Akt, Scena

1  1, 1 |             hersztem rozbójników, o którym rozpowiadają cuda złego
2  1, 6 |           ile możności do świata, w którym żyjemy, a z drugiej strony
3  1, 13|             giętkie brzmienie mowy, którym raczysz pieścić ucho moje,
4  1, 25|             siedzi przy stoliku, na którym leży kilka patyków, i nucąc,
5  1, 30|          narodu, a nawet i wieku, w którym żyjemy. - Jego kompozycja,
6  1, 31| Spodziewałem się zastać tam kogo, z którym by dusza moja rozmawiać
7  1, 31|       rodziców ukoi zapewne smutek, którym pan zdajesz się mieć duszę
8  1, 39|  wychodzących z jej mózgu, złożona. Którym figurkom, notabene, będzie