Akt, Scena

 1  1, 1 |        LUDMIR~Otóż... coś miałem mówić... (pije) Razem wydamy opis
 2  1, 6 |          z nim tylko jednym mogę mówić - przynajmniej czasem mnie
 3  1, 9 |          pan syn - no, nie ma co mówić, ale Helusia i jegomość!
 4  1, 9 |         zdrowo. Jednak nie ma co mówić, każdy ma swoje wady, przymioty,
 5  1, 11|         jak się patrzy, me ma co mówić, dobrze-em sy dzień przepędziuł.
 6  1, 13|   niestety! Mam macochę - więcej mówić nie potrzebuję; jestem sama;
 7  1, 26| oskrobany"! Nieokrzesany, chcesz mówić, to jest - zanurzony jeszcze
 8  1, 28|      LUDMIR~Utniej mi język albo mówić pozwól! Co za zdarzenie!
 9  1, 40|          swoim domku. -~Cóż było mówić?~Paweł ani pisnął, Wrócił
10  1, 42|    WIKTOR~Ludmir?... Zapewne tak mówić wypada.~SZAMBELAN~Czy tak
11  1, 42|           zemsta mnie czeka, ale mówić będę.~SZAMBELAN~cofając
12  1, 44|          SZAMBELAN~Cóżem to miał mówić?... Na poczciwość, zapomniałem.~
13  1, 44|       więcej.~JANUSZ~Proszę więc mówić - może mnie co pomoże.~SZAMBELAN~