 11|                wstając i patrząc wkoło i na siebie:~Ja bo taki nie
118  1, 11|                tajony mężczyzn, czasem i kobiet, w ciągu sceny.~MĘŻCZYŹNI~
119  1, 11|                twoi najuniżeńsi słudzy i podnóżki.~SZAMBELAN~Najniższe
120  1, 11|               ta suplikuję jegomościów i jejmościanek. A ja jestem
121  1, 11|   Horoszczyznie. pod numerem sto jeden i trzy, kole szynku pana Mikołaja. (
122  1, 11|              schował, jak się patrzy - i jak sy teraz przypominam,
123  1, 11|                widzi, że ja zwaryjował i że (oglądając się) jestem
124  1, 11|          stroić z wiernych swoich sług i poddanych i pytać się o
125  1, 11|                swoich sług i poddanych i pytać się o to, co mu aż
126  1, 11|             SZAMBELAN~urażony~Jegomość i ja - przecie nie jakowe
127  1, 11|               Mustafa.~LUDMIR~Mustafa, i pan?~MĘŻCZYŹNI~kłaniając
128  1, 11|              największy sułtan.~LUDMIR~I mogie rozkazywać?~JANUSZ~
129  1, 11|              mirzo Ali Mustafo.~LUDMIR~I wszyćko, co chcę?~JANUSZ~
130  1, 11|            JANUSZ~Jako najniżsi słudzy i podnóżki.~LUDMIR~kładąc
131  1, 11|              kładąc turban~Ha, niechże i tak będzie.~JANUSZ~do Szambelana~
132  1, 11|               będzie zabawa.~SZAMBELAN~I tak ledwo żyję z radości.~
133  1, 11|               stawia krzesło na środku i siadając~Jestem pan, sułtan,
134  1, 11|        słuchajcie, co każę - jeść, pić i pieniędzy!~P. JOWIALSKI~
135  1, 11|              bo oberwiesz! Jeść prędko i wina kwartę na ryńskiego -
136  1, 11|             myślę.~LUDMIR~A to co? Czy i tu kobiety mają swoje widzimisię?~
137  1, 11|           Szambelanowa odbiera butelka i wkrótce inną przynosi.~P.
138  1, 12|              nareszcie Szambelan idzie i przynosi.~P. JOWIALSKI~Pozwolisz
139  1, 12|            Jest to effendi od pieczęci i stróż praw krajowych.~LUDMIR~
140  1, 12|            ochmistrz.~LUDMIR~Co to Och i Mistrz? - Dlaczego Och,
141  1, 12|                się przyzwoicie.~LUDMIR~I ty to potrafisz?~JANUSZ~
142  1, 12|             panie, kto jest ten lub ów i jak się zowie.~LUDMIR~I
143  1, 12|                i jak się zowie.~LUDMIR~I powiadasz: - dobry czy zły,
144  1, 12|              wielki kuchmistrz koronny i effendi wojny.~LUDMIR~A!
