Akt, Scena

 1  1, 4 |        zasłużyłem na dobrodziejstw tyle! Między jakichże ludzi wiedziesz
 2  1, 6 |          Ma piękny majątek.~HELENA~Tyle też wszystkiego.~SZAMBELAN~
 3  1, 10|           Ile kto ma cierpliwości, tyle ma mądrości - mówi przysłowie.~
 4  1, 14|      poradzić?~JANUSZ~Nie pozwalać tyle poufałości temu prostakowi.~
 5  1, 28|            duszę z kamienia, kiedy tyle skarbów dotknąć jej nie
 6  1, 31|           antypatyji.~HELENA~W nic tyle nie wierzę, ile w sympatyją.~
 7  1, 40|    przysłowia i wierszyki, których tyle umiesz i tak ładnie deklamujesz.~
 8  1, 40|         Słowem - nagadał i nałajał tyle,~Że o poprawie myśleć zaczęły
 9  1, 44| jeneral-major Tuz, czy myślisz, że tyle tylko miał przeciwności,
10  1, 44|         Ludmir?~SZAMBELANOWA~Wiemy tyle, co i ty.~SZAMBELAN~Przepraszam
11  1, 47|            powinien. - Nikomu może tyle, ile mnie, los cierni nie
12  1, 47|       HELENA~Zdradził cię - wyznał tyle, ile potrzeba było, aby