Akt,  Scena

 1  1,  6 |             Jakie były twe wyrazy, ~Gdy zaledwie parę razy ~Zeszliśmy
 2  1,  6 |     Dopełniła wtenczas miary; ~Lecz gdy zwiększa miłość moję, ~Czyż
 3  1,  6 |            Co zawadza, to się mija,~Gdy nie może być inaczej.~ ~
 4  1,  8 |          komisarza!~Dziw się potem, gdy się zdarza,~Że wołają: "
 5  1,  8 |             zapewne do mnie powie, ~Gdy mu zdobycz mą przedstawię: ~"
 6  2,  1 |            mi rosła wciąż mogiła,~A gdy z murem równa była,~Otworzyłem
 7  2,  3 |        Prędko zniknie każda trwoga,~Gdy w miłości wzrok utonie.~ ~
 8  2,  5 |            kochać nieustannie!~Lecz gdy karcić mnie wypada,~Czyż
 9  2,  6 | Śmieszniejszego cóż być może,~Jak - gdy zwodzić chce zwiedziony!~
10  2,  7 |             bliski był zwiędnienia,~Gdy twe oko wszystko zmienia. ~
11  2,  7 |           zsadzał z koni,~I dopiero gdy się skłonił~Wziąć nagrodę
12  2,  7 |          Wytrwałości zaś dam wiarę,~Gdy o chlebie i o wodzie...~ ~
13  3,  3 |             swe prawa.~Ale Cześnik, gdy postrzeże,~Iż na dudka wystrychnięty,~
14  3,  4 |         tkliwy;~Przestrzeż, proszę, gdy przypadkiem~Jakie słówko
15  3,  5 |         Drugi odpis u mnie będzie -~Gdy więc pewność w każdym względzie~
16  3,  5 |            swata!~Wszak ci Cześnik, gdy się dowie,~Jak szczupaka
17  3,  5 |          Ale teraz, moje zdanie,~Że gdy Cześnik nie wie jeszcze~
18  3,  5 |          umieszczę -~Dobrze będzie, gdy z twej strony~Papkin weźmie
19  4,  5 |           Nawet lepiej będzie może,~Gdy wyprawię doń pacholę~Z ustną
20  4,  11|           moich wielki Boże!~Wszak, gdy wstapił w progi moje,~Włos