Akt, Scena

  1  1, 1 | romantycznym hersztem rozbójników, o którym rozpowiadają cuda
  2  1, 1 |            było jemu wierzyć! Mnie o głodzie i chłodzie włóczyć
  3  1, 2 |         tylko w kącie; troskliwość o mniemanie przemogła miłość
  4  1, 2 |         hojnie obdarzy, byle świat o tym wiedział. - Zazdrosny
  5  1, 3 |            Nie wiem, czy słyszałeś o przypadku, jakim utonął?
  6  1, 3 |       mówiłaś, że muszę starać się o łaskę pana Jowialskiego?~
  7  1, 3 |          że jest... że jest... No, o tym naradzimy się wszyscy,
  8  1, 4 |           SCENA CZWARTA~Ludmir~sam~O, Boże! czymże zasłużyłem
  9  1, 6 |     drugiej strony tam gdzie idzie o szczęście lub nieszczęście
 10  1, 6 |        Wybiega, nucąc.~HELENA~sama~O, nieba! jakże jestem sama!
 11  1, 6 |       trzech dni mizernych zwłoki, o które błagałam.~SZAMBELAN~
 12  1, 6 |       figle w głowie.~P. JOWIALSKI~O, nie uciecze, ręczę jejmości.
 13  1, 6 |          Boże, gdzie też to myśleć o tym.~P. JOWIALSKI~W starym
 14  1, 6 |       przez to przysłowie dobre. I o czymże była rada?~SZAMBELAN~
 15  1, 6 |        czymże była rada?~SZAMBELAN~O tym, czy ma iść za Janusza,
 16  1, 6 |       waham się jeszcze i prosiłam o trzy dni do, namyślenia
 17  1, 6 |        pana Janusza nie odprawiam, o zwłokę tylko proszę.~P.
 18  1, 6 |     wychodzi, nauczy mała bajeczka o osiołku - znacie ją?~WSZYSCY~
 19  1, 6 |          zawsze uśmiać się trzeba! O, dlaboga! (kładąc okulary)
 20  1, 6 |      chciałabym matki obrażać, a i o moję spokojność, o moje
 21  1, 6 |             a i o moję spokojność, o moje szczęście idzie mi
 22  1, 6 |     kończąc~Nie będzie tak uparta. O, tak! - Im kot starszy,
 23  1, 7 |       zastanowiwszy się w drzwiach~O, tak! najlepiej. Słuchaj
 24  1, 7 |         Młody, przystojny, ma wieś o trzech folwarkach...~P.
 25  1, 7 |          świadkiem...~SZAMBELANOWA~O, ja wiem, co się święci,
 26  1, 7 |          Jowialskiego) A jegomości o nic w świecie nie idzie,
 27  1, 7 |           świecie nie idzie, tylko o sposobność umieszczenia
 28  1, 7 |           przeczę. Ale ja nie dbam o złoto; czystą tylko miłość,
 29  1, 9 |        JOWIALSKA~zdejmując okulary~O, o! co też to gada! Wszyscyśmy
 30  1, 9 |     JOWIALSKA~zdejmując okulary~O, o! co też to gada! Wszyscyśmy
 31  1, 9 |           się baba na targ, a targ o tym nie wie.~SZAMBELAN~Ja
 32  1, 9 |           będzie słyszała bajeczki o sowie, którą wam powiem;
 33  1, 9 |       głupia w dzień!~P. JOWIALSKA~O, dlaboga! Co też jegomość
 34  1, 9 |         śliny. I co waćpanu myśleć o przysłowiach! Ho, ho! Także -
 35  1, 10|             JOWIALSKA~żegnając się~O, dlaboga!~P. JOWIALSKI~Musisz
 36  1, 10|             ja stara!~P. JOWIALSKI~O, Turek na to nie pyta!~HELENA~
 37  1, 11|            i poddanych i pytać się o to, co mu aż nadto dobrze
 38  1, 11|               że byłem ubogi. Chcę o tym zapomnieć. Słyszycie?
 39  1, 12|             wstając) Kto wspomniał o majstrze?~P. JOWIALSKI~Żaden
 40  1, 12|           jest? Co za mowa?~LUDMIR~O chwilę rozmowy śmiem błagać.
 41  1, 13|        matkę za wcześnie straciła. O, panny, panny, wolicie nie
 42  1, 15|        koniec temu żartowi.~HELENA~O! tą trwogą serca kołatać
 43  1, 15|       spiekotę. - Ale mogęż spytać o nazwisko?~LUDMIR~Ludmir.~
 44  1, 16|      chciałem, ale... (przy oknie) O, o!... Nachylają się ku
 45  1, 16|             ale... (przy oknie) O, o!... Nachylają się ku sobie...
