Akt, Scena

1502  1, 40|                  Bo mi na górze szyby z okien lecą. -~A na to Gaweł: -
1503  1, 38|          Ludmira~Ty mnie lodem dziś nie okładasz.~SZAMBELANOWA~do Janusza~
1504  1, 18|                     JANUSZ~prowadząc do okna~Przypatrz się - przypatrz!~
1505  1, 15|              DIaczegóż nie, ogród przed oknyma - tymi drzwiami.~LUDMIR~
1506  1, 1 |               potoków, jakiejś dzikiej, okropnej i zachwycającej razem natury,
1507  1, 19|            Słyszałeś waćpan kiedy o tym okropnym przypadku?~JANUSZ~patrząc
1508  1, 40|           psotnisiu! psotnisiu! (grożąc okularami) tobie jeszcze w głowie
1509  1, 49|              SZAMBELANOWA~I ten później okupił u nich wiadomość, skąd cię
1510  1, 39|              nią ożenił.~Wiktor kładzie ołówek, obraca się i patrzy mu
1511  1, 13|               których mnie towarzyskość ołowianym więziła łańcuchem.~LUDMIR~
1512  1, 1 |            pięknych, że wy, pęzlikowi i ołówkowi panowie, tak jesteście chciwi
1513  1, 9 |            nadarzy - "chodź i waszeć do ołtarza!" Dobry chleb, kiedy nie
1514  1, 28|            nikogo spotkać nie mogę. Cóż oni myślą, że ja tu rok bawić
1515  1, 10|              między wrony, krakaj jak i ony; ale pani Janowa?~JANUSZ~
1516  1, 29|               chmury żalu, kiedy czasem opadną na horyzont uczucia mego.
1517  1, 29|             zniszczenie. Kwiat, gdy raz opadnie, przyszłości już nie ma.~
1518  1, 26|              jakby kogo szukała, potem, oparłszy się na poręczy krzesła,
1519  1, 11|              Niechże go Bóg ma w swojej opiece!~LUDMIR~Grześku! Jaśku!
1520  1, 1 |            mówić... (pije) Razem wydamy opis naszej podróży; do każdego
1521  1, 13|         wesołość zawsze; zawsze ją ktoś opłacić musi. Nieszczęściem, dziadunio,
1522  1, 10|                Wcale nie spragniony, bo opodal w krzaku próżna leżała butelka.~
1523  1, 15|                 potrzebowałbym czasu na opowiedzenie dla mnie tylko ważnych zdarzeń.
1524  1, 46|                    Historyją mego życia opowiedziałem mu dokładnie, słuchał z
1525  1, 30|             WIKTOR~na stronie~Boże, nie opuszczaj mnie! Zachowaj przy cierpliwości!~
1526  1, 3 |                się to nie podoba. C`est ordinaire.~JANUSZ~Bądź pani dobrodziejka
1527  1, 1 |                 LUDMIR~wołając za nim~A organiście popraw podbródek. Pamiętaj.~
1528  1, 1 |       rachującego Żyda, rozprawiającego organistę.~LUDMIR~Ach, organista,
1529  1, 39|              Macocha...~LUDMIR~To jeden orzech do zgryzienia.~WIKTOR~Trzeba
1530  1, 39|               na głowie, u nóg księgi i orzeł. Z drugiej strony HILARITAS
1531  1, 53|             czajkę na gnieździe.~WIKTOR~Osądził za postępowanie nader podejrzane
1532  1, 44|                 cierpliwością na lodzie osiędę.~SZAMBELAN~Rzecz arcyważna!...~
1533  1, 6 |             JOWIALSKI~'Wiec słuchajcie:~Osiołkowi w żłoby dano,~W jeden owies,
1534  1, 6 |                  nauczy mała bajeczka o osiołku - znacie ją?~WSZYSCY~Znamy.~
1535  1, 39|                 Wiem, wiem.~LUDMIR~Jako osła z wyszczerzonymi zębami,
1536  1, 1 |                koni?~WIKTOR~Z końmi czy osłami - najmę do pierwszej poczty,
1537  1, 6 |             nareszcie przyszła pora,~Że oślina pośród jadła -~Z głodu padła.~
1538  1, 11|                z respektem mówiąc, dużo osłów, całe stado - a jeden z
1539  1, 27|              Zwłaszcza gdy jeden z nich ośmiela się mnie, mnie pod nosem,
1540  1, 53|          mówienia~Dziwi mnie, że waćpan ośmielasz się żądać, abym z krzywdą
1541  1, 38|           feralny dla niego. - Rozdział ośmnasty...~AKT CZWARTY~
1542  1, 36|               przez to: "z kim"?~JANUSZ~Oso! daj mi pokój.~WIKTOR~Ja
1543  1, 29|               daleko żart posuwać przed osobą, której być znanymi nie
1544  1, 38|                   Przedrzeźniał się mej osobie.~- Moi panowie -~Indor powie -~
1545  1, 44|                 sam zaś uzbroję się dla osobistego bezpieczeństwa.~
1546  1, 26|            Pójdziesz mi, panie gilu, do osobnej klatki! Zięba zostanie z
1547  1, 38|               mu się wyrywa. - Zostając ostatni:~Ja wzbudzam zazdrość, a
1548  1, 53|          prowadzą mnie między końmi jak ostatniego urwisza.~LUDMIR~Ale żebyś
1549  1, 12|                 staruszku!~P. JOWIALSKA~Ostrożnie, panie Jowialski.~P. JOWIALSKI~
1550  1, 33|                jeszcze dla was blask za ostry! Ludmirze! głos twój - głosem
1551  1, 40|               ludzie.~Nadszedł, a wkoło ostrym tnąc żelazem,~Podciął i
1552  1, 16|                za brat... nie trzeba tu oszaleć? (chodzi) Panna Helena niech
1553  1, 53|                  długo pokuka, kto babę oszuka.~SZAMBELANOWA~Ach, serce
1554  1, 53|             dobrodziejko, to może jakie oszukaństwo?~P. JOWIALSKI~na stronie~
1555  1, 47|          przesadą) Albo wtrąci w czarną otchłań dzikiej rozpaczy, (na stronie)
1556  1, 13|             zapewne, jak zresztą jestem otoczona dobrymi ludźmi, ale tylko
1557  1, 13|                  że pan Janusz, którego otrętwiałość umysłowa młyńskim kamieniem
1558  1, 13|                jeszcze więcej, jak mógł otrzymać z ust twoich różany promyk
1559  1, 16|           podzieli? - Rzecz dziwna!... (otwiera drzwi prawe) Nie ma... (
1560  1, 28|            uczucia? Ty, który byś groby otwierał, gdybyś wiedział, że tam
1561  1, 36|        wiedziałem, że wilka puszczam do owczarni.~
1562  1, 29|             przyczyny odgadnąć trudno - owego pragnienia, żądania czegoś,
1563  1, 47|           szczęścia pieszczotliwie mnie owionął, kiedym wstępował w te progi.