145  1, 12|             wojny.~LUDMIR~A! do kuchni i do wojny! - Do siekaninki
146  1, 12|               LUDMIR~Któż są te panie? I tamta, co się znarowiła?~
147  1, 12|                się, znam granicę żartu i winne uszanowanie. Słowa
148  1, 12|         tajniejszy język dusza posiada i tym z tobą, pani, dawno
149  1, 12|                się moją przybraną rolą i zostań. - (głośno) No! Jeszcze
150  1, 12|                 a Szambelan za Janusza i tak aż za drzwi. Szambelan
151  1, 12|              się.~P. JOWIALSKI~Chodźmy i my teraz, a miejmy oko przy
152  1, 13|      wędrownika uczynić celem igraszki i szyderstwa.~HELENA~Takie
153  1, 13|               HELENA~W samej rzeczy. - I ileż to razy chroniłam się,
154  1, 13|                idę w świat bez światła i rady. Pierwszy zaś rzut
155  1, 13|             ale tylko dobrymi, dobrymi i dla złych.~LUDMIR~z prawdziwą
156  1, 13|                HELENA~Niestety!~LUDMIR~I moje usta nigdy nie wyrzekły "
157  1, 13|             był ubiór biednego.~HELENA~I jestżeś nim?~LUDMIR~Nie,
158  1, 14|              Ja ci radzę, nakryj głowę i idź za drzwi.~JANUSZ~Ja -
159  1, 14|           JANUSZ~Ja - za drzwi?~LUDMIR~I okno otwarte.~JANUSZ~hamując
160  1, 14|                Ale teraz już nie żądam i dawno już byłbym skończył
161  1, 14|             ten z głupia frant.~HELENA~I który bardzo by źle przyjął
162  1, 14|          prostak.~JANUSZ~Coraz lepiej; i ja jeszcze grać muszę komedyją!~
163  1, 14|              JANUSZ~Podoba się?~HELENA~I jakim prawem to pytanie?~
164  1, 14|          chciał!~LUDMIR~Wynoś się, Och i Mistrzu!~JANUSZ~Zaraz, zaraz.~
165  1, 15|            wiosny mojego życia.~LUDMIR~I ja bardzo bym żałował, gdyby
166  1, 15|          dziadunia dobrodzieja.~HELENA~I mnie się zdaje, że nie ma
167  1, 15|              nie ma potrzeby. Przy tym i my, odwetem wzbudziwszy
168  1, 16|            tylko - zabaw! (przy oknie) I chodzą sobie, chodzą - a
169  1, 16|            Boga kocham, śmieją się!... I wszyscy spokojni... i wszyscy...~
170  1, 16|                  I wszyscy spokojni... i wszyscy...~
171  1, 17|              piśmie; ale już się stało i o to idzie, jak przerwać
172  1, 17|                SZAMBELANOWA~Idź waćpan i zawołaj tu Helenę! Nous
173  1, 17|              zawołaj", kiedy ma pałasz i już raz dobył go na mnie;
174  1, 18|              do stu czartów! Chciałem, i głupio chciałem, ale teraz
175  1, 19|           postępować zawsze roztropnie i gdyby nie był, niestety,
176  1, 19|            szum nadzwyczajny budzi nas i trwoży. - "Woda! Woda!" -
177  1, 20|               nawarzył, takie wypij. - I to wszystko, nie stosując
178  1, 20|            czypek ranny,~Prześcieradło~I zwierciadło -~Szust! do
179  1, 20|          powiedzieć, powoli, grzecznie i wyraźnie, fartowi poświęcasz
180  1, 20|        poświęcasz przyzwoitość, a może i co więcej, cierpiąc, aby
181  1, 20|                godzina jeszcze - niech i tak będzie! (na stronie)
182  1, 20|           JOWIALSKI~No, wypogódź czoło i pomagaj do zabawy, bo ja
183  1, 21|               roku 1807...~JANUSZ~Może i tego chciałem, proszę państwa,
184  1, 21|             proszę najpokorniej? - Czy i tego chciałem? Biegnę...~
185  1, 22|              Szambelan, Ludmir.~Helena i Szambelanowa, po kilku słowach
186  1, 22|                na dwóch krzesłach) Och i Mistrzu, fajki!~SZAMBELAN~
187  1, 22|                P. JOWIALSKI~do Janusza i Szambelana~Uważacie, jakie
188  1, 22|            dowcipne słowo. Natura każe i prostakowi znajdywać upodobanie
189  1, 22|             basy.~Ledwie się strzepnął i skarbem nabytym~Łzy ocierając,
190  1, 22|               targ - wyrzepił mu sześć~I dał,~Co miał.~Grosz na groszu -
191  1, 22|             teraz kolej na ciebie, Och i Mistrzu! Co umiesz? Tańczyć -
192  1, 22|               Mnie wszelkimi sposobami i trzymając się rzetelnej
193  1, 22|                stokrotne podziękowanie i bądźcie przekonani o Naszej
194  1, 22|               niezmiennej ku wam łasce i życzliwości.~Zadziwienie
195  1, 22|                Jak szczęście dogrzeje, i kapłon zapieje! Ale też
196  1, 22|                kapłon zapieje! Ale też i przeciwnie, mój kanclerzu:
197  1, 22|             przeciwnie, mój kanclerzu: I mądry głupi, gdy go nędza
198  1, 24|       milczenia.~LUDMIR~Bliżej!~WIKTOR~I ty tu! Ale cóż to jest?~
199  1, 24|                 to jest mój przyjaciel i towarzysz.~P. JOWIALSKI~
200  1, 24|           najczęściej plany ludzi, jak i twój, na śnie zbudowane.
