Akt, Scena

 1  1, 6 |        SZAMBELAN~[wchodząc,] do Heleny~Jestem, słucham, (do siebie,
 2  1, 6 |       dzwoniec się odzywał, (do Heleny) Ale cóż to znaczy, że jesteś
 3  1, 7 |    Słuchaj tylko jegomość panny Heleny, a dobrze wyjdziemy. - Rozsądne
 4  1, 9 |           kuchta do patyny! (do Heleny) A ty ani tak, ani siak.
 5  1, 10|     przebierzemy się.~JANUSZ~do Heleny~I pani raczysz...~HELENA~
 6  1, 12|    Heleną.~LUDMIR~na stronie do Heleny~Chciej pani zostać, nie
 7  1, 12|     sposobność poznania pięknej Heleny.~HELENA~Tak jestem zdziwiona,
 8  1, 18|      podobania się, ale zajęcia Heleny.~SZAMBELAN~Ale wszakże ona
 9  1, 28|     zazdrosny? Muszę dlatego do Heleny zalecać się trochę, to mi
10  1, 30|       przypadkiem.~SZAMBELAN~do Heleny, kończąc rozmowę cichą~Rozumiesz
11  1, 39| Wiktorku! wyrysujesz mi portret Heleny?~WIKTOR~Wiesz, że portretów
12  1, 39|        jeżeli zechcesz. - U nóg Heleny MELANCHOLIJA - siedzi zamyślona
13  1, 46|        jeszcze, a śmiało o rękę Heleny będę mógł prosić. - Helena
14  1, 47|        a po ślubie poprawa, (do Heleny, która wzdrygnęła się na
15  1, 47|       nieszczęść i zgryzot! (do Heleny) Na cóż okropny obraz stawiać
16  1, 47|         krwawym ciosem. - Serce Heleny towarzyszyć ci będzie. Jej