1564  1, 6 |            trudna zgoda -~Chwyci siano, owsa szkoda,~Chwyci owies, żal
1565  1, 49|      jenerała-majora Tuza! Mon Charles, ożenię cię z Heleną.~LUDMIR~Nie
1566  1, 29|                światełko, co gdzieś... (oznaczając oddalenie) gdzieś... gdzieś...~
1567  1, 39|             ZŁOŚLIWOŚCI, drugi GŁUPSTWA oznaka.~LUDMIR~A w kącie SZYDERSTWO
1568  1, 6 |              strzyże, głową kręci,~I to pachnie, i to nęci.~Od któregoż
1569  1, 40|              swoje, on swoje. Mów wilku pacierz, a on woli kozią macierz.
1570  1, 1 |                  i światło - jak ładnie pada na te świerki...~LUDMIR~
1571  1, 39|               nie chciałem, aby światło padało na ciebie, w cieniu został
1572  1, 6 |           oślina pośród jadła -~Z głodu padła.~P. Jowialska, zdjąwszy
1573  1, 1 |            jakiego kiedy bogowie na ten padół płaczu w nieprzebłaganym
1574  1, 7 |                 dworu, wie, jak w piecu palą.~HELENA~Ależ, kochana matko,
1575  1, 3 |             wiem - każę go przenieść do pałacu~SZAMBELANOWA~A to po co?~
1576  1, 20|                  Skąd ukrop ciecze,~Tam palec wsadzi. "Aj, gwałtu! Piecze!"~
1577  1, 6 |         JOWIALSKI~W starym piecu diabeł pali, jak mówi przysłowie...~
1578  1, 12|              LUDMIR~Czy prawami w piecu palisz, że się stróżem zowiesz?~
1579  1, 39|             nich trzymać będzie różdżkę palmową, po którą ty, klęcząc, w
1580  1, 20|              stosowną jednę bajeczkę na pamięć.~JANUSZ~Jeżeli mnie jutro
1581  1, 14|                 podobało?~HELENA~Proszę pamiętać, że wszystko czynię na rozkaz
1582  1, 44|               Bodaj im Pan Bóg tego nie pamiętał!~SZAMBELAN~Dziękuję ci,
1583  1, 3 |              więc teraźniejszy, którego paniczem w domu zowią, lubo ma lat
1584  1, 44|                stara się podobać młodej pannie - masz rywala i cóż stąd?
1585  1, 39|                chodzi.~Od czasu swojego panowania nabrał jakiegoś tonu rozstrzygającego. -
1586  1, 20|                 nuż do dzieła!~Wziąwszy pański czypek ranny,~Prześcieradło~
1587  1, 12|                  moją własną, bez cechy pańskiej ścinać się będą. (do Janusza)
1588  1, 21|                 i tego chciałem, proszę państwa, proszę najpokorniej? -
1589  1, 22|                    Pan zakazuje w swoim państwie smutku; kto dobrowolnie
1590  1, 7 |                  do męża) Waćpan jesteś pantofel, (do Jowialskiego) A jegomości
1591  1, 11|                 źle rozkazuje, niedługo panuje - uczy przysłowie.~LUDMIR~
1592  1, 28|                para doskonała, jak tych papug, Które zowią les inséparables;
1593  1, 30|            rzadkiej piękności, jak mała papuga. Nie wiem także, czy znasz
1594  1, 1 |              nieostrożnie zimnej wody i paraliż tknął twój rozum, ale ja
1595  1, 17|            rozmowie z tym nieokrzesanym parobkiem. C`est extraordinaire!~JANUSZ~
1596  1, 47|            LUDMIR~Ja?~HELENA~Ty!~Ludmir parscha śmiechem.~Nieszczęsny! nie
1597  1, 20|               pod progi.~Tu nie żarty - parzy stopy...~Dalej w okno...
1598  1, 11|                 drogie, na Węgry. A mój pas w tłumoczek-em sy schował,
1599  1, 36|                domu.~WIKTOR~wstrzymując pasje~Awanturnikami! awanturnikami!
1600  1, 31|                uważał jak wykradzione z paszczy przeciwnego mi zawsze losu.~
1601  1, 11|            siebie:~Ja bo taki nie śpię, patrzam się oczami, (zdejmując turban)
1602  1, 10|                panią Szambelanową, wtem patrzę, pod drzewem śpi jakiś chłopek
1603  1, 25|              się) ani rusz! (przymierza patyki) Tymczasem dość będzie.~
1604  1, 25|           stoliku, na którym leży kilka patyków, i nucąc, jeden struże,
1605  1, 9 |               Ho, ho! Także - kuchta do patyny! (do Heleny) A ty ani tak,
1606  1, 40|               znasz powiastkę o Gawle i Pawle?~LUDMIR~Znam.~P. JOWIALSKI~
1607  1, 9 |                 wąsikiem, z szlufowanym pazurkiem - "a do budy, ty ze smyczy!"
1608  1, 38|           kańczugi,~Dzióbią dzioby,~Drą pazury~Aż do skóry.~Już krew kapie,
1609  1, 11|             człowieka!~P. JOWIALSKI~Nie pchaj rzeki, sama płynie - jak
1610  1, 28|          Szambelan, ta nula, ten próżny pęcherz w peruce, Janusz z intrat
1611  1, 40|             kapie.~Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.~Sztuk! puk! - Zamknięto.
1612  1, 39|                 oczami i uszami, w ręku pęk cierni, na ramieniu kogut
1613  1, 30|               Szambelan wbiega nucąc, z pękiem prętów w ręku.~SZAMBELAN~
1614  1, 13|            pojętliwości jakoby niejakim pełkiem poziomych oddźwięków dotkliwego
1615  1, 6 |          słucham, (do siebie, nawiasem) Pełno szczygłów i dzwoniec się
1616  1, 1 |                WIKTOR~Jak syrena więc z Pełtewy, nęciłeś mnie do tej nieszczęsnej
1617  1, 27|          obietnicę?~SZAMBELAN~Z wszelką pewnością.~JANUSZ~zatrzymując go~Jeszcze
1618  1, 30|              żyjemy. - Jego kompozycja, pęzel i koloryt zachwycają wszystkich
1619  1, 1 |                widoków, godnych twojego pęzla.~WIKTOR~I mnie było być
1620  1, 30|               ty nic nie mów!~SZAMBELAN~Pęzle znajdziemy - niedawno posadzki
1621  1, 28|             pokoiku, do twoich ołówków, pęzli, obrazów, gdzie miałeś ów
1622  1, 1 |              dla sztuk pięknych, że wy, pęzlikowi i ołówkowi panowie, tak
1623  1, 30|              wielkiej łaski?~WIKTOR~Ale pęzlów nie mam. (na stronie) Nie
1624  1, 22|          dostałem trzy basy.~- Dajże mi pięć, a daj ją zjeść! -~Targ
1625  1, 20|              palec wsadzi. "Aj, gwałtu! Piecze!"~Nie ma co czekać,~Trzeba
1626  1, 12|            JOWIALSKI~Jest to effendi od pieczęci i stróż praw krajowych.~
1627  1, 12|              Wyborny szewczyk!~LUDMIR~A pieczęcią co pieczętujesz?~P. JOWIALSKI~
1628  1, 12|         szewczyk!~LUDMIR~A pieczęcią co pieczętujesz?~P. JOWIALSKI~Rozkazy twoje.~
1629  1, 26|                 czeczotki - kosa dam na pieczyste.~
1630  1, 3 |               których śmieje się od lat piędziesięciu po dziesięć godzin na dzień.