 46  1, 17|        piśmie; ale już się stało i o to idzie, jak przerwać ten
 47  1, 17|           rien`.~JANUSZ~przy oknie~O, o! Patrz, patrz, pani -
 48  1, 17|        rien`.~JANUSZ~przy oknie~O, o! Patrz, patrz, pani - w
 49  1, 17|            Nic nie znaczy, może ją o co prosi.~JANUSZ~Diabła
 50  1, 18|            się śmiejesz?~SZAMBELAN~O! przepraszam. Nie postrzegłem
 51  1, 19|             Słyszałeś waćpan kiedy o tym okropnym przypadku?~
 52  1, 20|          małpom bywa.~P. JOWIALSKA~O, dlaboga! Co też to w głowie!~
 53  1, 21|           szczygłów?~JANUSZ~Tu nie o szczygłach mowa.~SZAMBELAN~
 54  1, 21|         szczygłach mowa.~SZAMBELAN~O czymże?~P. JOWIALSKI~Jeden
 55  1, 21|            kuchmistrz koronny mówi o ptaszkach, które pewnie
 56  1, 21|          wielki ochmistrz pyta się o swojego pana, sułtana mirzę...~
 57  1, 22|      między małżeństwem raz poszło o dzieci.~Mąż utrzymywał,
 58  1, 22|        ojca jak dwie krople wody."~O cóż im chodzi? Wszystkich
 59  1, 22|         się nie myli.~P. JOWIALSKA~O, mój Boże! Co też ten jegomość
 60  1, 22|       Zyskiem - guzy.~P. JOWIALSKA~O, dlaboga! guzy! Co też ten
 61  1, 22| podziękowanie i bądźcie przekonani o Naszej niezmiennej ku wam
 62  1, 23|        uderzyło w oczy, spytał się o paszport - paszportu nie
 63  1, 24|           Żaden Polak w swoim domu o paszport nie pyta.~LUDMIR~
 64  1, 26|          sobą.~SZAMBELAN~Ty mówisz o Ludmirze?~HELENA~Tak jest.~
 65  1, 26|            SZAMBELAN~Bo ja mówiłem o kijku, (po krótkim milczeniu)
 66  1, 26|       strugany kijek.~HELENA~Łatwo o inny.~SZAMBELAN~Łatwiej
 67  1, 27|         JANUSZ~Po pręciki! Ależ tu o córkę idzie.~SZAMBELAN~Klatka
 68  1, 28|        twój mistrz zabójcą?~WIKTOR~O, wymowa jest, i dlatego
 69  1, 30|            książki piszesz?~WIKTOR~O, pisze! I teraz nawet...~
 70  1, 31|            któż by się nie pokusił o tak wielkie szczęście, szczęście
 71  1, 32|       LUDMIR~Gdzie taki gospodarz, o gości nie trudno.~P. JOWIALSKI~
 72  1, 32|         też to gość miłym gościem. O niejednym można powiedzieć:
 73  1, 32|      wszystko los. Niech Bóg radzi o swojej czeladzi.~LUDMIR~
 74  1, 32|             LUDMIR~Ach, oby dobrze o mnie poradził!~P. JOWIALSKI~
 75  1, 32|     JOWIALSKA~Bodaj też jegomości! O, dlaboga! - "przestraszony"!
 76  1, 34|            liczne dowody...~HELENA~O które nigdy nie prosiłam.~
 77  1, 34|          byłoby pierwej starać się o moję niż o jej przychylność
 78  1, 34|      pierwej starać się o moję niż o jej przychylność i nie straszyć
 79  1, 36|            wytrzyma! (rzuca klatki o ziemię w głąb sceny) Panie,
 80  1, 36|           Pytaj się waćpan furmana o konie, nie mnie.~WIKTOR~
 81  1, 36|         się podobać będzie.~WIKTOR~O, niekoniecznie!~JANUSZ~Doprawdy?~
 82  1, 37|             pamiętaj!~SZAMBELANOWA~O co idzie? Powoli, grzecznie...~
 83  1, 38|             Stała się jego wola.~- O co idzie, o co chodzi?~Indor
 84  1, 38|           jego wola.~- O co idzie, o co chodzi?~Indor was pogodzi. -~
 85  1, 38|           nie powiem.~P. JOWIALSKA~O, mój Boże! Koguty! Figle!