201  1, 24|              mowy:~- Żem zawsze kłamał i kłamać gotowy.~P. JOWIALSKA~
202  1, 25|             którym leży kilka patyków, i nucąc, jeden struże, potem
203  1, 25|          Jeszcze trzeba strugać, (nuci i struże; po krótkim milczeniu)
204  1, 26|               Helena wchodzi zamyślona i rzuca okiem, jakby kogo
205  1, 26|               SZAMBELAN~zawsze strużąc i przymierzając~Zobaczysz,
206  1, 27|        pozwalając na ogniste wejrzenia i rozmowy sam na sam.~SZAMBELAN~
207  1, 28|            humoru~Spotkałem Szambelana i Janusza, poszli do ogrodu.~
208  1, 28|                Przybycie do Pustakówki i rozłączenie się z Wiktorem".~
209  1, 28|            skończyć.~WIKTOR~Ależ bo ty i udać romansowego nie potrafisz.
210  1, 28|                byłżeś złym człowiekiem i - byłże twój mistrz zabójcą?~
211  1, 28|                 WIKTOR~O, wymowa jest, i dlatego że jest, ja tu dzisiaj
212  1, 29|           Wiktorze.~WIKTOR~jak wprzódy~I tym więcej użycza przyjemności,
213  1, 29|            najlepiej dobrać ich kolory i malowny nadać kształt wonnemu
214  1, 29|             proszę kwiatów nie zrywać! I tak krótkie chwile ich życia -
215  1, 29|              wcale innego przekonania; i z rozmów, które miałam ukontentowanie
216  1, 29|         wróżyłam charakter.~LUDMIR~Ale i tak jest w istocie.~WIKTOR~
217  1, 29|                uczucia łatwo rozpoznać i dosyć być z kim pół godziny,
218  1, 29|                zgadła, widząc tę dziką i ponurą fizis, że to jest
219  1, 29|                LUDMIR~Wiktorze!~WIKTOR~I nie scenę, ale rozdział. -
220  1, 30|              piszesz?~WIKTOR~O, pisze! I teraz nawet...~SZAMBELAN~
221  1, 30|             zaszczytem narodu, a nawet i wieku, w którym żyjemy. -
222  1, 30|                 Jego kompozycja, pęzel i koloryt zachwycają wszystkich
223  1, 30|                Cztery pory roku" tylko i "Cztery części świata".~
224  1, 30|                zbytnią moją śmiałością i pomalować...~LUDMIR~Będzie
225  1, 30|           łaskaw pokazać mu klatki, on i ptaszki namiętnie lubi!~
226  1, 30|               A, tym mogę cię zabawić! I kiedy ptaszki lubisz, to
227  1, 30|              ptaszki lubisz, to lubisz i klatki, a kiedy lubisz klatki,
228  1, 30|                 SZAMBELAN~bierze pręty i Wiktora pod rękę~Służę ci,
229  1, 31|                słońcem. Do wszystkiego i od wszystkiego - jak mu
230  1, 31|           LUDMIR~Mówię to do sympatyji i antypatyji.~HELENA~W nic
231  1, 31|              twojej godną stała. - Ale i jemu za złe mieć nie można;
232  1, 31|              pochlebstwo! Pomny na lot i upadek Ikara, powinien bym,
233  1, 31|             pani rozumieć.~HELENA~Może i nie wypada...~LUDMIR~Wszak
234  1, 31|               siebie mieścić się mogą; i najsłodsza rozkosz, i najboleśniejsza
235  1, 31|            mogą; i najsłodsza rozkosz, i najboleśniejsza męka.~HELENA~
236  1, 31|              tę karę? Także zimna jest i ciężka żelazna ręka przyzwoitości
237  1, 32|                 rozumiem.~P. JOWIALSKI~I zazdrośny trochę; ale to,