1631  1, 6 |                 radzę.~HELENA~Ach, więc piekło domowe ciągle trwać będzie,
1632  1, 40|              jest tu moją myślą, młode, piękne panie,~Często zbyt płoche
1633  1, 29|                podobnie zachwycałem się pięknością natury.~LUDMIR~cicho do
1634  1, 1 |                 jednak zakała dla sztuk pięknych, że wy, pęzlikowi i ołówkowi
1635  1, 29|              WIKTOR~Lube zatrudnienie - pielęgnowanie kwiatów.~LUDMIR~na stronie~
1636  1, 13|                  ale chciej!... Daje mu pieniądze.~LUDMIR~Dobrą więc jesteś,
1637  1, 1 |             odłogiem leżącą krainę, tam pierwotną naturę śledzić będziemy. -
1638  1, 13|              Janusza, pokryte zostało w pierwotnym wyrobieniu pojętliwości
1639  1, 40|                 nie mam tu ze sobą. Ale pierwsze dzieło, które wydam i które
1640  1, 40|                 może. -~kłaniając się z pierwszym następującym wierszem żonie~
1641  1, 38|               do skóry.~Już krew kapie, pierze leci -~Z kwoczką uszedł
1642  1, 40|             polował po swoim pokoju:~To pies, to zając - między stoły,
1643  1, 2 |           mundur przywdziewa, tyran się pieści - słowem, wszystko zlewa
1644  1, 13|          brzmienie mowy, którym raczysz pieścić ucho moje, odkrywa mi, pani,
1645  1, 1 |              więc w złoty bardon, wnieś pieśni wieszcze - niech kamyki
1646  1, 47|              łagodny wietrzyk szczęścia pieszczotliwie mnie owionął, kiedym wstępował
1647  1, 53|                  czyżyk w klatce.~Zrazu pieszczoty zięby, jej głos miły~Myśli
1648  1, 24|                 LUDMIR~To za trudno, bo pieszo podróżujemy; ale musu nie
1649  1, 53|                                   SCENA PIĘTNASTA~Ciż sami, Janusz, Wiktor,
1650  1, 24|           młodzikowi dwieście bizunów w pięty.~WIKTOR~Oddaj mi mój paszport,
1651  1, 11|                garniec miodu, dwa garce piewa i więcej nic... Ba, prawda:
1652  1, 20|          JOWIALSKI~śmiejąc się~Jakiegoś piewka nawarzył, takie wypij. -
1653  1, 1 |              każesz mi rysować jakiegoś pijanego mularza, rachującego Żyda,
1654  1, 1 |                 Piękny rozum! Piją i po pijanemu bają.~LUDMIR~Jedz jeszcze,
1655  1, 11|                 oglądając się) jestem u Pijarów, na górze, w szpitalu waryjatów.~
1656  1, 1 |                 opisania?~WIKTOR~Szkoda pióra!~LUDMIR~Ach, kiedy też już
1657  1, 40|         deklamujesz.~P. JOWIALSKI~Bierz pióro, pisz. Powiem ci zaraz jednę
1658  1, 1 |              WIKTOR~A wy, kałamarzowi i piórowi, tylko powietrzem żyjecie!
1659  1, 24|               Jeżeli kłamię, niech mnie piorun trzaśnie! -~Tak zaczął kłamca.
1660  1, 38|            kieliszek radzi. - Znacie tę piosneczkę?~Jak mnie kochasz, dolej
1661  1, 11|                  Co było, nie jest, nie pisać w regiest!~P. JOWIALSKI~
1662  1, 17|                ja głupi jestem - dam na piśmie; ale już się stało i o to
1663  1, 40|               Cóż było mówić?~Paweł ani pisnął, Wrócił do siebie i czapkę
1664  1, 40|                  JOWIALSKI~Bierz pióro, pisz. Powiem ci zaraz jednę bajkę.~
1665  1, 38|                 butelkę wina, z drugiej piwnicy - kasztelańskiego - wiesz?~
1666  1, 38|                 drugi mu odpowie;~Potem płacą życiem, zdrowiem.~Co rzec
1667  1, 6 |                moja panno, bo to - czas płaci, czas traci.~HELENA~Wiem
1668  1, 1 |            niech kamyki tańcują, drzewa płaczą, a ja tymczasem jeść będę.~
1669  1, 1 |              kiedy bogowie na ten padół płaczu w nieprzebłaganym gniewie
1670  1, 45|             Wiktora?~SZAMBELANOWA~Je ne plaisante jamais - mawiał pierwszy...~
1671  1, 24|                mój kochany, najczęściej plany ludzi, jak i twój, na śnie
1672  1, 6 |          wesołość jest tak pozioma, tak plastyczna, że nie może wlać w duszę
1673  1, 13|               Zdaje się, iż jedynie dla plastyki został postawiony ręką Natury
1674  1, 1 |               kapeluszach, tłumaczki na plecach. - Ludmir wchodzi na scenę,
1675  1, 53|                  A że zawsze myśl w nim płocha,~Ledwie zoczył, już ci kocha.~
1676  1, 40|               piękne panie,~Często zbyt płoche pochwalać latanie,~Ale słuchając
1677  1, 28|               dzieła: "Powrót mimowolny Płomieńca".~WIKTOR~gniewnie~Znowu
1678  1, 28|            będzie?~LUDMIR~Na przykład - Płomieniec.~WIKTOR~śmiejąc się~Szalony!~
1679  1, 39|              młodzieniec ze skrzydłami, płomieniem na głowie, u nóg księgi
1680  1, 22|                pójdzie w tuzy,~Stratą - plony;~Zyskiem - guzy.~P. JOWIALSKA~
1681  1, 40|        słuchajcie:~Z pięknej róży motyl płowy,~Wychyliwszy trochę głowy,~
1682  1, 49|                Co to jest!~SZAMBELANOWA~Płynącego w kolebce Cygani złapali?~
1683  1, 11|         JOWIALSKI~Nie pchaj rzeki, sama płynie - jak mówi przysłowie,~HELENA~
1684  1, 47|             kazałem jechać, gdzie konie pobiegną. (na stronie) Potknąłem
1685  1, 49|                LUDMIR~Matko! (klękając) pobłogosław syna.~SZAMBELANOWA~ściskając
1686  1, 26|       powiedział.~Helena chce go w rękę pocałować.~Czekaj no! bo sobie popsuję.~
1687  1, 20|            JANUSZ~Jeżeli mnie jutro nie pochowają, wiecznie żyć będę.~P. JOWIALSKI~
1688  1, 30|              Rosa.~WIKTOR~Sama przesada pochwał dowodzi żart mego przyjaciela.~
1689  1, 40|               panie,~Często zbyt płoche pochwalać latanie,~Ale słuchając niejednej
1690  1, 6 |               Jowialskiej wykrzykniki i pochwały nic nie przerywają, albo
1691  1, 26|             mimowolnie słuch zachwycony pociągają za sobą.~SZAMBELAN~Ty mówisz
1692  1, 30|             Zmiłuj się pan...~SZAMBELAN~pociągając za sobą~Zobaczysz krzywonosa
