Akt, Scena

  1 Osob  |               RZECZ DZIEJE SIĘ NA WSI, W DOMU P. JOWIALSKIEGO~ ~Głodnego
  2  1, 1 |        PIERWSZA~Ludmir, Wiktor.~Obadwa w dreliszkowych szpencerach,
  3  1, 1 |         wchodzi kulejąc, z tłumoczkiem w ręku~Chmury! Góry! Księżyc!
  4  1, 1 |              Gwiazdy! - wszystko razem w twojej głowie, (rzucając
  5  1, 1 |           pisze, myślałem, że i dobrze w głowie mieć musi - ale gdzie
  6  1, 1 |               mną, Wiktorze! Udamy się w odłogiem leżącą krainę,
  7  1, 1 |          natchnieniem muzy! Uderz więc w złoty bardon, wnieś pieśni
  8  1, 1 |                się dobrego spodziewasz w twoich brudnych karczmach?
  9  1, 1 |                spoczynek, każdy nocleg w karczmie, nie byłże godnym
 10  1, 1 |            kmotrem, a łotr łotrem; tam w każdym wyrazie jest myśl,
 11  1, 1 |             zła, ale jest. Nie tak jak w naszych salonach - kwiaty
 12  1, 1 |              Po części prawda... ale i w Karpatach będziemy.~WIKTOR~
 13  1, 1 |              boskiże to widok? Ten dom w kwiatach - ta rzeka - drzewa -
 14  1, 1 |                drzewa - dalej wioska - w głębi sine Karpaty...~WIKTOR~
 15  1, 1 |           głębi sine Karpaty...~WIKTOR~W samej rzeczy - piękny widok;
 16  1, 1 |                A ten cień! Ach, jestem w zachwyceniu!~WIKTOR~A ja
 17  1, 1 |            bogowie na ten padół płaczu w nieprzebłaganym gniewie
 18  1, 2 |            powszechną. Skąpiec dawniej w przenicowanej chodził sukni,
 19  1, 2 |            chodził sukni, trzymał ręce w kieszeni. Teraz sknera sknerą
 20  1, 2 |              Teraz sknera sknerą tylko w kącie; troskliwość o mniemanie
 21  1, 2 |             słowem, wszystko zlewa się w kształty przyzwoitości.
 22  1, 2 |                kształty przyzwoitości. W każdym człowieku dwie osoby;
 23  1, 3 |               tabaczkę czasami.~JANUSZ~W ręku pani szambelanowej
 24  1, 3 |           szczęście moje.~SZAMBELANOWA~W całej rodzinie Jowialskich
 25  1, 3 |             się dzieje, jak się dzieje w domu, byle tylko miał kogo,
 26  1, 3 |       przysłowiów, bajek i dykteryjek. W jego ręku jednak majątek.
 27  1, 3 |         teraźniejszy, którego paniczem w domu zowią, lubo ma lat
 28  1, 3 |                 SZAMBELANOWA~Trzy razy w godzinie powie czarno, biało
 29  1, 3 |                śniadanie.~SZAMBELANOWA~W samej rzeczy, chodźmy.~JANUSZ~
 30  1, 3 |                 Voyons!~JANUSZ~Ale tu, w ogrodzie?~SZAMBELANOWA~Jakiś
 31  1, 3 |                JANUSZ~I butelka próżna w krzaku - spił się więc obywatel.~
 32  1, 3 |            Każę go przenieść, przebrać w nasze teatralne suknie,
 33  1, 3 |              teatralne suknie, wmówimy w niego, że jest... że jest...