238  1, 32|        JOWIALSKI~Jest czego westchnąć, i szczerze, bo to w małżeństwie -
239  1, 34|                 HELENA~Macochy.~JANUSZ~I ojca.~HELENA~Wcale nie.~
240  1, 34|            moję niż o jej przychylność i nie straszyć dom cały upartą
241  1, 34|                przecie rozum...~HELENA~I wieś.~JANUSZ~Rozumiem, co
242  1, 34|                wymaga karku skręcenie! I ty, ty, Heleno, dajesz mu
243  1, 35|            ofiarą prześladującego losu i łatwo się podobasz. Ja mam
244  1, 35|             się podobasz. Ja mam rozum i wieś - ona nie pyta, bo
245  1, 35|              mam rumieniec, jem dobrze i śpię wyśmienicie. Wczoraj
246  1, 36|           kilką klatkami~A, już dłużej i anioł nie wytrzyma! (rzuca
247  1, 36|          kłótnia coraz głośniejsza~Co! I ty, ty mi będziesz dokuczał
248  1, 36|               takich zawsze żartowałem i żartować będę - ale nie
249  1, 37|               pierwszy uznał swój błąd i przeprosił za uchybienie
250  1, 38|                środku, po lewej Wiktor i Ludmir, po prawej Janusz
251  1, 38|               Ludmir, po prawej Janusz i Szambelanowa. W głębi Szambelan
252  1, 38|               W głębi Szambelan zbiera i ogląda klatki.~P. JOWIALSKI~
253  1, 38|            Kukuryku! - krzyknął drugi,~I dalej w czuby!~Biją skrzydła
254  1, 38|        prawdziwym wydaje. A choćby też i tak było - kto o prawdzie
255  1, 38|            Wypijemy sobie po kieliszku i zgoda! Rybom woda, ludziom
256  1, 39|              jest sine qua non.~LUDMIR~I pani Jowialska nie dość
257  1, 39|             Wiesz co, Wiktorze?~WIKTOR~I niejedno.~LUDMIR~Helena
258  1, 39|             kładzie ołówek, obraca się i patrzy mu w oczy. Ludmir
259  1, 39|              Ma przy tym wiele pojęcia i nieuparta; a gdzie jest
260  1, 39|            choćby była aniołem dobroci i piękności, choćby najrozsądniejszy
261  1, 39|                zawojować: parę bajek - i mój!~WIKTOR~Ojciec...~LUDMIR~
262  1, 39|                LUDMIR~Że nie wiem, kto i skąd jestem.~WIKTOR~I to
263  1, 39|              kto i skąd jestem.~WIKTOR~I to nie fraszka u takich
264  1, 39|          chodząc~Żebym miał tylko imię i majątek!~WIKTOR~Tak! żeby
265  1, 39|               Jak tylko nie ma światła i cieniu, kresek tu i owdzie,
266  1, 39|            światła i cieniu, kresek tu i owdzie, to wszystko szaleństwo -
267  1, 39|              prawda?~WIKTOR~Być może - i nigdy więcej, jak w tej
268  1, 39| przyzwoitościach towarzystwa kreski tu i owdzie pociągnięte były.~
269  1, 39|                na głowie, u nóg księgi i orzeł. Z drugiej strony
270  1, 39|                sukni nasadzonej oczami i uszami, w ręku pęk cierni,
271  1, 39|         wgłąbsz sceny, przypatruje się i klęczący przy krześle rysuje,
272  1, 40|           pierwsze dzieło, które wydam i które już jest bliskie końca,
273  1, 40|               ale szczęśliwy bierze. - I wydrukujesz to dzieło?~LUDMIR~
274  1, 40|            spisać wszystkie przysłowia i wierszyki, których tyle
275  1, 40|         wierszyki, których tyle umiesz i tak ładnie deklamujesz.~