1693  1, 20|              uchybienie z twojej strony pociągnie za sobą jednę godzinę przydłużenia
1694  1, 39|          towarzystwa kreski tu i owdzie pociągnięte były.~LUDMIR~Chciałbyś szczerze,
1695  1, 53|              Niech się przynajmniej tym pocieszę.~LUDMIR~Znalazłem matkę.~
1696  1, 53|                 P. JOWIALSKI~I abym cię pocieszył, powiem ci bajeczkę. - Znacie
1697  1, 45|                że nie żarty.~JANUSZ~Cóż począć?~SZAMBELANOWA~Siadaj waćpan
1698  1, 53|               usługa:~Jakby nie ta co z początku,~Dumała gdzieś w swoim kątku,~
1699  1, 44|              Cóżem to miał mówić?... Na poczciwość, zapomniałem.~SZAMBELANOWA~
1700  1, 1 |             pierwszej poczty, a stamtąd pocztą wracam do domu.~LUDMIR~A
1701  1, 1 |             osłami - najmę do pierwszej poczty, a stamtąd pocztą wracam
1702  1, 39|          Poczciwy Wiktorze! Moje dzieła podadzą cię nieśmiertelności.~WIKTOR~
1703  1, 28|               łatwo wykształcić.~WIKTOR~Podaj się za guwernera!~LUDMIR~
1704  1, 29|         wszystko bierze tak, jak zmysły podają.~Ludmir trąca go łokciem.~
1705  1, 15|                   tymi drzwiami.~LUDMIR~podając rękę~Służę pani!~HELENA~
1706  1, 22|                 Figle! figle!~LUDMIR~do podającego fajkę Janusza z odwróconą
1707  1, 16|                 są w ogrodzie! Rękę jej podaje... brat za brat... nie trzeba
1708  1, 47|                jest - ratować go muszę; podam rękę nieszczęsnemu, którego
1709  1, 40|              wkoło ostrym tnąc żelazem,~Podciął i braciszkowi skrzydełka
1710  1, 12|              Gdy panowie za łby chodzą, poddanemu włosy trzeszczą.~LUDMIR~
1711  1, 12|                panowie nawarzą, tym się poddani poparzą.~LUDMIR~Ale kuchnią
1712  1, 53|           Osądził za postępowanie nader podejrzane i kazał iść z sobą.~P. JOWIALSKI~
1713  1, 6 |                teraz zacznie,~Aby sobie podjeść smacznie?~Trudny wybór,
1714  1, 7 |             tylko miłość, niezawisłą od podłej rachuby, szacować mogę.~
1715  1, 6 |            stary odmłodnieje, jak sobie podleje.~P. JOWIALSKA~Co też to
1716  1, 22|                 przez zęby~Jest.~LUDMIR~Podmuchaj!~JANUSZ~na stronie~Ach,
1717  1, 26|             wyższe pojęcie dobrego, nie podobałby się taki człowiek?~SZAMBELAN~
1718  1, 39|               będzie.~LUDMIR~Jeżeli się podobam...~WIKTOR~Ma rodziców.~LUDMIR~
1719  1, 18|               jednak sposób, nie mówię: podobania się, ale zajęcia Heleny.~
1720  1, 53|          składały,~I szczeblikiem drzwi podparte~Stały otwarte.~SZAMBELAN~
1721  1, 1 |                karczmy do karczmy. Tam, podparty na ręku, słuchasz godzinami
1722  1, 24|           niczym. Ale zowie się Wiktor. Podróżowałem, diabli wiedzą po co, z
1723  1, 13|                w swoim właściwym stroju podróżowałeś?~LUDMIR~Nie w zwyczajnym,
1724  1, 42|          możecie w tak dziwnym sposobie podróżowania?~WIKTOR~Upodobanie?~SZAMBELAN~
1725  1, 24|                 To za trudno, bo pieszo podróżujemy; ale musu nie potrzeba -
1726  1, 6 |             SZAMBELAN~wychodzi, nucąc i podskakując; samotrzask w ręku~Patrz,
1727  1, 18|              Szambelan~SZAMBELAN~nucąc, podskakuje jak zawsze~Cóż, wielki ochmistrzu,
1728  1, 2 |                się zbliża... Wybaczcie, podsłuchywać muszę; jeszcze mi kilka
1729  1, 2 |              sceny musiałyby być zawsze podwójne, jak medale mieć dwie strony. -
1730  1, 46|                 Wiktorze!... Gdzież się podział? - Z Jowialskim interesa
1731  1, 22|                  panowie Moi, stokrotne podziękowanie i bądźcie przekonani o Naszej
1732  1, 16|          wchodzi.~Nie ma!... Gdzież się podzieli? - Rzecz dziwna!... (otwiera
1733  1, 13|               nurzać się w mętnym morzu podziwienia.~HELENA~Jakichże przyczyn
1734  1, 1 |             bądź, nieznośny i przeklęty poeto - ale jak najwyraźniejszymi:
1735  1, 39|         czynienia; to są rodzeni bracia poetów. - Wiktorku! wyrysujesz
1736  1, 1 |               ze stworzeniami nazwanymi poety.~LUDMIR~A ten łokciowy -
1737  1, 3 |               główka trochę romansami i poezyjami zawrócona. I do tego, panie
1738  1, 24|                 LUDMIR~Ja jestem amator poezyji, on - malarstwa; ja zowie
1739  1, 53|      Wzajemności żąda,~A na proso wciąż pogląda;~Zięba zaś swoim zwyczajem~
1740  1, 33|              Zamkniejcie się, oczy; nie poglądajcie w nowy świat, jeszcze dla
1741  1, 47|                  nie trwożyć; bo jeżeli pogoda, równie i burza nie jest
1742  1, 47|                mnie zaświeci.~HELENA~Ni pogodna jutrzenka pogodnego wieczora,
1743  1, 38|                  o co chodzi?~Indor was pogodzi. -~Na to oba, każdy sobie:~-
1744  1, 28|               nie potrafisz. Ty miałbyś pojąć, co to jest uniesienie uczucia?
1745  1, 47|                 nagrodzi zdroje goryczy pojącej mnie dotychczas, (z przesadą)
1746  1, 9 |              JOWIALSKI~Wszystkie rozumy pojadła! Głupi ten, kto nie tak
1747  1, 40|                  P. JOWIALSKI~Nie, nie; pójdziemy razem do mojego pokoju,
1748  1, 13|                 w tobie istotę wyższych pojęć skarbem udarowaną. - Jakże
1749  1, 39|                pewny. Ma przy tym wiele pojęcia i nieuparta; a gdzie jest
1750  1, 31|              twym wejrzeniem sprawiony, pojęłabyś, jak obok siebie mieścić
1751  1, 13|                 w pierwotnym wyrobieniu pojętliwości jakoby niejakim pełkiem
1752  1, 27|               mam czasu; muszę... muszę pójść po pręciki do ogrodu.~JANUSZ~
1753  1, 53|             była urody,~A czyżyk młody.~Pokarm był piękny, liczny, dorodny,~
1754  1, 1 |               chciwi tego materyjalnego pokarmu.~WIKTOR~A wy, kałamarzowi
1755  1, 1 |                 rycin do swoich baśni i pokazał mi gruszki na wierzbie.
