Akt, Scena

2015  1, 6 |               temu, ale nadto długo nie przewlekaj, moja panno, bo to - czas
2016  1, 19|          brzegiem Wisły, gdyż kry idące przewozu na żaden sposób nie dozwalały.
2017  1, 5 |                  Ach, Heleno! takież to przeznaczenie twoje? Nie znajdąż twe uczucia
2018  1, 29|              Dzień dzisiejszy zdaje się przeznaczony na same zawikłości, które
2019  1, 17|             zrobił, bo będąc charakteru przezornego, dziesięć razy się cofnął,
2020  1, 22|               jest ci znane przysłowie:~Przybądź szczęście, rozum będzie!~
2021  1, 12|               Kto pije, długo żyje. Ale przybliż no się, staruszku!~P. JOWIALSKA~
2022  1, 12|               LUDMIR~Nie trwóż się moją przybraną rolą i zostań. - (głośno)
2023  1, 28|                następuje rozdział XII: "Przybycie do Pustakówki i rozłączenie
2024  1, 10|              porozdajemy. I damy zechcą przychylić się do tej arcydowcipnej
2025  1, 34|             starać się o moję niż o jej przychylność i nie straszyć dom cały
2026  1, 5 |               rękę, tym czulej do serca przycisnę. Ach, światem natenczas,
2027  1, 29|             całą istotę naszę, a której przyczyny odgadnąć trudno - owego
2028  1, 3 |        wszystkie wykręty na nic się nie przydadzą. Pójdzie za waćpana, ja
2029  1, 20|         pociągnie za sobą jednę godzinę przydłużenia tej komedyji.~
2030  1, 47|             może - na to każdy człowiek przygotowany być powinien. - Nikomu może
2031  1, 24|                  JOWIALSKI~Któż jesteś, przyjacielu?~WIKTOR~Jestem niczym. Ale
2032  1, 14|            HELENA~I który bardzo by źle przyjął zerwanie tej niewinnej zabawy
2033  1, 31|              Ludmirze, nadużywasz moich przyjaznych uczuć. Ja odejdę.~LUDMIR~
2034  1, 39|             wystawiającym na przykład - przyjęcie ciebie na członka familiji
2035  1, 35|                to panny w tych czasach! Przyjedzie w zaloty jaki uczciwy obywatel:
2036  1, 27|                może być dla mnie rzeczą przyjemną widzieć tę, którą za żonę
2037  1, 31|        przebaczenia nie trzeba; goście, przyjemni rodzicom, dobrej córce przykrymi
2038  1, 17|               było za poziome, znajduje przyjemność w rozmowie z tym nieokrzesanym
2039  1, 29|             wprzódy~I tym więcej użycza przyjemności, im więcej kto jest zdolny,
2040  1, 28|                  LUDMIR~Żeby mnie tylko przyjęto.~WIKTOR~Spróbuj, wszakże
2041  1, 13|              przemawia za tobą. Heleno, przyjmiej mnie za brata - rady moje
2042  1, 22|          wynikające z położenia rzeczy. Przyjmijcie, panowie Moi, stokrotne
2043  1, 7 |             który kilka razy starał się przyjść do słowa~Ależ, pani synowo,
2044  1, 20|                u Francuzów trafiają się przykłady nadzwyczajnej grzeczności,
2045  1, 33|               uśmiechem. - Ach, Janusz! przykre obudzenie.~
2046  1, 31|        przyjemni rodzicom, dobrej córce przykrymi być nie mogą.~LUDMIR~całując
2047  1, 26|              SZAMBELAN~zawsze strużąc i przymierzając~Zobaczysz, jak skończę.~
2048  1, 36|            Niegrzecznych do grzeczności przymuszają.~JANUSZ~Idźże sobie, (porywczo)
2049  1, 14|             prośbę pana Janusza.~JANUSZ~przymuszając się~Jestem ochmistrzem;
2050  1, 29|            LUDMIR~śmiejąc się głośno, z przymuszeniem~Co to za głowa! Co za pustota!
2051  1, 22|                 wesołym, będzie do tego przymuszony.~JANUSZ~Ja nic nie umiem.~
2052  1, 9 |            plecie, co mu ślina na język przyniesie, ale nie: jakoś od śliny.
2053  1, 22|            grożąc~Godzina!~JANUSZ~Zaraz przyniosę... (na stronie) hultaj!~
2054  1, 39|                 Ale trafiają się jednak przypadki.~WIKTOR~W romansach.~LUDMIR~
2055  1, 28|             abym mógł przypisać jedynie przypadkowi zatrzymanie mojego paszportu.~
2056  1, 19|         przynajmniej nie był mu pałasza przypasać kazał!... Szczygły! - Pani
2057  1, 26|       przynajmniej nie smuci.~SZAMBELAN~przypatrując się swojemu kijkowi~Jeszcze
2058  1, 39|                 cofa się wgłąbsz sceny, przypatruje się i klęczący przy krześle
2059  1, 40|                 już jest bliskie końca, przypiszę waćpanu dobrodziejowi.~P.
2060  1, 29|            istocie.~WIKTOR~0n teraz dla przypodobania się pani gotów udawać.~LUDMIR~
2061  1, 11|                 patrzy - i jak sy teraz przypominam, byłem gdzieś, hej w ogrodzie,
2062  1, 11|        zapomnieć! A kto kiedykolwiek mi przypomni, każę mu łeb uciąć. Rozumiesz
2063  1, 1 |                 Ale gdzie ja mogę sobie przypomnieć te wszystkie słowa, którymi
2064  1, 23|                 sami. Lokaj.~LOKAJ~Wójt przyprowadził jakiegoś wędrownika.~P.
2065  1, 24|             kiedy mnie jak łotra ze wsi przyprowadzono. - Za pozwoleniem, siędę,
2066  1, 39|              dziwiłbym się, gdybym mógł przypuścić podobieństwo, że ci się
2067  1, 29|            Ludmir trąca go łokciem.~Nie przypuszcza żadnego uniesienia władz
2068  1, 20|              trwać będzie. Ale za to wy przyrzekniejcie, zwłaszcza Janusz, że swój
2069  1, 39|             mnie kochasz, zabawisz; no, przyrzeknij - parę miesięcy - słowo?~
2070  1, 49|                Mów, bo oszaleję!~LUDMIR~Przysięgnę, jak tego trzeba będzie, (
2071  1, 49|               Co do słowa.~SZAMBELANOWA~Przysięgniesz?~LUDMIR~Ależ, za pozwoleniem...~
2072  1, 26|            SZAMBELAN~Idź, moja Helusiu, przyślę ci Ludmira, jak go zobaczę.~
2073  1, 9 |            śliny. I co waćpanu myśleć o przysłowiach! Ho, ho! Także - kuchta
2074  1, 7 |            jegomość święty pokój z tymi przysłowiami bez końca.~P. JOWIALSKI~
2075  1, 22|                Ludmir za nim; za każdym przysłowiem toż samo.~Jak szczęście
2076  1, 22|             krzyczy - nie jedz, odkupię przysmaczek.~- Mądryś! - odpowie właściciel
2077  1, 29|        wieczności, na cóż porywczą ręką przyspieszać zniszczenie. Kwiat, gdy
2078  1, 46|          krótkim milczeniu) Jak do niej przystąpić? Co lubi? Czym ująć? (woła
2079  1, 11|                 się jegomość nie bardzo przysuwa, bo to jakiś zawadyja.~P.
