Akt, Scena

 1  1, 9 |       Gwiznie, skoczy~Jej przed oczy~I zapyta jejmość pani,~Z
 2  1, 11|         nisko. Ludmir przeciera oczy, wstając i patrząc wkoło
 3  1, 23|       LOKAJ~Wójta to uderzyło w oczy, spytał się o paszport -
 4  1, 30| Dziesięć pomaluje! Jemu się już oczy śmieją na wspomnienie malowania.~
 5  1, 33|    gwałtownie! Zamkniejcie się, oczy; nie poglądajcie w nowy
 6  1, 39|        obraca się i patrzy mu w oczy. Ludmir wykrzywiając się~
 7  1, 39|      cierpię, kiedy kto na mnie oczy wytrzyszczy!~Wiktor śmieje
 8  1, 39|    Helena w postaci IMAINACYJI: oczy w niebo zwrócone, ręce w
 9  1, 47|         jak byłem dotąd.~HELENA~oczy ku niebu wznosząc~Jak był
10  1, 47|     okropny obraz stawiać przed oczy, które nie znają, jak lube
11  1, 49|      ściskając go~Gdzież miałam oczy? Wszakże to żywy portret