Akt, Scena

 1  1, 3 |          dziennika, nie zaszkodziłyby wcale.~LUDMIR~na stronie~Jaromir,
 2  1, 10|               na dalsze trudy.~JANUSZ~Wcale nie spragniony, bo opodal
 3  1, 14|         Niewinnej! Ależ ona staje się wcale winna!~HELENA~Ja tego nie
 4  1, 14|               temu prostakowi.~HELENA~Wcale nie prostak.~JANUSZ~Coraz
 5  1, 28|               gniewasz się jeszcze, a wcale niesłusznie.~WIKTOR~Mów,
 6  1, 28|     kochających się wzajemnie.~LUDMIR~Wcale nie wzajemnie. Helena Janusza
 7  1, 29|           mnie pan niewymownie. Byłam wcale innego przekonania; i z
 8  1, 29| ukontentowanie mieć z panem Ludmirem, wcale inny wróżyłam charakter.~
 9  1, 34|        Macochy.~JANUSZ~I ojca.~HELENA~Wcale nie.~JANUSZ~Dopiero co z
10  1, 44|         Helena podobała. Panna Helena wcale go nie unika - i koniec
11  1, 47|           honoru nie spodziewałem się wcale.~HELENA~Za kwadrans może