2080  1, 43|               sam; po długim milczeniu, przyszedłszy do mowy~Masz teraz! "Biada!" -
2081  1, 19|                skąd krzyk. Ja mdleję! - Przyszłam do siebie na bliskim wzgórzu.
2082  1, 47|               stanowić będzie całą moję przyszłość, który nagrodzi zdroje goryczy
2083  1, 37|                się~Gdybym nie uważał na przytomność tej damy...~JANUSZ~To co?...
2084  1, 37|          przebaczyć, uniosłem się w jej przytomności; wyznaję moję winę! (do
2085  1, 31|               się z miesc uświetnionych przytomnością twoją.~HELENA~Na to przebaczenia
2086  1, 53|                Wiem, wiem.~P. JOWIALSKI~przytrzymując go za rękę~Słuchaj:~Na ciemnym
2087  1, 2 |                 i milczy, tchórz mundur przywdziewa, tyran się pieści - słowem,
2088  1, 7 |            wierszyków:~Kłódkę mąż żonie przywiózł na wiązanie.~- Kłódka? Co
2089  1, 20|                stosując jednak do osób, przywodzi mi stosowną jednę bajeczkę
2090  1, 6 |           czasem mnie słucha i pojmuje; przyznaje, że słuszne moje żądania. -
2091  1, 39|          zamyślony wzdłuż sceny.~WIKTOR~Przyznajże, eks-sułtanie, a rzeczywisty
2092  1, 12|             wszystko u dworu działo się przyzwoicie.~LUDMIR~I ty to potrafisz?~
2093  1, 20|            wyraźnie, fartowi poświęcasz przyzwoitość, a może i co więcej, cierpiąc,
2094  1, 39|                 wszystkich stosunkowych przyzwoitościach towarzystwa kreski tu i
2095  1, 11|                mówi pan...~P. JOWIALSKI~Pst!... Cóż raczysz rozkazać,
2096  1, 24|            dałem się przenieść, aby nie psuć zabawy.~P. JOWIALSKI~Widzisz,
2097  1, 12|             Jowialski.~P. JOWIALSKI~Nie psujcieże nam zabawy, kobiety.~LUDMIR~
2098  1, 9 |                drzewo kuje, a nos sobie psuje.~SZAMBELAN~z westchnieniem~
2099  1, 42|             czasy, czasy teraz ciężkie. Pszenica po niczemu, o wódkę nikt
2100  1, 9 |              krzaki;~Miłość własną ma i ptak.~Ale śmielszy stary szpak~
2101  1, 9 |                więc:~- Głupie wszystkie ptaki! -~Rzekła sowa.~Na te słowa~
2102  1, 30|                mu pan pokaże swój zbiór ptaków; poradzi nawet, jeżeli któremu
2103  1, 21|               kuchmistrz koronny mówi o ptaszkach, które pewnie złowił, a
2104  1, 3 |                niczym, jak tylko swoimi ptaszkami, byle jadł dobrze, spał
2105  1, 26|               Wierzę.~HELENA~Nie cierpi ptaszków.~SZAMBELAN~Gbur.~HELENA~
2106  1, 30|                 jeden z najzawołańszych ptaszników. Niechże mu pan pokaże swój
2107  1, 53|                 baczny, lubo młody -~Że ptaszyna ma w udzielę~W swym mieszkaniu
2108  1, 40|                 i pędzi na górę.~Sztuk! puk! - Zamknięto. Spogląda przez
2109  1, 53|          śpiewanie ją zagadnie,~Huknie,~Puknie:~- Ja póty wabię, pókim
2110  1, 38|             kłóci? Od fuków przyszło do puków. Co? kto z kim?~SZAMBELANOWA~
2111  1, 39|            LUDMIR~Cóż to będzie?~WIKTOR~Puls wolny - gorączki nie ma.~
2112  1, 21|         SZAMBELAN~Może wypuścić?~JANUSZ~Puść mnie pan!~SZAMBELAN~Co panu
2113  1, 14|        odejdziesz?~HELENA~Nie chce mnie puścić.~JANUSZ~Ależ to nieprzyzwoicie!~
2114  1, 20|              dołu, z góry,~Aż się ukrop puścił z rury.~Ciepło - miło -
2115  1, 28|             rozdział XII: "Przybycie do Pustakówki i rozłączenie się z Wiktorem".~
2116  1, 29|     przymuszeniem~Co to za głowa! Co za pustota! Nieprzebrane koncepta!
2117  1, 36|                nie wiedziałem, że wilka puszczam do owczarni.~
2118  1, 24|          prędkie rozstanie. Dzisiaj nie puszczę.~JANUSZ~na stronie~Otóż
2119  1, 32|                 kto w ul dmuchnie, temu pysk spuchnie - jak mówi proste
2120  1, 11|               swoich sług i poddanych i pytać się o to, co mu aż nadto
2121  1, 36|                 po raz trzeci...~JANUSZ~Pytaj się waćpan furmana o konie,
2122  1, 38|                  nie czyńmy gomonu. Nie pytając się, o co poszło - zgoda,
2123  1, 14|                HELENA~I jakim prawem to pytanie?~JANUSZ~Prawem, prawem,
2124  1, 13|           przyciska.~LUDMIR~Kto jestem, pytasz się pani. Ach, gdybym to
2125  1, 20|             stronie~Woda jest, będziemy pytlować.~JANUSZ~To jest prostak
2126  1, 39|               notabene krosta jest sine qua non.~LUDMIR~I pani Jowialska
2127  1, 19|                  złożoną du douxieme et quinzieme de chasseurs cheval, biegnie,
2128  1, 22|                Gęsto,~Los szalony~Gdy z rachubą pójdzie w tuzy,~Stratą -
2129  1, 7 |            miłość, niezawisłą od podłej rachuby, szacować mogę.~P. JOWIALSKI~
2130  1, 1 |              jakiegoś pijanego mularza, rachującego Żyda, rozprawiającego organistę.~
2131 Osob  |              żołądka bajką nie~zabawić, racją nie odbyć.~And. Maks. Fredro~
2132  1, 40|           kawalerze!~P. JOWIALSKI~O, o, raczka spiekła - pokaż oczęta.~
2133  1, 30|                prosząc~Parę klateczek - raczy pan dobrodziej?~LUDMIR~Parę?
