Akt,  Scena

 1  1,  1|            tył założone.~ ~CZEŚNIK~jakby do siebie~Piękne dobra w
 2  1,  2|            mówi dalej~Tu mieszkamy jakby sowy;~Lecz co gorsza, że
 3  1,  3|          Papkinami,~Gdyby Cześnik, jakby ściana,~Nie stał zawsze
 4  1,  6|    przestanę.~ ~KLARA~z czułością, jakby poprawiając~Przestaniemy,
 5  1,  7|           rzecz uparta!~Ta hołota, jakby głucha,~Mego słowa ani słucha. -~
 6  1,  8|         jak krzykną po raz trzeci,~Jakby z procy szlachcic leci~I
 7  4,  1| odmieniwszy szabli~Ej, to śmiga! - jakby wrosłą.~Niejednego ona posła~
 8  4,  2|            zieleniaka...~ ~CZEŚNIK~jakby do siebie~Otruł pewnie.~ ~
 9  4,  2|      każdym krokiem krzyczy "co!", jakby nie mógł słów znaleźć. Papkin
10  4,  3|            świecie~Tak jest znane, jakby komu,~Mój paniczu, w własnym
11  4,  5|       Teraz trzeba pisac właśnie -~Jakby Klara do Wacława...~ ~DYNDALSKI~
12  4,  5|         jaśnie panie,~Tak postąpić jakby z ciurą.~ ~CZEŚNIK~Wasze
13  4,  6|           jad przerywa,~Ale serce, jakby w skrzyni,~Miłość k?tobie
14  4,  6|       wręczę tobie;~Racz posłuchać jakby matka~I zapłakać na mym
15  4,  8|          pójśc rozkażę.~Tobie żona jakby nimfa,~Podstolinie grochowianka,~
16  4,  8|            obraca się ku Wacławowi jakby o odpowiedź~ ~WACŁAW~Ha,