1756  1, 40|               odprowadzając na stronę i pokazując żonę~Za jednę będzie się
1757  1, 53|                Puknie:~- Ja póty wabię, pókim sama w domu,~Póki mi trzeba
1758  1, 39|               najszczęśliwiej. - W tych pokojach mieszkamy, tam, gdzie teraz
1759  1, 24|             Janie, pokaż panom gościnne pokoje~AKT TRZECI~
1760  1, 39|                 w udzwonkowanej czapce, pokornie sięgasz. Na przedzie obrazu
1761  1, 40|              Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:~- Zmiłuj się waćpan, poluj
1762  1, 13|        materyjalnej bryle pana Janusza, pokryte zostało w pierwotnym wyrobieniu
1763  1, 47|              śmiechem.~Nieszczęsny! nie pokrywaj śmiechem!... Wyjawiłeś -
1764  1, 53|           JOWIALSKI~na stronie~O, długo pokuka, kto babę oszuka.~SZAMBELANOWA~
1765  1, 31|              nie można; któż by się nie pokusił o tak wielkie szczęście,
1766  1, 24|             papiery.~P. JOWIALSKI~Żaden Polak w swoim domu o paszport
1767  1, 22|             robiuł dotychczas? Każę cię połaskotać rzemieniem, (do Jowialskiego)
1768  1, 40|                  ty... ty... (szczypiąc policzki) Zjadłbym Cię.~P. JOWIALSKA~
1769  1, 19|                nie dozwalały. Wtem koło północy - hałas - łoskot, szum nadzwyczajny
1770  1, 40|                wymyślał swawole.~Ciągle polował po swoim pokoju:~To pies,
1771  1, 1 |                Mam ci służyć za stolik? Połóż tekę na mojej głowie.~WIKTOR~
1772  1, 13|               pani, ale łatwo koniec mu położę, gdy powiem, że udawałem
1773  1, 22|                Moje obawy, wynikające z położenia rzeczy. Przyjmijcie, panowie
1774  1, 11|                 ogrodzie, w gienstwinie położyłem mój tłumoczek. (do Szambelanowej)
1775  1, 32|                 Dobre arcystaroświeckie polskie przysłowie: Gość w dóm,
1776  1, 11|              mogie - musi już być het z południa, (ziewa) Austeryja jak się
1777  1, 40|           pokorze:~- Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,~Bo mi na górze
1778  1, 40|                Oho!~P. JOWIALSKI~Ale to półżartem. - Nie uwierzysz, co to
1779  1, 20|          JOWIALSKI~No, wypogódź czoło i pomagaj do zabawy, bo ja bawić się
1780  1, 30|       dobrodziej?~LUDMIR~Parę? Dziesięć pomaluje! Jemu się już oczy śmieją
1781  1, 30|              kiedy lubisz klatki, to je pomalujesz, nie ma wątpienia.~Całuje
1782  1, 11|                   ba, nie u majstra, bo pomarł, tylko taki terminowałem
1783  1, 44|                 jak powiadam, arcymocno pomieszany.~SZAMBELANOWA~Wiktor to
1784  1, 31|                Heleno, nie pochlebstwo! Pomny na lot i upadek Ikara, powinien
1785  1, 39|                drugą ciągnie za sobą, z pomocą ślepego HYMENA, starą Jowialską.
1786  1, 9 |             lepiéj?~- Ja, bo bez słońca pomocy~Widzę w nocy. -~Na to odrzekł
1787  1, 13|                to są zawsze prawie jego pomysły, taka wesołość zawsze; zawsze
1788  1, 6 |               figle!~Dobywa z torbeczki pończoszkę, wkłada okulary i zaczyna
1789  1, 29|               zgadła, widząc tę dziką i ponurą fizis, że to jest jeden
1790  1, 24|        JOWIALSKI~Cóż, Januszu? jeszcześ ponury, (do drugich) Ma na sercu,
1791  1, 12|                nawarzą, tym się poddani poparzą.~LUDMIR~Ale kuchnią lubię,
1792  1, 12|              Chcę, abyś wszystkim głowy popieczętował.~P. JOWIALSKI~A to na co?~
1793  1, 20|                 Uciekła!~że tylko palce popiekła,~Nader szczęśliwa. -~Tak
1794  1, 47|             ująć ją trzeba, a po ślubie poprawa, (do Heleny, która wzdrygnęła
1795  1, 11|        milczenie - na migi rozmawiają i poprawiają swoje ubiory.~LUDMIR~ziewa
1796  1, 40|            nagadał i nałajał tyle,~Że o poprawie myśleć zaczęły motyle.~Wtem
1797  1, 1 |            Tylko trzeba, abyś go trochę poprawił - podbródek za duży. Wyborny,
1798  1, 41|                Będzie, będzie, tylko go poproś! Ale jeżeli myślisz, że
1799  1, 26|          pocałować.~Czekaj no! bo sobie popsuję.~HELENA~po krótkim milczeniu~
1800  1, 15|               jestem szewczykiem, co by popsuło zabawę dziadunia dobrodzieja.~
1801  1, 6 |         wieczora;~Aż nareszcie przyszła pora,~Że oślina pośród jadła -~
1802  1, 11|                panie.~LUDMIR~Zaraz temu poradzę.~SZAMBELANOWA~Cóż poradzisz,
1803  1, 14|         pośmiewiska.~HELENA~Cóż ja mogę poradzić?~JANUSZ~Nie pozwalać tyle
1804  1, 32|           LUDMIR~Ach, oby dobrze o mnie poradził!~P. JOWIALSKI~Jest czego
1805  1, 11|               poradzę.~SZAMBELANOWA~Cóż poradzisz, szalony chłopcze? Usuwam
1806  1, 26|                  potem, oparłszy się na poręczy krzesła, patrzy na robotę
1807  1, 10|               się pierwej, potem urzęda porozdajemy. I damy zechcą przychylić
1808  1, 39|                Heleny?~WIKTOR~Wiesz, że portretów nie umiem robić, chyba w
1809  1, 1 |                wstając~Niechże cię kaci porwą, przeklęty bazgraczu! Ale
1810  1, 20|                 tym więcej drew.~JANUSZ~Porwał się na mnie do pałasza!~
1811  1, 30|               ryciny?~SZAMBELAN~"Cztery pory roku" tylko i "Cztery części
1812  1, 19|                 najciemniejsza! Służąca porywa kołyskę z naszym synkiem.
1813  1, 47|           nadzieją. Straszne przeczucia porywają mnie w nieprzejrzany zamęt!~
1814  1, 42|                Pan się zapalasz.~WIKTOR~porywając go za rękę~Ludmir - Ludmir -
1815  1, 29|              uśmiech wieczności, na cóż porywczą ręką przyspieszać zniszczenie.
1816  1, 5 |          bardziej świat go odtrąci, tym porywczej wyciągnę ku niemu zbawienną
1817  1, 2 |             siadając) Tak, od dziś dnia porzucam złocone komnaty, przenoszę
1818  1, 1 |            zejdziemy z tych woskowanych posadzek, na których ciągle kręcimy
1819  1, 30|             Pęzle znajdziemy - niedawno posadzki woskowano.~LUDMIR~Niech
1820  1, 9 |                  jak chcecie! Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Ale Janusz
1821  1, 26|         SZAMBELAN~Ludmir.~HELENA~Komuż, posiadającemu wyższe pojęcie dobrego,
1822  1, 50|              SZAMBELAN~na stronie~Pójdę poskarżyć się jegomości.~SZAMBELANOWA~
1823  1, 14|          odchodzę - ja się stałem celem pośmiewiska.~HELENA~Cóż ja mogę poradzić?~
1824  1, 6 |                przyszła pora,~Że oślina pośród jadła -~Z głodu padła.~P.