2134  1, 53|           Obiecanka cacanka, a głupiemu radość.~SZAMBELANOWA~dawnym sposobem
2135  1, 47|                 co na dziewiczej piersi radosne serca liczą uderzenia.~HELENA~
2136  1, 44|                C`est malheur!~SZAMBELAN~Radźcie teraz. Do was radzić i zaradzić
2137  1, 39|       eks-sułtanie, a rzeczywisty tajny radzco szaleństwa, iż jestem jeden
2138  1, 44|         SZAMBELAN~Radźcie teraz. Do was radzić i zaradzić należy; ja idę
2139  1, 6 |                zbytku nie ma.~SZAMBELAN~Radziliśmy trochę.~P. JOWIALSKI~Gdy
2140  1, 30|              każe chwalić. To jest nowy Rafael-Tycyjan-Guido-Correggio-Salvator Rosa.~WIKTOR~Sama przesada
2141  1, 20|                 Ciepło - miło - niebo - raj!~Małpa myśli: "W to mi graj!"~
2142  1, 39|           uszami, w ręku pęk cierni, na ramieniu kogut zdjęty złością. -
2143  1, 47|            błyszcząca gwiazda pogodnego ranka rękojmią być może. Chmury,
2144  1, 20|                  Wziąwszy pański czypek ranny,~Prześcieradło~I zwierciadło -~
2145  1, 47|               stronie~Jeżeli tak jest - ratować go muszę; podam rękę nieszczęsnemu,
2146  1, 17|              łaskawa, zmiłuj się, radź, ratuj! Co się tu dzieje, to nie
2147  1, 20|              Tak, dobrze?~JANUSZ~Nie ma ratunku, muszę cierpieć. Ale proszę
2148  1, 11|                Żałuję tylko, że tego od razu nie uczyniłam! Tres humble
2149  1, 6 |            dwadzieścia.~SZAMBELAN~Za to ręczyć mogę.~HELENA~Że stosując
2150  1, 1 |               nie to, że, ubrany jak na redutę, włóczę się od wsi do wsi.
2151  1, 11|             było, nie jest, nie pisać w regiest!~P. JOWIALSKI~na stronie,
2152  1, 28|       naśladowałeś obraz sławnego Guido Reni "Rzeź niewiniątek", byłżeś
2153  1, 40|                  P. JOWIALSKI~Asekuruje reputacyją.~P. JOWIALSKA~Boże, zmiłuj
2154  1, 11|                 mnie się śniło tylko, z respektem mówiąc, dużo osłów, całe
2155  1, 24|                się Ludmir, on - Wiktor; resztę, jeżeli potrzeba, wyjaśnią
2156  1, 29|             którego dumna róża zaćmiła. Rezedę złączyłam z tulipanem -
2157  1, 9 |              Figle! figle!~P. JOWIALSKI~Róbcie sobie nareszcie, jak chcecie!
2158  1, 30|                  On całe życie tylko to robił!~SZAMBELAN~Doprawdy?~WIKTOR~
2159  1, 22|       najjaśniejszy panie.~LUDMIR~Cóżeś robiuł dotychczas? Każę cię połaskotać
2160  1, 39|                mieć do czynienia; to są rodzeni bracia poetów. - Wiktorku!
2161  1, 49|         Miałażby jaką wiadomość o moich rodzicach?... (dając krzyżyk) Oto
2162  1, 31|               trzeba; goście, przyjemni rodzicom, dobrej córce przykrymi
2163  1, 3 |              moje.~SZAMBELANOWA~W całej rodzinie Jowialskich za grosz rozsądku,
2164  1, 39|           HILARITAS jedną ręką potrząsa róg obfitości, drugą ciągnie
2165  1, 40|              trochę głowy,~Zwołał braci rój niestały.~Nuż prawić morały,~
2166  1, 28|                 Cóż oni myślą, że ja tu rok bawić będę dla ich opisania? (
2167  1, 12|                trwóż się moją przybraną rolą i zostań. - (głośno) No!
2168  1, 32|                   Miły deszczyk - rzekł rolnik - życie niesie wszędzie,~
2169  1, 39|              jednak przypadki.~WIKTOR~W romansach.~LUDMIR~Najgorzej...~WIKTOR~
2170  1, 3 |                  Przy tym główka trochę romansami i poezyjami zawrócona. I
2171  1, 28|                WIKTOR~Ależ bo ty i udać romansowego nie potrafisz. Ty miałbyś
2172  1, 29|             WIKTOR~Nazywałeś to szaloną romansowością.~LUDMIR~Ja? Ja? (do Wiktora,
2173  1, 28|        romansowa, ja także...~WIKTOR~Ty romansowy?...~LUDMIR~Udawać muszę. -
2174  1, 3 |               Mając dobrą wieś, mam być romansowym?~SZAMBELANOWA~Zdałoby się,~
2175  1, 1 |                 LUDMIR~No, z Szandorem, romantycznym hersztem rozbójników, o
2176  1, 29|          skromny fijałek, którego dumna róża zaćmiła. Rezedę złączyłam
2177  1, 13|              mógł otrzymać z ust twoich różany promyk nadziei?~HELENA~Nie
2178  1, 24|             figle!~P. JOWIALSKI~Chodźmy rozbisurmanić się teraz. - Panie Janie,
2179  1, 1 |        Szandorem, romantycznym hersztem rozbójników, o którym rozpowiadają cuda
2180  1, 46|                 mu dokładnie, słuchał z rozczuleniem i nad spodziewanie nie znalazłem
2181  1, 1 |              naszej podróży; do każdego rozdziału ty dołączysz rycinę.~WIKTOR~
2182  1, 47|               wstępował w te progi. Jak różdżką czarnoksięską tknięty, innym
2183  1, 39|             jedno z nich trzymać będzie różdżkę palmową, po którą ty, klęcząc,
2184  1, 14|         pamiętać, że wszystko czynię na rozkaz dziadunia, a na prośbę pana
2185  1, 11|           JOWIALSKI~Pst!... Cóż raczysz rozkazać, najjaśniejszy panie?~LUDMIR~
2186  1, 3 |                 co waćpani dobrodziejka rozkaże.~SZAMBELANOWA~Robi, co każę,
2187  1, 22|                mi się.~P. JOWIALSKI~Cóż rozkażesz?~LUDMIR~Baw mnie! (wyciąga
2188  1, 14|               zabawy bez jego wyraźnego rozkazu.~JANUSZ~Niewinnej! Ależ
2189  1, 11|                P. JOWIALSKI~Ale kto źle rozkazuje, niedługo panuje - uczy
2190  1, 11|       największy sułtan.~LUDMIR~I mogie rozkazywać?~JANUSZ~Możesz, mirzo Ali
2191  1, 31|          mieścić się mogą; i najsłodsza rozkosz, i najboleśniejsza męka.~
2192  1, 28|               Przybycie do Pustakówki i rozłączenie się z Wiktorem".~WIKTOR~
2193  1, 39|         zupełnie - nie ma tego uśmiechu rozlanego po całej twarzy - każdy
2194  1, 20|                 panną Heleną sam na sam rozmawia.~P. JOWIALSKI~Pewnie ją
2195  1, 31|                  z którym by dusza moja rozmawiać mogła. Ach, to tak rzadko
2196  1, 31|                  Widziałam go z daleka, rozmawiał z moim ojcem.~LUDMIR~Jak
2197  1, 18|               sam z tym człowiekiem nie rozmawiała.~SZAMBELAN~Oho! Sam na sam?...~
2198  1, 29|                 innego przekonania; i z rozmów, które miałam ukontentowanie
2199  1, 17|                  znajduje przyjemność w rozmowie z tym nieokrzesanym parobkiem.
