Akt, Scena

 1  1, 1 | zachwycającej razem natury, której nawet wyobrażenia mieć nie mogłem -
 2  1, 3 |            biało i znowu czarno, a nawet nie wie, że zmienił zdanie.
 3  1, 3 |         niesprawiedliwość ludzi, a nawet może i lekka zgryzota sumienia,
 4  1, 25|       krótkim milczeniu) Z tego by nawet można przysłowie wymyśleć,
 5  1, 26|          SZAMBELAN~Gbur.~HELENA~On nawet nie rozpozna gila od szczygła.~
 6  1, 28|           LUDMIR~Helena romansowa, nawet kaducznie romansowa, ja
 7  1, 28|           pozwól! Co za zdarzenie! Nawet szkoda, go na prozę. Jakże
 8  1, 29|  pragnienia, żądania czegoś, czego nawet przeczucie w przyszłości
 9  1, 30|           WIKTOR~O, pisze! I teraz nawet...~SZAMBELAN~nie dając skończyć
10  1, 30|      Zostanie zaszczytem narodu, a nawet i wieku, w którym żyjemy. -
11  1, 30|         swój zbiór ptaków; poradzi nawet, jeżeli któremu co brakuję -
12  1, 39|        górnolotnym stylem prosząca nawet o śklankę wody, ta miałaby