1825  1, 1 |                 Wiktorku.~WIKTOR~Ledwie postąpić zdołam.~LUDMIR~Wiktoreczku!
1826  1, 11|                baranim nosem, stolik tu postawić.~SZAMBELAN~do Jowialskiego~
1827  1, 13|             jedynie dla plastyki został postawiony ręką Natury w prądzie czasu.~
1828  1, 19|         jenerał-major Tuz, nauczył mnie postępować zawsze roztropnie i gdyby
1829  1, 44|       cierpliwie! Wierzę, iż jej sposób postępowania najlepszy... ale...~SZAMBELAN~
1830  1, 53|            gnieździe.~WIKTOR~Osądził za postępowanie nader podejrzane i kazał
1831  1, 5 |           Wszędzie wytarte koleje; tymi postępuj niewolniczo albo samą zostaniesz,
1832  1, 34|          Szambelanowa...~HELENA~Wieczny postrach, któregoś waćpan bardzo
1833  1, 3 |            chodźmy.~JANUSZ~Służę pani. (postrzegając Ludmira) A!...~SZAMBELANOWA~
1834  1, 18|           SZAMBELAN~O! przepraszam. Nie postrzegłem cię, Basiu.~SZAMBELANOWA~
1835  1, 11|         basałyki!~Ty spogląda na bok, a postrzegłszy siedzących, siada. Wszyscy
1836  1, 53|           głodny.~Nie myśląc więc wiele~Posunął się śmiele;~Lecz ledwie
1837  1, 14|            skończył ten żart, za daleko posunięty, gdyby nie pan Jowialski,
1838  1, 16|                nieostrożna... za daleko posuwa chęć zabaw, jeżeli tylko -
1839  1, 29|               oszalał - tak daleko żart posuwać przed osobą, której być
1840  1, 20|           grzecznie i wyraźnie, fartowi poświęcasz przyzwoitość, a może i co
1841  1, 2 |                  SCENA DRUGA~LUDMIR~sam~Poszedł - szkoda! Za ostro z miesca
1842  1, 3 |               żadnego zdania, i dlatego poszłam za niego po nieszczęśliwym
1843  1, 28|         Spotkałem Szambelana i Janusza, poszli do ogrodu.~LUDMIR~Każda
1844  1, 3 |                 mam wieś, jakiej daleko poszukać.~LUDMIR~na stronie~Ten,
1845  1, 7 |           wystawić, jak jest w istocie, potakujesz tylko wszystkiemu. C`est
1846  1, 43|                pewnie, to - że się boję potężnie.~
1847  1, 47|            konie pobiegną. (na stronie) Potknąłem się podobno.~HELENA~I dokąd?
1848  1, 1 |               wieków grożące upadkiem - potoki rwiące czarne świerki i
1849  1, 1 |                 I zamiast zamków, skał, potoków, jakiejś dzikiej, okropnej
1850  1, 26|                milczeniu~Pan Janusz nie potrafiłby tego.~SZAMBELAN~Wierzę.~
1851  1, 13|               tylko ubogim.~HELENA~Może potrzebny wsparcia? (porywczo, ku
1852  1, 15|            jestem, kto jestem, długiego potrzebowałbym czasu na opowiedzenie dla
1853  1, 13|            postępuję. Heleno! wybacz tę poufałość, ale szczerze teraz, szczerze
1854  1, 14|                JANUSZ~Nie pozwalać tyle poufałości temu prostakowi.~HELENA~
1855  1, 22|          skarbem nabytym~Łzy ocierając, powąchał go przy tym,~Biegnie ze
1856  1, 18|             mówią.~JANUSZ~Użyjże swojej powagi.~SZAMBELAN~Dobrze, bardzo
1857  1, 40|                smacznie chrapie,~A tu z powały coś mu na nos kapie.~Zerwał
1858  1, 40|           propos tego przysłowia, znasz powiastkę o Gawle i Pawle?~LUDMIR~
1859  1, 40|                 swoim domku. -~Z tej to powiastki morał w tym sposobie:~Jak
1860  1, 11|                powiedział bajkę.~LUDMIR~Powiedzcie mi lepiej prawdę jak bajkę,
1861  1, 11|                  LUDMIR~A, moi państwo, powiedzcieże mi, gdzie jestem.~JANUSZ~
1862  1, 7 |              mogę...~SZAMBELANOWA~Bylem powiedziała; biało, cały dom krzyczy
1863  1, 30|            stronie~Doprawdy? Czemuż nie powiedziałeś?~LUDMIR~na stronie~Dawnożeś
1864  1, 10|                Sam chcę i proszę, bo to powiększy śmieszność mojego wynalazku.~
1865  1, 1 |            kałamarzowi i piórowi, tylko powietrzem żyjecie! tylko natchnieniem
1866  1, 6 |                 w garści niż kanarek na powietrzu.~HELENA~Ja też zupełnie
1867  1, 47|            odwodzie, zawsze nas trwożyć powinny.~LUDMIR~Ach, nie trwożyć;
1868  1, 44|                SZAMBELAN~Czyliż ja mogę powód zgadnąć? - Ale wspomniał
1869  1, 28|             XVII będzie koroną dzieła: "Powrót mimowolny Płomieńca".~WIKTOR~
1870  1, 39|            niego powiada, że ze śmiechu powstał.~WIKTOR~zawsze rysując~Ale
1871  1, 2 |              powie, to jest teraz duszą powszechną. Skąpiec dawniej w przenicowanej
1872  1, 22|                życzliwości.~Zadziwienie powszechne.~Dziwicie się, iż innym
1873  1, 12|              drzwi. Szambelan w cofaniu powtarza każde słowo Janusza - Jowialski
1874  1, 17|             dali sobie słowo - jedno mi powtarzać.~SZAMBELANOWA~Mój pierwszy
1875  1, 22|            całkiem niepodobne.~Żona zaś powtarzała: "Podobne z urody~Do swego
1876  1, 12|              zrobić uwagę, czyli raczej powtórzyć przysłowie: Kto doje, dopije,
1877  1, 20|                gniewaj. Wiesz, że lubię pożartować - a potem: Co bardziej dokuczy,
1878  1, 24|                  P. JOWIALSKI~Koła każę pozdejmować.~LUDMIR~To za trudno, bo
1879  1, 5 |             którego umysł nigdy się nad poziom wznieść nie zdoła! któremu
1880  1, 6 |     Przynajmniej jego wesołość jest tak pozioma, tak plastyczna, że nie
1881  1, 31|                 ręka przyzwoitości tego poziomego świata, iż wzbrania wyjawienia
1882  1, 31|                 można.~LUDMIR~Kto okiem poznaje, myli się często; kto sercem,
1883  1, 20|         Pierwszy raz mnie wieszają, nie poznam się na tem!~P. JOWIALSKA~
1884  1, 12|         błogosławię nieba za sposobność poznania pięknej Heleny.~HELENA~Tak
1885  1, 24|              się, nie znając się, abym, poznawszy, zezwolił na prędkie rozstanie.