2200  1, 39|                  oglądając się) Cóż tak rozmyślasz?~LUDMIR~patrząc na rysunek
2201  1, 28|           WIKTOR~Ale to nie śmieszność: różnić kochających się wzajemnie.~
2202  1, 34|              wczoraj było.~HELENA~Dzień różnicy.~JANUSZ~Taż nagroda mojej
2203  1, 1 |             LUDMIR~Gotyckimi zapewne, z różnymi...~WIKTOR~Jakimi bądź, nieznośny
2204  1, 47|                w czarną otchłań dzikiej rozpaczy, (na stronie) O, tak!~HELENA~
2205  1, 29|             ludzi. On jeden posiada dar rozpędzać chmury żalu, kiedy czasem
2206  1, 17|               naprzód ruszył. Nie byłby rozpoczynał. C`est cela.~JANUSZ~Mościa
2207  1, 1 |          hersztem rozbójników, o którym rozpowiadają cuda złego i dobrego razem.~
2208  1, 26|               Gbur.~HELENA~On nawet nie rozpozna gila od szczygła.~SZAMBELAN~
2209  1, 29|               prawdziwego uczucia łatwo rozpoznać i dosyć być z kim pół godziny,
2210  1, 1 |              mularza, rachującego Żyda, rozprawiającego organistę.~LUDMIR~Ach, organista,
2211  1, 40|             zapalać,~I we wszystkim, co rozprawiał,~Siebie za przykład wystawiał;~
2212  1, 35|         przenicują. Ale strać zdrowie w rozpuście, a majątek w karty, staniesz
2213  1, 13|               dziadunio, aby miał tylko rozrywkę, nie bardzo jest przebierający
2214  1, 7 |           Heleny, a dobrze wyjdziemy. - Rozsądne szczęście w domowym zaciszu,
2215  1, 5 |               zowią. We wszystkim szala rozsądnej rozwagi być musi. Wszędzie
2216  1, 12|                 głośno) No! Jeszcze tu?~Rozskakują się.~JANUSZ~Odejść nie możemy.~
2217  1, 25|                   po krótkim milczeniu, rozśmiawszy się) Pewnie, że nikt nie
2218  1, 51|         JOWIALSKI~Przecie waćpani teraz rozśmiejesz się czasem i drugim za złe
2219  1, 47|                 Lecz w chwili wiecznego rozstania nie waham się wyznać, iż
2220  1, 24|          poznawszy, zezwolił na prędkie rozstanie. Dzisiaj nie puszczę.~JANUSZ~
2221  1, 39|          panowania nabrał jakiegoś tonu rozstrzygającego. - Ale dlaczegóż ty nie
2222  1, 19|          nauczył mnie postępować zawsze roztropnie i gdyby nie był, niestety,
2223  1, 46|               skała, o którą moje łódkę roztrzaskam. (po krótkim milczeniu)
2224  1, 12|             sobą, a dusze nasze już się rozumieją.~HELENA~Cóż to jest? Co
2225  1, 12|                 słuchajcie, gdzież jest rozumnik koronny?~P. JOWIALSKI~Tego
2226  1, 3 |                 widzę, chce zbijać moje rozumowanie.~JANUSZ~Nie rozumiem zatem
2227  1, 9 |                  P. JOWIALSKI~Wszystkie rozumy pojadła! Głupi ten, kto
2228  1, 5 |               wszystkim szala rozsądnej rozwagi być musi. Wszędzie wytarte
2229  1, 22|             czysta,~Jednak kapitalista,~Rozważywszy sobie,~Coś się w głowę skrobie. -~
2230  1, 40|                   słuchajcie:~Z pięknej róży motyl płowy,~Wychyliwszy
2231  1, 1 |           LUDMIR~Wiktoreczku! Van-Dyku! Rubensie!~WIKTOR~Daremne gadanie.~
2232  1, 6 |          Jowialski, siwy staruszek, ale rumiany i żwawy, równie jak i Pani
2233  1, 35|             wieś - ona nie pyta, bo mam rumieniec, jem dobrze i śpię wyśmienicie.
2234  1, 20|             góry,~Aż się ukrop puścił z rury.~Ciepło - miło - niebo -
2235  1, 25|                 nadal, (śmieje się) ani rusz! (przymierza patyki) Tymczasem
2236  1, 17|                 cofnął, nim raz naprzód ruszył. Nie byłby rozpoczynał.
2237  1, 1 |               grożące upadkiem - potoki rwiące czarne świerki i kwieciste
2238  1, 38|             sobie po kieliszku i zgoda! Rybom woda, ludziom zgoda, bez
2239  1, 40|         komodzie.~- Co waćpan robisz? - Ryby sobie łowię.~- Ależ, mośpanie,
2240  1, 20|                 Co bardziej dokuczy, to rychlej nauczy.~SZAMBELANOWA~Aż
2241  1, 1 |          każdego rozdziału ty dołączysz rycinę.~WIKTOR~Otóż to! to rzecz
2242  1, 30|             dalece nie mam.~LUDMIR~Może ryciny?~SZAMBELAN~"Cztery pory
2243  1, 6 |               nie dowiedzione. - Lepszy rydz niż nic.~HELENA~Nie chciałabym
2244  1, 11|                 prędko i wina kwartę na ryńskiego - kiedym pan, tom pan.~P.
2245  1, 1 |             Żydów, furmanów i każesz mi rysować jakiegoś pijanego mularza,
2246  1, 39|               ma.~LUDMIR~wyrywając rękę~Rysuj!~Chodzi znowu.~WIKTOR~Nie
2247  1, 39|          śmiechu powstał.~WIKTOR~zawsze rysując~Ale pozwólże, mój kochany -
2248  1, 1 |           lepiej, bo piszesz nietęgo, a rysujesz ładnie.~WIKTOR~Więc wyrysuję,
2249  1, 39|           rozmyślasz?~LUDMIR~patrząc na rysunek Wiktora~Nie; Jowialski nie
2250  1, 1 |           LUDMIR~Twoja teka, napełniona rysunkami, za mnie odpowie.~WIKTOR~
2251  1, 28|                będzie? Ja go nazwę albo rysunków nie dam.~LUDMIR~Dobrze,
2252  1, 39|                wgłąbsz, popraw niektóre rysy!~Wiktor prędko zbiera rysunki,
2253  1, 38|                 leci -~Z kwoczką uszedł rywal trzeci.~A wtem indor dmuchnął: -
2254  1, 30|               sobą~Zobaczysz krzywonosa rzadkiej piękności, jak mała papuga.