276  1, 40|                odprowadzając na stronę i pokazując żonę~Za jednę
277  1, 40|                pana po cholewach - tak i rozumnego.~LUDMIR~W samej
278  1, 40|           wychwalać,~Do cnoty zapalać,~I we wszystkim, co rozprawiał,~
279  1, 40|            wystawiał;~Słowem - nagadał i nałajał tyle,~Że o poprawie
280  1, 40|               młodzik na fijałku siada~I tak powiada:~- Nie wierzajcie,
281  1, 40|        wszystko w swojej drodze~Wycina i niszczy srodze,~Co ciągle
282  1, 40|           ostrym tnąc żelazem,~Podciął i braciszkowi skrzydełka zarazem;~
283  1, 40|            wyznać z drugiej strony,~Że i to motyl...~ciszej do Ludmira~
284  1, 40|              mimo uszy - szust!~LUDMIR~I o czym innym myśli.~P. JOWIALSKI~
285  1, 40|                znasz powiastkę o Gawle i Pawle?~LUDMIR~Znam.~P. JOWIALSKI~
286  1, 40|          JOWIALSKI~Słuchaj więc:~Paweł i Gaweł w jednym stali domu,~
287  1, 40|            wywracał koziołki,~Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.~
288  1, 40|           koziołki,~Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.~Znosił
289  1, 40|             nie może;~Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:~- Zmiłuj
290  1, 40|               pisnął, Wrócił do siebie i czapkę nacisnął.~Nazajutrz
291  1, 40|              kapie.~Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.~Sztuk! puk! -
292  1, 40|       Zamknięto. Spogląda przez dziurę~I widzi... Cóż tam? cały pokój
293  1, 40|                 mój panie! (odchodząc) I za parę miesięcy nie spiszesz
294  1, 41|        Siedziałem ja w kozie, będziesz i ty siedział. Dla mnie jeden
295  1, 41|             mnie. - Dobrze; pokażę, że i ja umiem zawiązać i rozplątać
296  1, 41|                 że i ja umiem zawiązać i rozplątać intryżkę. Szkoda
297  1, 41|                 Schowam się w ogrodzie i tam, choćbym miał trzy godzin
298  1, 41|               gęstwinie, będę siedział i cierpliwie czekał.~
299  1, 42|             SZAMBELAN~Przymusi?~WIKTOR~I krwawo, okropnie.~SZAMBELAN~
300  1, 42|              mi się słabo robi!~WIKTOR~I ja jestem zagadką. Igrzyskiem
301  1, 42|               zagadką. Igrzyskiem losu i nieszczęścia.~SZAMBELAN~
302  1, 43|               jakże mi łydki latają! - I on sam nie bardzo bezpieczny,
303  1, 43|         zdarzenie nie bardzo wesołe. - I co wiem pewnie, to - że
304  1, 44|              wyraźnie mi rękę odmówiła i nie mogę wątpić, że ten
305  1, 44|              JANUSZ~Głowę jej zawrócił i że ja z całą cierpliwością
306  1, 44|            Helena wcale go nie unika - i koniec końców, jeżeli Ludmir
307  1, 44|            młodej pannie - masz rywala i cóż stąd? Rien` du tout.~
308  1, 44|               nie jestem cierpliwy, to i te mury są niecierpliwe.~
309  1, 44|           między nich - patrzy w prawo i lewo i milczy.~SZAMBELANOWA~
310  1, 44|                  patrzy w prawo i lewo i milczy.~SZAMBELANOWA~Cóż
311  1, 44|            SZAMBELANOWA~Wiemy tyle, co i ty.~SZAMBELAN~Przepraszam
312  1, 44|            mnie, że aż usiąść musiałem i dotychczas jeszcze niepewnie
