Akt, Scena

 1  1, 7 |        starał się przyjść do słowa~Ależ, pani synowo, tylko słuchaj:
 2  1, 7 |         Pan Janusz młody - prawda; ależ młodość nie jest rękojmią
 3  1, 7 |           jak w piecu palą.~HELENA~Ależ, kochana matko, to jest
 4  1, 14|           chce mnie puścić.~JANUSZ~Ależ to nieprzyzwoicie!~HELENA~
 5  1, 14|         rozkazu.~JANUSZ~Niewinnej! Ależ ona staje się wcale winna!~
 6  1, 27|         ogrodu.~JANUSZ~Po pręciki! Ależ tu o córkę idzie.~SZAMBELAN~
 7  1, 28|          nie dasz skończyć.~WIKTOR~Ależ bo ty i udać romansowego
 8  1, 40|      robisz? - Ryby sobie łowię.~- Ależ, mośpanie, mnie kapie po
 9  1, 47|           dla ciebie droga!~LUDMIR~Ależ pozwól...~HELENA~Uchodź -
10  1, 49|          myszkę na łopatce?~LUDMIR~Ależ, mościa dobrodziejko! za
11  1, 49| SZAMBELANOWA~Przysięgniesz?~LUDMIR~Ależ, za pozwoleniem...~SZAMBELANOWA~