2255  1, 39|               Kocha się, żeni, obejmuje rządy domu, ma dzieci, zaprasza
2256  1, 38|              płacą życiem, zdrowiem.~Co rzec na to? Wiem - nie powiem.~
2257  1, 39|             Przyznajże, eks-sułtanie, a rzeczywisty tajny radzco szaleństwa,
2258  1, 11|          Szambelan po prawej stronie, w rzędzie. Pani Jowialska, Szambelanowa
2259  1, 1 |                 Ten dom w kwiatach - ta rzeka - drzewa - dalej wioska -
2260  1, 11|                  P. JOWIALSKI~Nie pchaj rzeki, sama płynie - jak mówi
2261  1, 9 |               Głupie wszystkie ptaki! -~Rzekła sowa.~Na te słowa~Jaki taki~
2262  1, 22|         dotychczas? Każę cię połaskotać rzemieniem, (do Jowialskiego) Stróżu
2263  1, 12|              nie gadasz, masz także dwa rzemiosła?~SZAMBELAN~Jestem wielki
2264  1, 29|        wyobraźnią naszą - można znaleźć rzetelne szczęście. Tam nie ma zdrady,
2265  1, 22|               sposobami i trzymając się rzetelnej średnicy, zaspokoiliście
2266  1, 28|              obraz sławnego Guido Reni "Rzeź niewiniątek", byłżeś złym
2267  1, 31|               macocha, która upiera się rzucić mnie koniecznie w jego poziome
2268  1, 29|                może, tak jak oko w mgłę rzucone, kiedy ściga światełko,
2269  1, 31|            nigdy z pierwszego wejrzenia sądzić nie można.~LUDMIR~Kto okiem
2270  1, 1 |             jest. Nie tak jak w naszych salonach - kwiaty na kwiaty sypią,
2271  1, 29|               zdaje się przeznaczony na same zawikłości, które tylko...~
2272  1, 27|                  JANUSZ~Dobrze, że pana samego zastaję, właśnie chciałem
2273  1, 18|                SZAMBELAN~Dwa szczygły w samotrzasku!~Wybiega.~
2274  1, 29|            Helena nadchodzi, zostaw nas samych - wiesz, że w troje jakoś
2275  1, 32|                JOWIALSKI~Miłość gorąca, sanna droga, krogulcze pole -
2276  1, 45|               wszystkim wielka różnica. Sans comparaison!~Odchodzi do
2277  1, 3 |             Żaba?~JANUSZ~Nie; jakiś pan Sans-façons spi sobie pod drzewem.~SZAMBELANOWA~
2278  1, 3 |           przypadku, jakim utonął? Vous savez?~JANUSZ~Słyszałem, słyszałem,
2279  1, 40|              Paweł, nareszcie nie może;~Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:~-
2280  1, 11|               mój pas w tłumoczek-em sy schował, jak się patrzy - i jak
2281  1, 53|             przestraszyłem Szambelana i schowałem się w ogrodzie, ale przez
2282  1, 41|             mego dzieła być nie mogę. - Schowam się w ogrodzie i tam, choćbym
2283  1, 5 |                 znieważa czystą miłość, ściągając ją ze stref górnych w zmysłowości
2284  1, 29|               oko w mgłę rzucone, kiedy ściga światełko, co gdzieś... (
2285  1, 12|              własną, bez cechy pańskiej ścinać się będą. (do Janusza) A
2286  1, 49|            jenerał-majora nieboszczyka.~Ściska go.~
2287  1, 6 |                 i matka...~P. JOWIALSKI~sens kończąc~Nie będzie tak uparta.
2288  1, 32|         familija!~P. JOWIALSKI~W tym to sensie następujące cztery wierszyki:~-
2289  1, 31|           poznaje, myli się często; kto sercem, rzadko błądzi.~HELENA~Jak
2290  1, 40|        JOWIALSKA~chowając robotę~Zaraz, serdeńko.~P. JOWIALSKI~Służę ci,
2291  1, 11|              nie uczyniłam! Tres humble servante!~P. JOWIALSKI~Lepiej późno
2292  1, 27|        SZAMBELAN~Dobrze, bardzo dobrze, siadajże.~JANUSZ~Nie może być dla
2293  1, 53|           ciemnym jarzębie~Młody czyżyk siadł przy ziębie;~A że zawsze
2294  1, 9 |               Heleny) A ty ani tak, ani siak. Oj, dziewczęta, dziewczęta,
2295  1, 6 |            szkoda,~Chwyci owies, żal mu siana.~I tak stoi aż do rana,~
2296  1, 47|        wiosennej tęczy, jak w harmoniją siane kolory kwiatów, co na dziewiczej
2297  1, 11|            państwo?... Bo... niech mnie siarczyste pioruny... ja bo nic nie
2298  1, 14|               LUDMIR~A, do stu piorunów siarczystych!~Dobywa pałasza.~JANUSZ~
2299  1, 15|                Sam zaplątał się w swoje sidła; niech w nich siedzi! Przynajmniej
2300  1, 24|       przyprowadzono. - Za pozwoleniem, siędę, bo ledwie stoję.~SZAMBELAN~
2301  1, 11|        Jowialska, Szambelanowa po lewej siedzą. Helena za nimi przy stoliku,
2302  1, 11|         spogląda na bok, a postrzegłszy siedzących, siada. Wszyscy wstają i
2303  1, 28|          dlatego że jest, ja tu dzisiaj siedzę z bolącymi nogami.~LUDMIR~
2304  1, 41|             daruję - zemścić się muszę. Siedziałem ja w kozie, będziesz i ty
2305  1, 41|                choćbym miał trzy godzin siedzieć w gęstwinie, będę siedział
2306  1, 39|          udzwonkowanej czapce, pokornie sięgasz. Na przedzie obrazu Helena
2307  1, 22|          SZAMBELAN~Zamieniał stryjek za siekirkę kijek.~P. JOWIALSKI~Co to?~
2308  1, 19|                Zrywamy się - woda już w sieni - noc najciemniejsza! Służąca
2309  1, 13|                HELENA~prosząc~Sierota - sierocie...~LUDMIR~Nie, nie; ale
2310  1, 45|             byleś tu sprowadził zbrojną siłę. C`est ça.~JANUSZ~wracając~
2311  1, 32|             kopyto przerobić - to jest: sitem wodę czerpać.~LUDMIR~spoglądając
2312  1, 6 |               Szambelan.~Pan Jowialski, siwy staruszek, ale rumiany i
2313  1, 20|               grzeczności.~P. JOWIALSKI~Skądże chcecie, aby ją miał? To
2314  1, 1 |            podróży. - I zamiast zamków, skał, potoków, jakiejś dzikiej,
2315  1, 46|         dobrodziejka. I to jest podobno skała, o którą moje łódkę roztrzaskam. (
2316  1, 1 |             nieme świadki przeszłości - skały zwieszone, co chwila od
2317  1, 2 |                 teraz duszą powszechną. Skąpiec dawniej w przenicowanej
2318  1, 49|               Nie dziwuj się, matko, że skąpo wyrażam uczucia moje - nadto,
2319  1, 28|            duszę z kamienia, kiedy tyle skarbów dotknąć jej nie może: Jowialski,
2320  1, 3 |                 Jakaś tajemna tęsknota, skargi na niesprawiedliwość ludzi,
2321  1, 53|            domek mały,~Drobne kratki go składały,~I szczeblikiem drzwi podparte~
2322  1, 39|                 stylem prosząca nawet o śklankę wody, ta miałaby ci się
2323  1, 9 |           śmielszy stary szpak~Gwiznie, skoczy~Jej przed oczy~I zapyta
2324  1, 20|              JANUSZ~A! już zginę, umrę, skonam, z tym wiecznym "sam chciałeś"!~
2325  1, 11|              czy te żarty na dobrym się skończą.~JANUSZ~Ja za to ręczę.