 86  1, 38|            SZAMBELANOWA~do Janusza~O co poszło?~WIKTOR~do Ludmira~
 87  1, 38|           gomonu. Nie pytając się, o co poszło - zgoda, panowie!~
 88  1, 38|     Ludmira~Słyszysz?~P. JOWIALSKI~O, mój panie, nie zawsze prawda -
 89  1, 38|        choćby też i tak było - kto o prawdzie j dzwoni, ten na
 90  1, 39|          za każdym słowem Ludmira.~O, śmiej się, śmiej - jeszcze
 91  1, 39|            śmiej - jeszcze lepiej! O, tak - do rozpuku - ha,
 92  1, 39|  górnolotnym stylem prosząca nawet o śklankę wody, ta miałaby
 93  1, 40|       JOWIALSKI~Jeżeli pozwolę?... O, człowieku, człowieku! czymże
 94  1, 40|         nagadał i nałajał tyle,~Że o poprawie myśleć zaczęły
 95  1, 40|            kawalerze!~P. JOWIALSKI~O, o, raczka spiekła - pokaż
 96  1, 40|         kawalerze!~P. JOWIALSKI~O, o, raczka spiekła - pokaż
 97  1, 40|           Cóż będzie?~P. JOWIALSKI~O! jakie figlarne! Oj, ty...
 98  1, 40|        mimo uszy - szust!~LUDMIR~I o czym innym myśli.~P. JOWIALSKI~
 99  1, 40|           P. JOWIALSKI~Ja mu gadam o słońcu, a on myśli o słoniu;
100  1, 40|         gadam o słońcu, a on myśli o słoniu; ja swoje, on swoje.
101  1, 40|        przysłowia, znasz powiastkę o Gawle i Pawle?~LUDMIR~Znam.~
102  1, 40|         tak on tobie.~P. JOWIALSKA~O, dlaboga! Co też on ma tego
103  1, 42|      ciężkie. Pszenica po niczemu, o wódkę nikt się nie spyta -
104  1, 44|            nie są żarty - tu idzie o nas wszystkich.~Staje między
105  1, 44|       zgadnąć? - Ale wspomniał coś o sumieniu.~SZAMBELANOWA~Gdzież
106  1, 45|     Jowialski?~SZAMBELANOWA~Idę go o wszystkim uwiadomić.~JANUSZ~
107  1, 45|        wszystkim uwiadomić.~JANUSZ~O, Heleno!~Odchodzi.~SZAMBELANOWA~
108  1, 46|           I to jest podobno skała, o którą moje łódkę roztrzaskam. (
109  1, 46|        Kilka dni jeszcze, a śmiało o rękę Heleny będę mógł prosić. -
110  1, 47|     dzikiej rozpaczy, (na stronie) O, tak!~HELENA~niespokojnie~
111  1, 47|              daremnie!... Błagałem o serce, o jedno litosne uderzenie
112  1, 47|     daremnie!... Błagałem o serce, o jedno litosne uderzenie
113  1, 47|          biada wam, biada!"~LUDMIR~O, Van-Dyku przeklęty!~HELENA~
114  1, 47|          HELENA~Właśnie, wspominał o zemście. - Uchodź, uchodź,
115  1, 48|         SCENA DZIESIĄTA~LUDMIR~sam~O, bazgraczu! poczekaj! Chciałeś
116  1, 49|          odpowiadaj!~LUDMIR~Jeżeli o to idzie koniecznie - mam.~
117  1, 49|            Miałażby jaką wiadomość o moich rodzicach?... (dając
118  1, 49|          syn jenerała-majora Tuza. O, Charles, Charles! Ja od
119  1, 53|         Helena będzie moją.~JANUSZ~O, za pozwoleniem!...~HELENA~
120  1, 53|            P. JOWIALSKI~na stronie~O, długo pokuka, kto babę
121  1, 53|          skrzypka zapłacił.~WIKTOR~O, i mój grosz wpadł do skrzypców.~
122  1, 53|       powiem ci bajeczkę. - Znacie o czyżyku i ziębie?~WSZYSCY~
123  1, 53|         lotem,~Nuci, śpiewa, bawi,~O miłości prawi,~Wzajemności
124  1, 53|           czyżyk grzecznie, ładnie~O śpiewanie ją zagadnie,~Huknie,~
125  1, 53|           stracił głowy. Wspomniał o prosie;~Wziął się do niego.
126  1, 53|         Wziął się do niego. Lecz - o, smutny losie!~O, nadziejo
127  1, 53|            Lecz - o, smutny losie!~O, nadziejo marna!~Dużo tam