 34  1, 4 |           SCENY~Pokój z dwojgiem drzwi w głębi; jedne do pokoju Pana
 35  1, 5 |          ściągając ją ze stref górnych w zmysłowości objęcie! - Ach,
 36  1, 6 |                podskakując; samotrzask w ręku~Patrz, Helusiu! to
 37  1, 6 |              będzie.~HELENA~całując go w rękę~Kochany ojcze, chciałabym
 38  1, 6 |                ile możności do świata, w którym żyjemy, a z drugiej
 39  1, 6 |               się Helena~Trzask! - już w klatce; jak iskra!~HELENA~
 40  1, 6 |            Zgadzam się z tobą zupełnie w tej mierze.~HELENA~Im starszą
 41  1, 6 |             będę, tym mniej będę miała w czym wybierać. Tak gruby,
 42  1, 6 |           plastyczna, że nie może wlać w duszę zdroju cichego zadowolnienia.~
 43  1, 6 |               Jowialska.~PAN JOWIALSKI~w drzwiach, do żony~Co się
 44  1, 6 |         jegomości zawsze jeszcze figle w głowie.~P. JOWIALSKI~O,
 45  1, 6 |             myśleć o tym.~P. JOWIALSKI~W starym piecu diabeł pali,
 46  1, 6 |              Szambelan i Helena całują w ręce Jowialskich.~Dzień
 47  1, 6 |                niepewna. Lepszy wróbel w garści niż kanarek na powietrzu.~
 48  1, 6 |             Wiec słuchajcie:~Osiołkowi w żłoby dano,~W jeden owies,
 49  1, 6 |                Osiołkowi w żłoby dano,~W jeden owies, w drugi siano.~
 50  1, 6 |             żłoby dano,~W jeden owies, w drugi siano.~Uchem strzyże,
 51  1, 6 |               twardszy.~HELENA~całując w rękę~Mogę zatem mieć nadzieję,
 52  1, 7 |         SZAMBELANOWA~zastanowiwszy się w drzwiach~O, tak! najlepiej.
 53  1, 7 |        wyjdziemy. - Rozsądne szczęście w domowym zaciszu, przy ślachetnym,
 54  1, 7 |               rzecz wystawić, jak jest w istocie, potakujesz tylko
 55  1, 7 |                  Użyj jej, jak chcesz, w jakim bądź sposobie,~Byleś
 56  1, 7 |        Jowialskiego) A jegomości o nic w świecie nie idzie, tylko
 57  1, 7 |      przysłowiów, które mi już kołkiem w gardle...~P. JOWIALSKI~Kością
 58  1, 7 |          gardle...~P. JOWIALSKI~Kością w gardle - mówi Knapijusz,
 59  1, 7 |          człowiek rozumny, który bywał w świecie...~P. JOWIALSKI~
 60  1, 7 |                Janek u dworu, wie, jak w piecu palą.~HELENA~Ależ,
 61  1, 9 |          trochę.~P. JOWIALSKI~Dzięcioł w drzewo kuje, a nos sobie
 62  1, 9 |               te słowa~Jaki taki~Dalej w krzaki;~Miłość własną ma
 63  1, 9 |                bez słońca pomocy~Widzę w nocy. -~Na to odrzekł stary
 64  1, 9 |            wszędzie:~Każda sowa głupia w dzień!~P. JOWIALSKA~O, dlaboga!
 65  1, 9 |                mówię.~HELENA~Jestże to w mojej mocy? Zawisłamże tylko
 66  1, 10|         WSZYSCY~do wchodzącego Janusza w kaftanie tureckim~A to co?~
 67  1, 10|              nie spragniony, bo opodal w krzaku próżna leżała butelka.~
 68  1, 10|                także wszyscy i wmówimy w niego, że jest sułtanem
 69  1, 10|               jest sułtanem albo baszą w jakim nieznanym kraju. -
 70  1, 10|              No, pani Jowialska, dalej w szarawary.~P. JOWIALSKA~
 71  1, 10|             potem tu go przeniosą i tu w milczeniu wszyscy czekać
 72  1, 11|           Szambelan po prawej stronie, w rzędzie. Pani Jowialska,
 73  1, 11|                przy stoliku, z książką w ręku, Ludmir w środku w
 74  1, 11|               z książką w ręku, Ludmir w środku w głebi śpi, na znak
 75  1, 11|                w ręku, Ludmir w środku w głebi śpi, na znak leżąc
 76  1, 11|              leżąc na kanapie.~Wszyscy w kaftanach tureckich. Czas
 77  1, 11|             się~Tom się wyspał, jaż mi w nosie wierci - oczów otworzyć
 78  1, 11|              stronie~Niechże go Bóg ma w swojej opiece!~LUDMIR~Grześku!