2326  1, 26|            przymierzając~Zobaczysz, jak skończę.~HELENA~po krótkim milczeniu~
2327  1, 34|           Niewdzięczna, powiedz!~HELENA~Skończmy tę rozmowę.~JANUSZ~Zastanów
2328  1, 32|           powiedzieć: Głaszcz ty kotowi skórę, a on ogon w górę! Ale jeszcze
2329  1, 38|                dzioby,~Drą pazury~Aż do skóry.~Już krew kapie, pierze
2330  1, 11|              Kazałem dać z wodą.~LUDMIR~skosztowawszy~Co to za wino? słyszycie!
2331  1, 34|           JANUSZ~Taki gość wymaga karku skręcenie! I ty, ty, Heleno, dajesz
2332  1, 22|      Rozważywszy sobie,~Coś się w głowę skrobie. -~Nie tylko to szkolne
2333  1, 2 |              komnaty, przenoszę się pod skromne strzechy; tam jeszcze człowiek
2334  1, 30|                maluję: przesadną byłoby skromnością zapierać się talentu, który
2335  1, 29|                moich kwiatów; wzniosłam skromny fijałek, którego dumna róża
2336  1, 40|          żelazem,~Podciął i braciszkowi skrzydełka zarazem;~Dlatego stałość
2337  1, 38|            drugi,~I dalej w czuby!~Biją skrzydła jak kańczugi,~Dzióbią dzioby,~
2338  1, 39|                JENIJUSZ, młodzieniec ze skrzydłami, płomieniem na głowie, u
2339  1, 53|                 O, i mój grosz wpadł do skrzypców.~P. JOWIALSKI~Ale to oddane
2340  1, 53|                Wszyscy tańcowali, a tyś skrzypka zapłacił.~WIKTOR~O, i mój
2341  1, 1 |           kochany Ludmirze". - Salceson skutkował.~WIKTOR~Żart na stronę -
2342  1, 13|                 wyrzucić kostkę takiego skutku?~LUDMIR~To odlanie cieniów
2343  1, 42|              wspominać, bo zaraz mi się słabo robi!~WIKTOR~I ja jestem
2344  1, 34|                   nieślachetnie?~HELENA~Ślachetniej byłoby pierwej starać się
2345  1, 7 |                 w domowym zaciszu, przy ślachetnym, gospodarnym mężu, za mało
2346  1, 28|                kiedy naśladowałeś obraz sławnego Guido Reni "Rzeź niewiniątek",
2347  1, 1 |            krainę, tam pierwotną naturę śledzić będziemy. - Zamki na śnieżnych
2348  1, 39|               ciągnie za sobą, z pomocą ślepego HYMENA, starą Jowialską.
2349  1, 1 |              WIKTOR~I mnie było być tak ślepym! Mnie było jemu wierzyć!
2350  1, 9 |                Mówi się - plecie, co mu ślina na język przyniesie, ale
2351  1, 1 |              dreliszkowych szpencerach, słomianych kapeluszach, tłumaczki na
2352  1, 9 |              widzi lepiéj?~- Ja, bo bez słońca pomocy~Widzę w nocy. -~Na
2353  1, 31|                  jakie się znajdują pod słońcem. Do wszystkiego i od wszystkiego -
2354  1, 40|                 JOWIALSKI~Ja mu gadam o słońcu, a on myśli o słoniu; ja
2355  1, 40|            gadam o słońcu, a on myśli o słoniu; ja swoje, on swoje. Mów
2356  1, 22|                i Szambelanowa, po kilku słowach w głębi, wychodzą razem.~
2357  1, 7 |          słuchaj: Mądrej głowie dość na słowie...~SZAMBELANOWA~do męża~
2358  1, 26|                 tak lube, iż mimowolnie słuch zachwycony pociągają za
2359  1, 6 |                przynajmniej czasem mnie słucha i pojmuje; przyznaje, że
2360  1, 40|           płoche pochwalać latanie,~Ale słuchając niejednej matrony,~Trzeba
2361  1, 6 |            Jowialska, zdjąwszy okulary, słuchała z wielką uwagą, jak to za
2362  1, 44|           SZAMBELANOWA~Cóż więc?~JANUSZ~Słuchamy.~SZAMBELAN~Cóżem to miał
2363  1, 11|                stroić z wiernych swoich sług i poddanych i pytać się
2364  1, 12|              prawem.~LUDMIR~Dla ciebie, sługo, nie dla mnie, pana! Czym
2365  1, 26|                 będzie cztery kijki jak słupki - rozumiesz? A tu dwa -
2366  1, 6 |                i pojmuje; przyznaje, że słuszne moje żądania. - Macocha
2367  1, 11|              Kiedyś grzyb, leź w kosz - służ panu.~LUDMIR~Prędzej!~Szambelan
2368  1, 19|             sieni - noc najciemniejsza! Służąca porywa kołyskę z naszym
2369  1, 29|                 idzie.~WIKTOR~jakby nie słyszał~Pani wracasz z ogrodu, używasz
2370  1, 9 |                   Szkoda, że nie będzie słyszała bajeczki o sowie, którą
2371  1, 32|                Lepiej mi kawałek chleba smakuje, kiedy go z kim dzielę.~
2372  1, 3 |               Helena chciałaby jakiegoś smętnego wielbiciela, trawiącego
2373  1, 47|               stronie~Jeszcze muszę być smętnoromansowym - nie pomoże! Teraz ująć
2374  1, 12|           szparze. - Dawnom się tak nie śmiał.~Odchodzi.~
2375  1, 29|              śmiać?~WIKTOR~Wszak zawsze śmiałeś się, kiedy ja podobnie zachwycałem
2376  1, 30|                 urażać się zbytnią moją śmiałością i pomalować...~LUDMIR~Będzie
2377  1, 11|                 nie wiem, co to jest...~Śmiech ciągły, ale tajony mężczyzn,
2378  1, 29|          przyszłości już nie ma.~WIKTOR~Śmiejże się teraz, Ludmirze.~LUDMIR~
2379  1, 53|           myśląc więc wiele~Posunął się śmiele;~Lecz ledwie przy kratce...~
2380  1, 20|            zaczynam:~Rada małpa, że się śmieli,~Kiedy mogła udać człeka,~
2381  1, 9 |            Miłość własną ma i ptak.~Ale śmielszy stary szpak~Gwiznie, skoczy~
2382  1, 28|                  że to bohater dzieła - śmiesznego nazwiska dać nie można.~
2383  1, 11|                trochę zuchwały, ale tym śmieszniejszy.~SZAMBELANOWA~Jak to wino
2384  1, 39|          miałaby ci się podobać?~LUDMIR~Śmiesznym sposobem wyraża często dobre
2385  1, 26|                 HELENA~przynajmniej nie smuci.~SZAMBELAN~przypatrując
2386  1, 9 |                 smyczy!" Trafi się jaki smuklejszy modniś, z loczkiem na czole,
2387  1, 22|               zakazuje w swoim państwie smutku; kto dobrowolnie nie zechce
2388  1, 11|                W samej rzeczy, mnie się śnić musiało, że byłem szewczykiem...
