Akt, Scena

 1  1, 3 |       byle tylko miał kogo, co by słuchał jego przysłowiów,
 2  1, 3 |       się wyśpi.~JANUSZ~Trzeba by mu jaką sztuczkę spłatać.~
 3  1, 11| zawadził w drodze.~JANUSZ~Któż by się na to odważył - drwić!~
 4  1, 14|   frant.~HELENA~I który bardzo by źle przyjął zerwanie tej
 5  1, 15|     nie jestem szewczykiem, co by popsuło zabawę dziadunia
 6  1, 18|    dobrze.~JANUSZ~Zakaż córce, by sam na sam z tym człowiekiem
 7  1, 25|      krótkim milczeniu) Z tego by nawet można przysłowie wymyśleć,
 8  1, 28|       zasoby są wielkie, można by je łatwo wykształcić.~WIKTOR~
 9  1, 31|      zastać tam kogo, z którym by dusza moja rozmawiać mogła.
10  1, 31|       złe mieć nie można; któż by się nie pokusił o tak wielkie
11  1, 39|      zgryzienia.~WIKTOR~Trzeba by tęgich zębów.~LUDMIR~Ale
12  1, 39| Próbować jednak będę. - Bardzo by mi to było na rękę. Pewny,
13  1, 48|       Może odjechał? - Nie, to by zanadto było... Ale kto