 79  1, 11|             mężczyzn, czasem i kobiet, w ciągu sceny.~MĘŻCZYŹNI~kłaniając
 80  1, 11|           szwiec. A byłem sy we Lwowie w terminie, u majstra... ba,
 81  1, 11|             teraz szedłem na wędrówkę, w dalekie drogie, na Węgry.
 82  1, 11|            drogie, na Węgry. A mój pas w tłumoczek-em sy schował,
 83  1, 11|         przypominam, byłem gdzieś, hej w ogrodzie, w gienstwinie
 84  1, 11|                gdzieś, hej w ogrodzie, w gienstwinie położyłem mój
 85  1, 11|            jestem u Pijarów, na górze, w szpitalu waryjatów.~SZAMBELAN~
 86  1, 11|             Niedźwiedź acz głaśnie, to w krzyżach trzaśnie.~LUDMIR~
 87  1, 11|       odpowiadać musze. Jesteś, panie, w swoim królestwie.~LUDMIR~
 88  1, 11|               swoim królestwie.~LUDMIR~W moim? A są w nim ludzie?~
 89  1, 11|        królestwie.~LUDMIR~W moim? A są w nim ludzie?~SZAMBELAN~urażony~
 90  1, 11|                A ja panom nie zawadził w drodze.~JANUSZ~Któż by się
 91  1, 11|          słyszycie? Ty (do Szambelana) w peruce, z czerwonym baranim
 92  1, 11|            JOWIALSKI~Kiedyś grzyb, leź w kosz - służ panu.~LUDMIR~
 93  1, 11|               Szambelan stawia stolik.~W samej rzeczy, mnie się śnić
 94  1, 11|              było, nie jest, nie pisać w regiest!~P. JOWIALSKI~na
 95  1, 11|           przynosi.~P. JOWIALSKI~Muchy w nosie - jak mówi przysłowie -
 96  1, 11|           prostackiej zabawy, wylęgłej w głowie godnego aspiranta
 97  1, 12|      przysłowie: Kto doje, dopije, ten w rozum nie tyje.~LUDMIR~Bajka!
 98  1, 12|          krajowych.~LUDMIR~Czy prawami w piecu palisz, że się stróżem
 99  1, 12|            udajesz, jaką raz widziałem w budzie na Krakowskiem?...~
100  1, 12|            jeszcze mam parę srebrników w kieszeni. Ale prawda, on
101  1, 12|              strach!~LUDMIR~z krzesłem w ręku postępuje. Janusz cofa
102  1, 12|             tak aż za drzwi. Szambelan w cofaniu powtarza każde słowo
103  1, 13|                udawałem tylko śpiącego w ogrodzie, kiedy pan Janusz
104  1, 13|              bardzo jest przebierający w sposobach do tejże.~LUDMIR~
105  1, 13|             będziesz mojego zdania, iż w oczach duszy, szukającej
106  1, 13|             piękności, każde uderzenie w ogniwo, łączące ekscentrycznego
107  1, 13|            kołem toczącym się zmysłowo w obrębie materyjalizmu, wyrywa
108  1, 13|             jutrzenki boskości.~HELENA~W samej rzeczy. - I ileż to
109  1, 13|            zarysami marmurowych kolei, w których mnie towarzyskość
110  1, 13|              iż to: jest, które działa w materyjalnej bryle pana
111  1, 13|               Janusza, pokryte zostało w pierwotnym wyrobieniu pojętliwości
112  1, 13|          został postawiony ręką Natury w prądzie czasu.~LUDMIR~Na
113  1, 13|            mnie teraz kolej nurzać się w mętnym morzu podziwienia.~
114  1, 13|               To odlanie cieniów duszy w giętkie brzmienie mowy,
115  1, 13|                moje, odkrywa mi, pani, w tobie istotę wyższych pojęć
116  1, 13|              od kolebki bez matki, idę w świat bez światła i rady.