2389  1, 22|               się w usłudze, każę cię w śniegach zakopać! - Fajki przynieś!~
2390  1, 1 |            śledzić będziemy. - Zamki na śnieżnych szczytach Karpatów, nieme
2391  1, 11|                trapiącego snu, mnie się śniło tylko, z respektem mówiąc,
2392  1, 53|             tobie.~P. JOWIALSKI~Pierwej Sobkowi, a potem Dobkowi.~JANUSZ~
2393  1, 20|             JOWIALSKI~Z żartem - jak ze solą, nie przesadź, bo bolą.
2394  1, 6 |                  JOWIALSKI~Zjesz beczkę soli, nim poznasz do woli.~HELENA~
2395  1, 9 |              będzie słyszała bajeczki o sowie, którą wam powiem; ale ja
2396  1, 9 |         wszystkim wspak,~To nie chluba,~Sowo luba.~Możeś mądra - niech
2397  1, 47|       Niedaremnie wczoraj moja prababka spadła z kołka! Uchodź, uchodź,
2398  1, 3 |            ptaszkami, byle jadł dobrze, spał jeszcze lepiej. To jest
2399  1, 24|              byka za jędyka.~LUDMIR~Nie spałem w ogrodzie, ale dałem się
2400  1, 11|                wyskoczył, a ja go kijem sparzyłem - a więcej nic.~Helena śmieje
2401  1, 28|            ogrodu.~LUDMIR~Każda chwila, spędzona bez kogokolwiek z tego domu,
2402  1, 31|                już władzy. Klika dni tu spędzonych, choćbym je potem miał wieczną
2403  1, 11|                Grześku! Jaśku! a co? Wy spicie jeszcze, basałyki!~Ty spogląda
2404  1, 40|                  JOWIALSKI~O, o, raczka spiekła - pokaż oczęta.~P. JOWIALSKA~
2405  1, 15|               jej rosą odświeżymy duszy spiekotę. - Ale mogęż spytać o nazwisko?~
2406  1, 7 |          sprzeciwiam - ale dlaczego tak spieszyć?~P. JOWIALSKI~Co nagle,
2407  1, 22|           Mistrzu! Co umiesz? Tańczyć - śpiewać? co? - Pan zakazuje w swoim
2408  1, 53|              czyżyk grzecznie, ładnie~O śpiewanie ją zagadnie,~Huknie,~Puknie:~-
2409  1, 3 |               butelka próżna w krzaku - spił się więc obywatel.~SZAMBELANOWA~
2410  1, 40|               tylko będę, abyś pozwolił spisać wszystkie przysłowia i wierszyki,
2411  1, 40|                  I za parę miesięcy nie spiszesz wszystkiego; zimować tu
2412  1, 3 |              Trzeba by mu jaką sztuczkę spłatać.~SZAMBELANOWA~Ach, znowu!
2413  1, 13|                Słowa kształtem proste - splątaną stają się zagadką.~LUDMIR~
2414  1, 1 |              flegma, ale cierpliwość. - Spocony, napiłeś się nieostrożnie
2415  1, 1 |             diable głodny. - Każdy nasz spoczynek, każdy nocleg w karczmie,
2416  1, 30|                SZAMBELAN~Zatem mogę się spodziewać tej wielkiej łaski?~WIKTOR~
2417  1, 49|                będzie przeciwną?~LUDMIR~Spodziewam się.~SZAMBELANOWA~Niechże
2418  1, 46|            słuchał z rozczuleniem i nad spodziewanie nie znalazłem w nim uprzedzeń,
2419  1, 1 |                mi, czego ty się dobrego spodziewasz w twoich brudnych karczmach?
2420  1, 32|              sitem wodę czerpać.~LUDMIR~spoglądając na Helenę~Jednak, kiedy
2421  1, 36|              dostać do najęcia? Janusz, spojrzawszy, dalej chodzi. - Wiktor
2422  1, 47|               dla ciebie przebaczenie i spokojne nadal życie!~LUDMIR~Heleno!
2423  1, 16|                śmieją się!... I wszyscy spokojni... i wszyscy...~
2424  1, 6 |               matki obrażać, a i o moję spokojność, o moje szczęście idzie
2425  1, 47|                 się w nocy przestrachem spokojnych mieszkańców...~HELENA~Ha!
2426  1, 6 |         stosując się do poziomych ustaw społeczeństwa, czas iść za mąż.~SZAMBELAN~
2427  1, 10|                 Wszakże mówiłem!~JANUSZ~Sporządziłem naprędce arcyucieszną komedyjkę.~
2428  1, 13|             bardzo jest przebierający w sposobach do tejże.~LUDMIR~Pani zapewne
2429  1, 29|                 aby uchwycić wątek jego sposobu myślenia.~WIKTOR~Ale nie -
2430  1, 28|        Jowialskich?~WIKTOR~złego humoru~Spotkałem Szambelana i Janusza, poszli
2431  1, 46|            SCENA ÓSMA~LUDMIR~sam; który spotkawszy w drzwiach Szambelanową,
2432  1, 18|               to ty nie wiesz, ze to on sprawił nam...~SZAMBELANOWA~Słuchać
2433  1, 31|            zamęt jednym twym wejrzeniem sprawiony, pojęłabyś, jak obok siebie
2434  1, 28|             mnie tylko przyjęto.~WIKTOR~Spróbuj, wszakże to dom waryjatów.~
2435  1, 45|               rób, jak chcesz, byleś tu sprowadził zbrojną siłę. C`est ça.~
2436  1, 7 |            HELENA~Nareszcie, ja się nie sprzeciwiam - ale dlaczego tak spieszyć?~
2437  1, 31|            dziwny człowiek.~LUDMIR~Duch sprzeciwieństwa w najwyższym stopniu!~HELENA~
2438  1, 9 |               że ja i miotła - obojeśmy sprzęty domowe.~P. JOWIALSKI~Biada
2439  1, 32|                w ul dmuchnie, temu pysk spuchnie - jak mówi proste przysłowie.
2440  1, 27|              przełożę.~JANUSZ~Mogę więc spuścić się na jego obietnicę?~SZAMBELAN~
2441  1, 7 |              trzeba wierzyć, że Pan Bóg spuścił jakiś szał na całą familiją
2442  1, 6 |               mojego życia...~SZAMBELAN~spuszczając samotrzask; na hałas wzdrygnęła
2443  1, 39|              włosy w nieładzie na barki spuszczone, korona na głowie z małych
2444  1, 42|           niczemu, o wódkę nikt się nie spyta - nikt nie chce kupić.~WIKTOR~
2445  1, 15|             duszy spiekotę. - Ale mogęż spytać o nazwisko?~LUDMIR~Ludmir.~
2446  1, 23|               Wójta to uderzyło w oczy, spytał się o paszport - paszportu
2447  1, 12|               mnie, bo jeszcze mam parę srebrników w kieszeni. Ale prawda,
2448  1, 49|            LUDMIR~Krzyżyk?~SZAMBELANOWA~Srebrny?~LUDMIR~Tak jest.~SZAMBELANOWA~
2449  1, 22|                 trzymając się rzetelnej średnicy, zaspokoiliście zupełnie
2450  1, 39|        Jowialską. Dwoje dzieci uzupełni środek: jedno z nich trzymać będzie
2451  1, 47|                było, aby przedsięwzięto środki grożące twojej wolności.~
2452  1, 28|                  SCENA CZWARTA~Ludmir z środkowych, Wiktor z lewych drzwi,
2453  1, 40|                 drodze~Wycina i niszczy srodze,~Co ciągle idzie, nigdy
2454  1, 7 |               jeszcze wzdychać ma u nóg srogiej wiejskiej Dulcynei człowiek
2455  1, 47|            twoją drogą głową. - Oby się stać mogły niezłomną tarczą!