1886  1, 27|                uwłacza swojej godności, pozwalając na ogniste wejrzenia i rozmowy
1887  1, 52|                weźmie, jeżeli dziadunio pozwoli.~HELENA~Pan... jakże mam
1888  1, 40|           LUDMIR~Żądać tylko będę, abyś pozwolił spisać wszystkie przysłowia
1889  1, 24|           wszystkich panów po kolei, iż pozwoliłem sobie użyć prawa odwetu.~
1890  1, 39|               WIKTOR~zawsze rysując~Ale pozwólże, mój kochany - pierwej przecie
1891  1, 21|                panie Janie! Zbytek kazi pożytek, jak mówi przysłowie.~P.
1892  1, 47|                Niedaremnie wczoraj moja prababka spadła z kołka! Uchodź,
1893  1, 7 |             tego stopnia! - Ale daremna praca, ust mi nie zamkniecie i
1894  1, 40|               aby imię jego zaszczyciło pracę moję.~P. JOWIALSKI~Mnie?
1895  1, 39|             zasłużyłeś, a ja dla ciebie pracuję. - (na stronic) Ale ci odpłacę, (
1896  1, 13|                postawiony ręką Natury w prądzie czasu.~LUDMIR~Na mnie teraz
1897  1, 39|                 choćby najrozsądniejszy pragnął ją na żonę, jeszcze przez
1898  1, 5 |            majątkiem, nie - nie takiego pragnę. Duszy dusza moja szuka.
1899  1, 29|                 odgadnąć trudno - owego pragnienia, żądania czegoś, czego nawet
1900  1, 12|             effendi od pieczęci i stróż praw krajowych.~LUDMIR~Czy prawami
1901  1, 24|                iż pozwoliłem sobie użyć prawa odwetu.~P JOWIALSKI~Wet
1902  1, 12|              praw krajowych.~LUDMIR~Czy prawami w piecu palisz, że się stróżem
1903  1, 38|           choćby też i tak było - kto o prawdzie j dzwoni, ten na guza goni. -
1904  1, 38|              nie zawsze prawda - co się prawdziwym wydaje. A choćby też i tak
1905  1, 16|               dziwna!... (otwiera drzwi prawe) Nie ma... (patrzy przez
1906  1, 40|                 braci rój niestały.~Nuż prawić morały,~Stałość wychwalać,~
1907  1, 13|               HELENA~Takie to są zawsze prawie jego pomysły, taka wesołość
1908  1, 9 |               Helusiu, przysłowie mówi: Prędka odmowa - datku połowa.~SZAMBELAN~
1909  1, 38|              Coś twój przyjaciel diable prędki.~LUDMIR~podobnie~To tak
1910  1, 24|                  poznawszy, zezwolił na prędkie rozstanie. Dzisiaj nie puszczę.~
1911  1, 30|        Szambelan wbiega nucąc, z pękiem prętów w ręku.~SZAMBELAN~Patrz,
1912  1, 3 |                trochę stosować. Je vous prie.~JANUSZ~Mając dobrą wieś,
1913  1, 39|             żeby" - małe słówko.~LUDMIR~Próbować jednak będę. - Bardzo by
1914  1, 53|                już ci kocha.~Lecz uważa prócz urody -~W tym już baczny,
1915  1, 13|              zarzewiem, nieoczyszczonym promieniem ognia, źródła niezgłębionej
1916  1, 13|            otrzymać z ust twoich różany promyk nadziei?~HELENA~Nie z moich
1917  1, 40|                 komu, tak on tobie. - A propos tego przysłowia, znasz powiastkę
1918  1, 14|               na rozkaz dziadunia, a na prośbę pana Janusza.~JANUSZ~przymuszając
1919  1, 46|                 o rękę Heleny będę mógł prosić. - Helena zaś, albo ja źle
1920  1, 53|              stracił głowy. Wspomniał o prosie;~Wziął się do niego. Lecz -
1921  1, 52|               to ja już zwłoki nie będę prosiła.~P. JOWIALSKI~Aha! Wyszło
1922  1, 53|                  Wzajemności żąda,~A na proso wciąż pogląda;~Zięba zaś
1923  1, 11|                 chłopcze? Usuwam się od prostackiej zabawy, wylęgłej w głowie
1924  1, 1 |            między prostym ludem?~LUDMIR~Prostego rozumu.~WIKTOR~Piękny rozum!
1925  1, 39|              Kto? Ta górnolotnym stylem prosząca nawet o śklankę wody, ta
1926  1, 53|                  przez cały dziedziniec prowadzą mnie między końmi jak ostatniego
1927  1, 18|              Oho! Sam na sam?...~JANUSZ~prowadząc do okna~Przypatrz się -
1928  1, 53|                 raz jak włóczęga jestem prowadzony. Pokazuję papiery - nie;
1929  1, 28|          zdarzenie! Nawet szkoda, go na prozę. Jakże to było? Powtórz.
1930  1, 31|              uwielbienia... ach, na cóż próżnych słów szukać - najgorętszej
1931  1, 20|              JANUSZ~Ach!~P. JOWIALSKI~- Przebacz waćpan niezgrabność! - mówił
1932  1, 47|               mogły wyjednać dla ciebie przebaczenie i spokojne nadal życie!~
1933  1, 44|             Słuchajcie...~Za każdą razą przebiega od Janusza do Szambelanowej.~
1934  1, 1 |                  dowcip, przenikliwość, przebiegłość, lecz inaczej wyrażone;
1935  1, 10|                JANUSZ~Hola! Niech panie przebierą się pierwej, a potem tu
1936  1, 13|               rozrywkę, nie bardzo jest przebierający w sposobach do tejże.~LUDMIR~
1937  1, 6 |                 P. JOWIALSKI~Jak czasem przebieranie na złe wychodzi, nauczy
1938  1, 10|        SZAMBELAN~Czymże ja będę?~JANUSZ~Przebierzmy się pierwej, potem urzęda
1939  1, 4 |                 Niech mnie niosą, niech przebiorą - spać będę jak zabity.~
1940  1, 47|               rzuciłem...~HELENA~Gdzie? przebóg!~LUDMIR~Rzuciłem się na
1941  1, 10|                 JOWIALSKI~Cóż znaczy to przebranie? Nasze stroje teatralne -
1942  1, 17|             panna Helena, którą kocham, przechadza się po ogrodzie sam na sam
1943  1, 10|           przysłowie.~JANUSZ~Wracałem z przechadzki przez ogród z panią Szambelanową,
1944  1, 26|                 ojcze! Jego uczucia już przechodzą w idealizm, dźwięki jego
1945  1, 11|        JOWIALSKA~przestraszona~Co? co? (przechodząc do męża) Panie Jowialski...~
1946  1, 11|           ubiory.~LUDMIR~ziewa głośno i przeciągając się~Tom się wyspał, jaż
1947  1, 20|                 stronie) Ale potem każę przeciągnąć hultaja za jego niewidzianą
1948  1, 2 |                 za gęstym już werniksem przeciągnęło wyższe towarzystwa. Wszystkie
1949  1, 11|              kłaniają się nisko. Ludmir przeciera oczy, wstając i patrząc
1950  1, 6 |                JOWIALSKI~Ja nie mam nic przeciwko temu, ale nadto długo nie
1951  1, 49|             SZAMBELANOWA~Ona nie będzie przeciwną?~LUDMIR~Spodziewam się.~
1952  1, 22|               kapłon zapieje! Ale też i przeciwnie, mój kanclerzu: I mądry
1953  1, 7 |                 HELENA~Ma majątek - nie przeczę. Ale ja nie dbam o złoto;
1954  1, 47|           najsłodszą nadzieją. Straszne przeczucia porywają mnie w nieprzejrzany
1955  1, 29|             żądania czegoś, czego nawet przeczucie w przyszłości ledwie dostrzec
1956  1, 13|             mnie głos, nie znany, tylko przeczuciem?~LUDMIR~na stronie~Żal mi
1957  1, 47|              Wyjawiłeś - com, niestety, przeczuła! Niedaremnie wczoraj moja
1958  1, 49|              jest.~SZAMBELANOWA~I razem przedali krzyżyk, który miałeś był
1959  1, 11|             wychodzi.~LUDMIR~Stolik tu, przede mnie! No! nie słyszycie?