117  1, 13|           wyobrażenie rzeczy...~HELENA~W czymże mylne?~LUDMIR~Gdyby
118  1, 13|            sierota, od niemowlęcia sam w życie postępuję. Heleno!
119  1, 13|         świecie?~HELENA~Jednak pan nie w swoim właściwym stroju podróżowałeś?~
120  1, 13|               podróżowałeś?~LUDMIR~Nie w zwyczajnym, ale może w najwłaściwszym,
121  1, 13|             Nie w zwyczajnym, ale może w najwłaściwszym, bo to był
122  1, 13|             nie; ale ta czynność twoja w mojej pamięci nigdy nie
123  1, 13|             zgaśnie - nigdy!~Całuje ją w rękę.~
124  1, 14|               Mów - a prędko!~Odchodzi w głąb sceny.~JANUSZ~Panno
125  1, 15|            śmiechu. - Sam zaplątał się w swoje sidła; niech w nich
126  1, 15|               się w swoje sidła; niech w nich siedzi! Przynajmniej
127  1, 15|                 Mnie to bawi.~Odchodzą w drzwi lewe od aktorów.~
128  1, 16|          patrzy przez okno) A, otóż są w ogrodzie! Rękę jej podaje...
129  1, 17|               co, mościa dobrodziejko, w takim przypadku?~SZAMBELANOWA~
130  1, 17|          poziome, znajduje przyjemność w rozmowie z tym nieokrzesanym
131  1, 17|                o! Patrz, patrz, pani - w rękę pocałował!~SZAMBELANOWA~
132  1, 18|          Śmiechu tu nie ma, wkradł się w dom jakiś człowiek...~SZAMBELAN~
133  1, 18|          proszę! Człowiek ten, prostak w najwyższym stopniu, znalazł
134  1, 18|                 SZAMBELAN~Dwa szczygły w samotrzasku!~Wybiega.~
135  1, 19|              przypadku?~JANUSZ~patrząc w okno~Słyszałem, słyszałem
136  1, 19|                  Roku 1807 nocowaliśmy w karczmie nad samym brzegiem
137  1, 19|                 Zrywamy się - woda już w sieni - noc najciemniejsza!
138  1, 20|         stronie) Ach, żeby kto do mnie w ten moment z armaty wypalił,
139  1, 20|               moment z armaty wypalił, w rękę bym go pocałował.~P.
140  1, 20|               człeka,~Widząc panią raz w kąpieli,~Wlazła pod stół -
141  1, 20|              Dalej kurki kręcić żwawo!~W lewo, w prawo,~Z dołu, z
142  1, 20|            kurki kręcić żwawo!~W lewo, w prawo,~Z dołu, z góry,~Aż
143  1, 20|             niebo - raj!~Małpa myśli: "W to mi graj!"~Hajże! - kozły,
144  1, 20|          czekać,~Trzeba uciekać!~Małpa w nogi,~Ukrop za nią - tuż,
145  1, 20|                Ukrop za nią - tuż, tuż w tropy,~Aż pod progi.~Tu
146  1, 20|           żarty - parzy stopy...~Dalej w okno... Brzęk! - Uciekła!~
147  1, 20|        JOWIALSKA~O, dlaboga! Co też to w głowie!~JANUSZ~Do kogóż
148  1, 20|        zastosowane?~P. JOWIALSKI~Uderz w stół, nożyce się odezwą.~
149  1, 20|           więcej, cierpiąc, aby Helena w takim znajdowała się towarzystwie.
150  1, 20|                  P. JOWIALSKI~Im dalej w las, tym więcej drew.~JANUSZ~
151  1, 20|                za dziecinna trwoga! Co w moim domu, śród tylu ludzi
152  1, 20|              wychowania - umiarkowanie w żartach. Vous comprenez?~
153  1, 21|                są?~SZAMBELAN~Zamknąłem w moim pokoju.~JANUSZ~Razem?
