Akt, Scena

 1  1, 4 |       dobrze, dobrze, będę, z duszy serca. I pod stół wlezę,
 2  1, 5 |      on moim mężem, on połową duszy mojej! On, on, którego umysł
 3  1, 5 |     nie - nie takiego pragnę. Duszy dusza moja szuka. Im bardziej
 4  1, 13|    mojego zdania, iż w oczach duszy, szukającej upragnionej
 5  1, 13|     LUDMIR~To odlanie cieniów duszy w giętkie brzmienie mowy,
 6  1, 15|   LUDMIR~Mogę więc wpuścić do duszy nadzieję, iż jeszcze dzień
 7  1, 15| wesołość, jej rosą odświeżymy duszy spiekotę. - Ale mogęż spytać
 8  1, 26|      w idealizm, dźwięki jego duszy są tak czyste, tak lube,
 9  1, 29|      żadnego uniesienia władz duszy za krańce dotykalnego, a
10  1, 31|      było wykryć głębią mojej duszy, gdybyś chciała odgadnąć
11  1, 33|     anioła. Echo jego w mojej duszy wiecznie żyć będzie. Jakaż
12  1, 47|    wznawiać krótkie ułudzenie duszy! Żegnam cię, żegnam, ty,