2456  1, 11|                mówiąc, dużo osłów, całe stado - a jeden z figlów na mnie
2457  1, 13|             kształtem proste - splątaną stają się zagadką.~LUDMIR~Cóż
2458  1, 39|            bibuły tu dostaniesz.~LUDMIR~stając przed Wiktorem, po krótkim
2459  1, 40|                  Paweł i Gaweł w jednym stali domu,~Paweł na górze, a
2460  1, 53|             szczeblikiem drzwi podparte~Stały otwarte.~SZAMBELAN~okazawszy,
2461  1, 1 |            najmę do pierwszej poczty, a stamtąd pocztą wracam do domu.~LUDMIR~
2462  1, 5 |                 całym światem ja mu się~stanę!~po krótkim milczeniu~Ale
2463  1, 6 |                  P. JOWIALSKI~Na czymże stanęło? Bo - koniec dzieło chwali.~
2464  1, 35|           rozpuście, a majątek w karty, staniesz się ofiarą prześladującego
2465  1, 7 |             kochana matko, to jest krok stanowczy; łatwo słowo wymówić, ale
2466  1, 47|         przedsięwzięcie, którego skutek stanowić będzie całą moję przyszłość,
2467  1, 26|                 go dokładnie.~SZAMBELAN~Staraj się, moja córko, dokładnie.~
2468  1, 7 |              JOWIALSKI~który kilka razy starał się przyjść do słowa~Ależ,
2469  1, 22|              sercu Naszemu ojcowskiemu. Staraliście się zabawić Mnie wszelkimi
2470  1, 34|               do tego czasu.~JANUSZ~Nie starałżem się podobać wszelkimi sposobami?~
2471  1, 44|               przed sobą: albo nakłonić starę Bajkę w postaci pana Jowialskiego,
2472  1, 39|              WIKTOR~Ma rodziców.~LUDMIR~Starego łatwo zawojować: parę bajek -
2473  1, 11|               szynku pana Mikołaja. (do starej Jowialski) Jejmoscunia znają?~
2474  1, 6 |                drepci chodząc. Oboje ze staroświecka trochę ubrani, zwłaszcza
2475  1, 38|           trzeba tę rzecz skończyć - po staroświecku. Panie Janie, każ waćpan
2476  1, 6 |                 w tej mierze.~HELENA~Im starszą będę, tym mniej będę miała
2477  1, 6 |                uparta. O, tak! - Im kot starszy, tym ogon twardszy.~HELENA~
2478  1, 11|                 SZAMBELANOWA~Dopóki się starszym podoba. Vous comprenez?~
2479  1, 6 |          Szambelan.~Pan Jowialski, siwy staruszek, ale rumiany i żwawy, równie
2480  1, 6 |            myśleć o tym.~P. JOWIALSKI~W starym piecu diabeł pali, jak mówi
2481  1, 40|          swawolił z kwiatkami,~Nadszedł starzec, co kosą wszystko w swojej
2482  1, 44|                  Wstrząsł mi rękę, aż w stawach trzasło, i zniknął.~SZAMBELANOWA~
2483  1, 47|             urwiskach; nieraz jak widmo stawałem się w nocy przestrachem
2484  1, 47|            Heleny) Na cóż okropny obraz stawiać przed oczy, które nie znają,
2485  1, 48|              Czegóż mam się lękać? Każą stawić mi się przed władzą miescową -
2486  1, 6 |              owies, żal mu siana.~I tak stoi aż do rana,~A od rana do
2487  1, 45|                 waćpan na konia, we wsi stoją dragony; jeżeli ich jest
2488  1, 21|                sa! drugi do lasa. Hola, stójcie! Wielki kuchmistrz koronny
2489  1, 39|             mieszkamy, tam, gdzie teraz stojemy, moja kancelaryja - dalej
2490  1, 13|               potrzebuję - dziękuję ci, stokroć dziękuję!~HELENA~prosząc~
2491  1, 22|               Przyjmijcie, panowie Moi, stokrotne podziękowanie i bądźcie
2492  1, 40|                to zając - między stoły, stołki~Gonił, uciekał, wywracał
2493  1, 13|                 wsparcia? (porywczo, ku stołowi) Nie śmiem... niewiele...
2494  1, 40|                 pies, to zając - między stoły, stołki~Gonił, uciekał,
2495  1, 20|             progi.~Tu nie żarty - parzy stopy...~Dalej w okno... Brzęk! -
2496  1, 22|                  JOWIALSKI~Ale do czego stosujesz?~SZAMBELAN~Do niczego.~Pan
2497  1, 53|             dobru dotrzymywała w innych stosunkach uczynionej obietnicy. C`
2498  1, 39|                macochą, a po wszystkich stosunkowych przyzwoitościach towarzystwa
2499  1, 35|            przeglądają, przenicują. Ale strać zdrowie w rozpuście, a majątek
2500  1, 12|                szaleństwo! to nadto! to strach!~LUDMIR~z krzesłem w ręku
2501  1, 53|               nad dzielnością mowy,~Nie stracił głowy. Wspomniał o prosie;~
2502  1, 13|             widać, że matkę za wcześnie straciła. O, panny, panny, wolicie
2503  1, 50|               Ach, ileż to ja szczęścia straciłam!~
2504  1, 42|                 mi nie każe. Zwierzę ci straszną tajemnicę!~SZAMBELAN~Może...
2505  1, 47|          ukołysane najsłodszą nadzieją. Straszne przeczucia porywają mnie
2506  1, 34|                o jej przychylność i nie straszyć dom cały upartą macochą.~
2507  1, 5 |                 miłość, ściągając ją ze stref górnych w zmysłowości objęcie! -
2508  1, 10|             znaczy to przebranie? Nasze stroje teatralne - czy grać będziecie
2509  1, 13|               pan nie w swoim właściwym stroju podróżowałeś?~LUDMIR~Nie
2510  1, 39|               dla ciebie pracuję. - (na stronic) Ale ci odpłacę, (po krótkim
2511  1, 12|                to effendi od pieczęci i stróż praw krajowych.~LUDMIR~Czy
2512  1, 12|          prawami w piecu palisz, że się stróżem zowiesz?~P. JOWIALSKI~Nie
2513  1, 22|           rzemieniem, (do Jowialskiego) Stróżu pieczętarzu, ckni mi się.~
2514  1, 25|             ustruganego.~Jeszcze trzeba strugać, (nuci i struże; po krótkim
2515  1, 26|              nadpsuty - patrz!~Pokazuje strugany kijek.~HELENA~Łatwo o inny.~