154  1, 22|         Szambelanowa, po kilku słowach w głębi, wychodzą razem.~LUDMIR~
155  1, 22|              do Janusza~Zapominasz się w usłudze, każę cię w śniegach
156  1, 22|                się w usłudze, każę cię w śniegach zakopać! - Fajki
157  1, 22|        prostakowi znajdywać upodobanie w moim sposobie mówienia.~
158  1, 22|                 a daj ją zjeść! -~Targ w targ - wyrzepił mu sześć~
159  1, 22|             Rozważywszy sobie,~Coś się w głowę skrobie. -~Nie tylko
160  1, 22|          szalony~Gdy z rachubą pójdzie w tuzy,~Stratą - plony;~Zyskiem -
161  1, 22|            śpiewać? co? - Pan zakazuje w swoim państwie smutku; kto
162  1, 23|                LOKAJ~Wójta to uderzyło w oczy, spytał się o paszport -
163  1, 24|              WIKTOR~Właśnie mnie żarty w głowie! - Kto jest gospodarzem?~
164  1, 24|            młodzikowi dwieście bizunów w pięty.~WIKTOR~Oddaj mi mój
165  1, 24|               P. JOWIALSKI~Żaden Polak w swoim domu o paszport nie
166  1, 24|              jędyka.~LUDMIR~Nie spałem w ogrodzie, ale dałem się
167  1, 24|            musu nie potrzeba - chętnie w tak miłym towarzystwie parę
168  1, 26|             powiedział.~Helena chce go w rękę pocałować.~Czekaj no!
169  1, 26|               jest - zanurzony jeszcze w nocy nieukształcenia? Ach,
170  1, 26|            Jego uczucia już przechodzą w idealizm, dźwięki jego duszy
171  1, 26| Powierzchowność ma ujmującą.~SZAMBELAN~W samej rzeczy, ma powierzchowność.~
172  1, 26|               A to dlaczego?~SZAMBELAN~W jednym końcu nadpsuty -
173  1, 26|               zobaczę.~Helena odchodzi w lewe drzwi.~SZAMBELAN~sam~
174  1, 27|                za żonę sobie wybrałem, w towarzystwie ludzi z drogi
175  1, 27|          mówiła Szambelanowa!~Odchodzą w lewe drzwi.~
176  1, 28|                ma rozum. Helena ładna, w głowie trochę przekręcono,
177  1, 28|               kształt jego cały miałeś w głowie... Aż tu pan wójt: "
178  1, 28|               nula, ten próżny pęcherz w peruce, Janusz z intrat
179  1, 28|               z intrat rozumny, Helena w eterze krążąca - wszystko
180  1, 29|          zostaw nas samych - wiesz, że w troje jakoś nie idzie.~WIKTOR~
181  1, 29|        białości zasłoniłam od blasku - w cieniu szczęśliwa, równie
182  1, 29|            kłótnie, lubo pewnie nie ma w świecie lepszych przyjaciół.