1960  1, 15|         Dziadunio nie tak łatwo zmienia przedmioty swoich zabaw. Nie raz to
1961  1, 38|               Na to oba, każdy sobie:~- Przedrzeźniał się mej osobie.~- Moi panowie -~
1962  1, 38|              Niepotrzebnie się czubiło,~Przedrzeźniania tu nie było;~Obadwa z jednej
1963  1, 47|                  ile potrzeba było, aby przedsięwzięto środki grożące twojej wolności.~
1964  1, 12|              Cóż jeszcze robisz?~JANUSZ~Przedstawiam, wszystkich, którzy chcą
1965  1, 12|                u dworu.~LUDMIR~Jak to - przedstawiasz?~JANUSZ~Powiadam ci, najjaśniejszy
1966  1, 39|            czapce, pokornie sięgasz. Na przedzie obrazu Helena w postaci
1967  1, 35|         tabularny czysty - krzywią się, przeglądają, przenicują. Ale strać zdrowie
1968  1, 26|                  Gdzież idziesz?~HELENA~Przejdę się po ogrodzie.~SZAMBELAN~
1969  1, 26|             zostanie z dzwońcem, czyżyk przejdzie do czeczotki - kosa dam
1970  1, 2 |               tam jeszcze człowiek jest przejrzystym. Ukształcenie za gęstym
1971  1, 53|             wpada.~WIKTOR~I proszę się, przekładam rzecz całą - nie! Od furtki
1972  1, 35|          przyrzekła - gdybym nie był... Przeklęcie! szczypałbym się, gryzłbym
1973  1, 1 |            mówiłem.~LUDMIR~Wiem.~WIKTOR~Przeklęta flegma!~LUDMIR~Nie flegma,
1974  1, 30|             jeżeli któremu co brakuję - przekłuć umie, gdy tam co trzeba.~
1975  1, 13|             rady. Pierwszy zaś rzut oka przekonał pana zapewne, jak zresztą
1976  1, 22|                 podziękowanie i bądźcie przekonani o Naszej niezmiennej ku
1977  1, 29|         niewymownie. Byłam wcale innego przekonania; i z rozmów, które miałam
1978  1, 1 |            poznać pana Szandora.~LUDMIR~Przekonasz się, że jest mnóstwo najpiękniejszych
1979  1, 28|      Szambelanowa, niegdy jenerałowa, z przekręconą francuszczyzną, ale najrozsądniejsza,
1980  1, 28|           Helena ładna, w głowie trochę przekręcono, ale zasoby są wielkie,
1981  1, 27|             Bardzo dobrze, wszystko jej przełożę.~JANUSZ~Mogę więc spuścić
1982  1, 27|                 JANUSZ~Chciej zatem pan przełożyć córce...~SZAMBELAN~Bardzo
1983  1, 22|         Dziwicie się, iż innym językiem przemawiam niż dotąd? - Dotknięcie
1984  1, 2 |                 troskliwość o mniemanie przemogła miłość złota, i ubogiego
1985  1, 2 |           powszechną. Skąpiec dawniej w przenicowanej chodził sukni, trzymał ręce
1986  1, 35|               krzywią się, przeglądają, przenicują. Ale strać zdrowie w rozpuście,
1987  1, 1 |                ludem: rozsądek, dowcip, przenikliwość, przebiegłość, lecz inaczej
1988  1, 10|              się pierwej, a potem tu go przeniosą i tu w milczeniu wszyscy
1989  1, 2 |               porzucam złocone komnaty, przenoszę się pod skromne strzechy;
1990  1, 4 |                bylem z wami dzień jeden przepędził. Niech mnie niosą, niech
1991  1, 11|               mówić, dobrze-em sy dzień przepędziuł. Wypiułem coś grubo; ba,
1992  1, 40|                ale moim motylkiem, moją przepióreczką.~Całuje ją w czoło.~P. JOWIALSKA~
1993  1, 39|             Przy Januszu Szambelanowa z przepiórką, Szambelan z księżycem w
1994  1, 40|              zimować tu będziesz, ja ci przepowiadam!~
1995  1, 24|                  LUDMIR~Teraz wypada mi przeprosić wszystkich panów po kolei,
1996  1, 37|              pierwszy uznał swój błąd i przeprosił za uchybienie należytego
1997  1, 32|              dziewczynę na swoje kopyto przerobić - to jest: sitem wodę czerpać.~
1998  1, 14|                to znaczy panu Sułtanowi przerywać rozmowę z panią Sułtanową.~
1999  1, 6 |          wykrzykniki i pochwały nic nie przerywają, albo bardzo mało, toczącą
2000  1, 30|                  WIKTOR~Owszem, maluję: przesadną byłoby skromnością zapierać
2001  1, 20|               żartem - jak ze solą, nie przesadź, bo bolą. Zatem obiecuję
2002  1, 20|           Wziąwszy pański czypek ranny,~Prześcieradło~I zwierciadło -~Szust! do
2003  1, 35|              karty, staniesz się ofiarą prześladującego losu i łatwo się podobasz.
2004  1, 29|                 to wezmę za żart tylko, prześladujący przyjaciela. Udawanie od
2005  1, 47|               widmo stawałem się w nocy przestrachem spokojnych mieszkańców...~
2006  1, 1 |              Niemądry, kto śród drogi~Z przestrachu traci męstwo...~WIKTOR~Powiedz
2007  1, 44|           Wiktor dopiero stąd odszedł - przestraszył mnie, że aż usiąść musiałem
2008  1, 53|                 Zabrałem twoje papiery, przestraszyłem Szambelana i schowałem się
2009  1, 44|                 zaradzić należy; ja idę przestrzec Helusię, że Ludmir człowiek
2010  1, 14|             ochmistrzem; do mnie należy przestrzegać wszelkich uchybień przeciw
2011  1, 44|                 wieś?~SZAMBELAN~Mówił: "Przestrzegam was - strzeżcie się - Ludmir
2012  1, 5 |                 samą na ogromnej świata przestrzeni!~
2013  1, 27|              SZAMBELAN~Klatka córce nie przeszkadza.~JANUSZ~Jedno tylko słowo.~
2014  1, 1 |                 Karpatów, nieme świadki przeszłości - skały zwieszone, co chwila