313  1, 44|                zemsty. - Biada wam!" - i wiele innych rzeczy, których
314  1, 44|            rękę, aż w stawach trzasło, i zniknął.~SZAMBELANOWA~Nie
315  1, 44|           Radźcie teraz. Do was radzić i zaradzić należy; ja idę
316  1, 46|             Szambelanowa dobrodziejka. I to jest podobno skała, o
317  1, 46|                 słuchał z rozczuleniem i nad spodziewanie nie znalazłem
318  1, 46|       uprzedzeń, tyczących się majątku i urodzenia. Kilka dni jeszcze,
319  1, 46|               nie będzie od tego. Otóż i ona!~
320  1, 47|               bo jeżeli pogoda, równie i burza nie jest trwałą.~HELENA~
321  1, 47|            niszczy.~LUDMIR~Zniszczenie i śród pogody uderzyć może -
322  1, 47|              nadzwyczajnych nieszczęść i zgryzot! (do Heleny) Na
323  1, 47|                Rzuciłem się na bryczkę i kazałem jechać, gdzie konie
324  1, 47|          Potknąłem się podobno.~HELENA~I dokąd? dokąd?~LUDMIR~Udałem
325  1, 47|          Vandyk się więc zowie?~LUDMIR~I gdzież jest?~HELENA~Zniknął.~
326  1, 47|                dla ciebie przebaczenie i spokojne nadal życie!~LUDMIR~
327  1, 48|               utną, ale zawsze niemiło i parę godzin być źle uważanym.
328  1, 49|         koniecznie - mam.~SZAMBELANOWA~I wszystko prawda, coś Jowialskiemu
329  1, 49|            Żaby w Litwie.~SZAMBELANOWA~I ten później okupił u nich
330  1, 49|          LUDMIR~Tak jest.~SZAMBELANOWA~I razem przedali krzyżyk,
331  1, 51|           teraz rozśmiejesz się czasem i drugim za złe wesołości
332  1, 51|             Wszystko? - Kochany synek! I ja się cieszę, że się znalazł.~
333  1, 52|              SCENA CZTERNASTA~Ciż sami i Helena.~HELENA~Nieba! czy
334  1, 52|         Jowialski zezwoli, znajdę ojca i żonę.~P. JOWIALSKI~Od dawna
335  1, 53|              przestraszyłem Szambelana i schowałem się w ogrodzie,
336  1, 53|          postępowanie nader podejrzane i kazał iść z sobą.~P. JOWIALSKI~
337  1, 53|                sam w nie wpada.~WIKTOR~I proszę się, przekładam rzecz
338  1, 53|          JANUSZ~Tam do kata!~SZAMBELAN~I będzie można z nią robić,
339  1, 53|          Jednemu szydła golą, drugiemu i brzytwy nie chcą.~LUDMIR~
340  1, 53|               brzytwy nie chcą.~LUDMIR~I Helena będzie moją.~JANUSZ~
341  1, 53|             serce moje mnie nie zwodzi i podobieństwo jego do pierwszego
342  1, 53|                z krzywdą własnego syna i wbrew jego dobru dotrzymywała
343  1, 53|           Widzę, że wszyscy bawili się i bawią dotąd moim kosztem.~
344  1, 53|           skrzypka zapłacił.~WIKTOR~O, i mój grosz wpadł do skrzypców.~
345  1, 53|             mój panie. Nie turbuj się, i ty znajdziesz żonę, bo przysłowie
346  1, 53|               wieś dobrą.~P. JOWIALSKI~I abym cię pocieszył, powiem
347  1, 53|           bajeczkę. - Znacie o czyżyku i ziębie?~WSZYSCY~Znamy.~P.
348  1, 53|             Drobne kratki go składały,~I szczeblikiem drzwi podparte~
349  1, 53|              ziarna.~Westchnął jeszcze i wzdychał, ale nic nie zmienił. -~