183  1, 29|       charakter.~LUDMIR~Ale i tak jest w istocie.~WIKTOR~0n teraz
184  1, 29|          tymczasem po ziemi chodzi, aż w niej grzęźnie.~LUDMIR~do
185  1, 29|                 czego nawet przeczucie w przyszłości ledwie dostrzec
186  1, 29|             dostrzec może, tak jak oko w mgłę rzucone, kiedy ściga
187  1, 29|            najkosztowniejszych zdobycz w moim życiu.~HELENA~Prawdziwie -
188  1, 30|          wbiega nucąc, z pękiem prętów w ręku.~SZAMBELAN~Patrz, Helusiu.~
189  1, 30|               narodu, a nawet i wieku, w którym żyjemy. - Jego kompozycja,
190  1, 31|            LUDMIR~Duch sprzeciwieństwa w najwyższym stopniu!~HELENA~
191  1, 31|         sympatyji i antypatyji.~HELENA~W nic tyle nie wierzę, ile
192  1, 31|               nic tyle nie wierzę, ile w sympatyją.~LUDMIR~Mnie dziś
193  1, 31|      zawiedziony zostałem.~HELENA~A to w czym?~LUDMIR~Spodziewałem
194  1, 31|          natrętnym staję.~HELENA~Byłam w ogrodzie.~LUDMIR~Kiedy mnie
195  1, 31|             się rzucić mnie koniecznie w jego poziome objęcie.~LUDMIR~
196  1, 31|              HELENA~Wesołe towarzystwo w domu moich rodziców ukoi
197  1, 31|                mogą.~LUDMIR~całując ją w rękę~Ach, gdyby mi wolno
198  1, 32|               polskie przysłowie: Gość w dóm, Bóg w dóm. Lepiej mi
199  1, 32|            przysłowie: Gość w dóm, Bóg w dóm. Lepiej mi kawałek chleba
200  1, 32|                kotowi skórę, a on ogon w górę! Ale jeszcze nie widziałeś
201  1, 32|         dzisiejszego. Jak nas zręcznie w pole wyprowadziłeś! Co też
202  1, 32|            sobie biedy narobił. Bo kto w ul dmuchnie, temu pysk spuchnie -
203  1, 32|           westchnąć, i szczerze, bo to w małżeństwie - jednemu gody,
204  1, 32|          Piękna familija!~P. JOWIALSKI~W tym to sensie następujące
205  1, 33|             się, oczy; nie poglądajcie w nowy świat, jeszcze dla
206  1, 33|               głosem anioła. Echo jego w mojej duszy wiecznie żyć
207  1, 34|              jakiś hultaj!~HELENA~Gość w domu moich rodziców więcej
208  1, 35|          przeklęty Ludmir zajechał jej w głowę. - Otóż to panny w
209  1, 35|               w głowę. - Otóż to panny w tych czasach! Przyjedzie
210  1, 35|               tych czasach! Przyjedzie w zaloty jaki uczciwy obywatel:
211  1, 35|          przenicują. Ale strać zdrowie w rozpuście, a majątek w karty,
212  1, 35|         zdrowie w rozpuście, a majątek w karty, staniesz się ofiarą
213  1, 36|                  rzuca klatki o ziemię w głąb sceny) Panie, jak się
214  1, 36|                Janusz milczy. - Wiktor w złości:~Panie, ja grzecznie
215  1, 36|            grzeczny.~JANUSZ~ironicznie~W samej rzeczy! mam być z
216  1, 37|               przebaczyć, uniosłem się w jej przytomności; wyznaję
217  1, 38|           Ludmir.~Pan Jowialski z żoną w środku, po lewej Wiktor
218  1, 38|          prawej Janusz i Szambelanowa. W głębi Szambelan zbiera i
219  1, 38|                krzyknął drugi,~I dalej w czuby!~Biją skrzydła jak
220  1, 38|          przysłowie mówi: Mając gościa w domu, nie czyńmy gomonu.
