Akt, Scena

1  1, 3 |  Mój mąż więc teraźniejszy, którego paniczem w domu zowią, lubo
2  1, 5 | połową duszy mojej! On, on, którego umysł nigdy się nad poziom
3  1, 13|  się dzieje, że pan Janusz, którego otrętwiałość umysłowa młyńskim
4  1, 14|    gdyby nie pan Jowialski, którego mój kłopot jeszcze więcej
5  1, 15|   wkrótce nadejdzie Janusz, którego brać na męki zazdrość zaczyna.~
6  1, 29|  wzniosłam skromny fijałek, którego dumna róża zaćmiła. Rezedę
7  1, 47|   podam rękę nieszczęsnemu, którego kochać nie wolno, a wiecznie
8  1, 47|    Wielkie przedsięwzięcie, którego skutek stanowić będzie całą
9  1, 47|     Żegnam cię, żegnam, ty, którego nazwać nie śmiem!~LUDMIR~