221  1, 38|                szczerze,~Bo cię kuflem w łeb uderzę!...~Wypijemy
222  1, 39|                 WIKTOR~Jeszcze włos, a w tył się wywróci.~LUDMIR~
223  1, 39|                 obraca się i patrzy mu w oczy. Ludmir wykrzywiając
224  1, 39|             wielkie przymioty odkryłeś w niej w tak krótkim czasie?~
225  1, 39|              przymioty odkryłeś w niej w tak krótkim czasie?~LUDMIR~
226  1, 39|               jednak przypadki.~WIKTOR~W romansach.~LUDMIR~Najgorzej...~
227  1, 39|                żyję najszczęśliwiej. - W tych pokojach mieszkamy,
228  1, 39|             może - i nigdy więcej, jak w tej chwili, nie chciałem,
229  1, 39|              światło padało na ciebie, w cieniu został Janusz z macochą,
230  1, 39|       portretów nie umiem robić, chyba w karykaturze.~LUDMIR~Co za
231  1, 39|                WIKTOR~Mogę ją umieścić w alegorycznym obrazie, wystawiającym
232  1, 39|          członka familiji Jowialskich. W środku Jowialski uwieńczony
233  1, 39|         palmową, po którą ty, klęcząc, w kaftanie tureckim, w udzwonkowanej
234  1, 39|          klęcząc, w kaftanie tureckim, w udzwonkowanej czapce, pokornie
235  1, 39|              Na przedzie obrazu Helena w postaci IMAINACYJI: oczy
236  1, 39|               postaci IMAINACYJI: oczy w niebo zwrócone, ręce w krzyż
237  1, 39|            oczy w niebo zwrócone, ręce w krzyż złożone, włosy w nieładzie
238  1, 39|            ręce w krzyż złożone, włosy w nieładzie na barki spuszczone,
239  1, 39|           czaszką, wróbel na głowie. - W głębi Janusz jako ZAWIŚĆ,
240  1, 39|              głębi Janusz jako ZAWIŚĆ, w sukni nasadzonej oczami
241  1, 39|            nasadzonej oczami i uszami, w ręku pęk cierni, na ramieniu
242  1, 39|      przepiórką, Szambelan z księżycem w ręku - pierwsza ZŁOŚLIWOŚCI,
243  1, 39|              GŁUPSTWA oznaka.~LUDMIR~A w kącie SZYDERSTWO rysuje...
244  1, 39|               ty, co tak biegły jesteś w alegorycznych obrazach,
245  1, 40|                tak i rozumnego.~LUDMIR~W samej rzeczy.~P. JOWIALSKI~
246  1, 40|              starzec, co kosą wszystko w swojej drodze~Wycina i niszczy
247  1, 40|             idzie, nigdy nie odpocznie w trudzie,~Ten to sam, co
248  1, 40|               przepióreczką.~Całuje ją w czoło.~P. JOWIALSKA~Oj,
249  1, 40|               okularami) tobie jeszcze w głowie chychotki, łaskotki.~
250  1, 40|                do mojego pokoju, bo ja w moim krześle najlepiej deklamuję.
251  1, 40|            Słuchaj więc:~Paweł i Gaweł w jednym stali domu,~Paweł
252  1, 40|               Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:~- Zmiłuj się waćpan,
253  1, 40|                Gaweł: - Wolnoć, Tomku,~W swoim domku. -~Cóż było
254  1, 40|           widzi... Cóż tam? cały pokój w wodzie,~A Paweł z wędką
255  1, 40|                na to: - WoInoć, Tomku,~W swoim domku. -~Z tej to
256  1, 40|               Z tej to powiastki morał w tym sposobie:~Jak ty komu,
257  1, 40|             dlaboga! Co też on ma tego w głowie! Figle! figle!~P.
258  1, 41|               się muszę. Siedziałem ja w kozie, będziesz i ty siedział.
259  1, 41|                nie mogę. - Schowam się w ogrodzie i tam, choćbym
260  1, 41|              miał trzy godzin siedzieć w gęstwinie, będę siedział
261  1, 42|                upodobanie mieć możecie w tak dziwnym sposobie podróżowania?~
262  1, 43|             sam nie bardzo bezpieczny, w oczach ma coś barbarzyńskiego. -
263  1, 44|             SZAMBELANOWA~Nie widzę nic w tym dziwnego, że młody człowiek
264  1, 44|             Ludmir wkręca się zręcznie w łaskę pana Jowialskiego.~
265  1, 44|              albo nakłonić starę Bajkę w postaci pana Jowialskiego,
266  1, 44|         przerwać rozmowę, uderza kijem w stół.~SZAMBELANOWA~Ach!~
267  1, 44|             Staje między nich - patrzy w prawo i lewo i milczy.~SZAMBELANOWA~
268  1, 44|                   Wstrząsł mi rękę, aż w stawach trzasło, i zniknął.~
269  1, 46|           LUDMIR~sam; który spotkawszy w drzwiach Szambelanową, nisko
270  1, 46|              Co lubi? Czym ująć? (woła w lewe drzwi) Wiktorze! Wiktorze!...
271  1, 46|             spodziewanie nie znalazłem w nim uprzedzeń, tyczących
272  1, 47|             odkryciem okropnie uderzył w serce, ukołysane najsłodszą
273  1, 47|               przeczucia porywają mnie w nieprzejrzany zamęt!~LUDMIR~
274  1, 47|               stronie~Nie widzi mnie - w idealnym przestworzu krąży
275  1, 47|              owionął, kiedym wstępował w te progi. Jak różdżką czarnoksięską
276  1, 47|           Pozwól, piękna Heleno, niech w mglistym życiu gwiazda nadziei
277  1, 47|               niosące burze, zawsze są w odwodzie, zawsze nas trwożyć
278  1, 47|                z przesadą) Albo wtrąci w czarną otchłań dzikiej rozpaczy, (
279  1, 47|             farby wiosennej tęczy, jak w harmoniją siane kolory kwiatów,
280  1, 47|               losu wyrzucony z kolebki w odmęt świata, między milijonami
281  1, 47|               dokąd?~LUDMIR~Udałem się w najniedostępniejsze góry.~
282  1, 47|       najniedostępniejsze góry.~HELENA~W Karpaty?~LUDMIR~W Karpaty.~
283  1, 47|               HELENA~W Karpaty?~LUDMIR~W Karpaty.~HELENA~Nieba!~LUDMIR~
284  1, 47|          nieraz jak widmo stawałem się w nocy przestrachem spokojnych
285  1, 47|            ofiaro czarnych losów! Lecz w chwili wiecznego rozstania
286  1, 47|          pozwól...~HELENA~Uchodź - las w bliskości - przez ogród!...~
287  1, 48|              się będzie... ma za co... W samej rzeczy, żart trochę
288  1, 49|          pokoju Pana Jowialskiego, jak w obłąkaniu chwyta Ludmira
289  1, 49|                 SZAMBELANOWA~Płynącego w kolebce Cygani złapali?~
290  1, 49|         chorego?...~LUDMIR~U pana Żaby w Litwie.~SZAMBELANOWA~I ten
291  1, 49|          LUDMIR~Rzecz dziwna! tak jest w istocie.~SZAMBELANOWA~Pokaż,
292  1, 49|             fils!~LUDMIR~Zadziwienie - w tym domu może żart?...~SZAMBELANOWA~
293  1, 52|         zostawiłem Helusi zupełną wolą w wyborze męża.~SZAMBELANOWA~
294  1, 53|              żołnierzy.~WIKTOR~papiery w ręku, kulejąc~Jakiż obmierzły,
295  1, 53|             Szambelana i schowałem się w ogrodzie, ale przez ciekawość
296  1, 53|               pod kim dołki kopie, sam w nie wpada.~WIKTOR~I proszę
297  1, 53|            chcieć.~WIKTOR~Ten człowiek w czypku się urodził - a mnie...~
298  1, 53|                jego dobru dotrzymywała w innych stosunkach uczynionej
299  1, 53|               ziębie;~A że zawsze myśl w nim płocha,~Ledwie zoczył,
300  1, 53|               Lecz uważa prócz urody -~W tym już baczny, lubo młody -~
301  1, 53|            lubo młody -~Że ptaszyna ma w udzielę~W swym mieszkaniu
302  1, 53|               Że ptaszyna ma w udzielę~W swym mieszkaniu ziarna wiele.~
303  1, 53|             kratce...~Trzask! - czyżyk w klatce.~Zrazu pieszczoty
304  1, 53|                początku,~Dumała gdzieś w swoim kątku,~A gdy czyżyk
305  1, 53|              Ja póty wabię, pókim sama w domu,~Póki mi trzeba podobać