Part,  Chap.

  1  1,  1 |      położyli. Bo oni tak opisują, że rzeczpospolita są zbory
  2  1,  3 |                             O TYM, ŻE DOBREMI OBYCZAJAMI RZECZPOSPOLITA
  3  1,  3 |           i to jeszcze przykładam, że wiele bywało ludzi cnoty
  4  1,  3 |                         Widamy to, że ci, co się boją, blednieją,
  5  1,  3 |            ktemu, abyśmy widzieli, że te rzeczy są jakoby domowi
  6  1,  3 |  aczkolwiek to dobrze powiedziano, że rozum popędliwe chęci serdeczne
  7  1,  3 |          postępków; - rzecz pewna, że może w tej mierze żaden
  8  1,  3 |        tedy, żem już dość pokazał, że po przyrodzeniu wiele należy
  9  1,  4 |         też zakazowali towarzystwa ze złemi ludźmi, słowa i sprawy
 10  1,  4 |         lekarskich nauk powiedają, że takowa praca ma być albo
 11  1,  4 |        powiedając, bywa to często, że szczęśliwe powodzenie a
 12  1,  4 |       życia skażonego sprawuje to, że i dzieci i dorośli, mężowie
 13  1,  4 |        jest, któryby nie wiedział, że w tej mierze wiele rodzicom
 14  1,  4 |             o którym to rozumieją, że gdyby się z nim dzieci jego
 15  1,  5 |          prorokami, i rzecz pewna, że naonczas rzeczypospolite
 16  1,  5 |        którzy za to u siebie mają, że im nic do tego, a przetoż
 17  1,  6 |          mamy za pewną rzecz mieć, że nie jest żaden, któryby
 18  1,  6 |          nas jest złożona mało nie ze wszelakich urzędników tak
 19  1,  6 |           swą był; bo oprócz tego, że ich dowcip, słuchając jak
 20  1,  7 |      stracić; a tak mniemałby kto, że pieniężną winą karać mężobójce
 21  1,  7 |        świeca żywota, pokazuje to, że sprośna rzecz z ludzkiego
 22  1,  7 |        chcąc ją mieć przytaczają - że jeśliby mężobójce na gardle
 23  1,  7 |          powiedział, abych okazał, że trzeba panom radnym każdą
 24  1,  8 |           byli i przezwiska mieli, że jedne zwano paedonomy, drugie
 25  1,  9 |            przyczyny to powiedają, że skromny szafunek jest wielki~
 26  1,  9 |          też ten wszędzie obyczaj, że na wesela wiela ludzi proszą,
 27  1,  9 |           gościnnemi domami zowią, że do nich z drogi goście zstępują.
 28  1,  9 |         pilnie z sobą będą uważać, że Pan Bóg tak na początku
 29  1,  9 |          której poszli. I zda się, że to narodowi ludzkiemu dano
 30  1,  10|        żebrakach ma być rozumiano, że by i oni do swoich miast
 31  1,  10|    starodawni ludzie tak dzielili, że czwartą część dawali na
 32  1,  10|          mścicielem. Jest obyczaj, że abo w kościelech abo na
 33  1,  11|     niektórzy panowie tak okrutni, że nie inaczej używają kmieci
 34  1,  11|          spodobał, ażby to okazał, że też sam drugim posłusznym
 35  1,  11|      często na pamięć przywodzili, że żadna nie ma być różność
 36  1,  11|          łaskawą skłonność, rzekł, że nie inaczej mają być rozumiani
 37  1,  11|          Ale nasze czasy widziały, że Tarnowski i wojnę i ziemskie
 38  1,  11|          być ma, tak, iż nie dziw, że z tak wielkiej cnoty i z
 39  1,  11|         krzywdę, za tym mnimaniem, że wszytko ich jest, co dzierżą
 40  1,  11|            mieli bezpiecznie rzec, że ich własna jest? nie inaczej
 41  1,  11|          ją z nim robili, powieda, że to jest jego własne, co
 42  1,  11|         dostał, stąd się pokazuje, że kupując, przedawając, abo
 43  1,  11|          przywłaszczyć a zniewolić ze wszytkim chcą, iż i dzieciom
 44  1,  11|        świata jest tak dobrotliwy, że wszytkim pożywienia dodawa
 45  1,  11|      śmieją przywłaszczać. Wołają, że ich świat, a wszytkie kmiece
 46  1,  12|        stąd każdy porozumieć może, że wielka zmaza na dobre obyczaje
 47  1,  12|       prostemi szatami. Powiedają, że to musi być szlacheckiego
 48  1,  12|           jest wielka rozpustność, że ty i o tej rzeczy inszym
 49  1,  12|          się w to wdadzą, widzimy, że pospolicie nikczemnieją
 50  1,  12|            przypowieści tak mówią, że u onych niemasz czoła, u
 51  1,  12|  rzeczypospolitych tak moc wzięła, że jej uleczyć nielza, bo mało
 52  1,  13|           sławnym zostać dla tego, że drugiemi gardzi; bo wszyscy
 53  1,  13|            ważą ony, które wiedzą, że też i oni drugie wielce
 54  1,  13|             a nadtoby i ono uważał że mu więcej do doskonałości
 55  1,  13|        naprzód jawnie dawają znać, że nie chcą mieć spólnego ojca
 56  1,  13|         sobie stawają się proroki, że ktemu przyjdzie, iż którzy
 57  1,  13|      stolicą stanąć, a jemu liczbę ze wszytkich naszych spraw,
 58  1,  13|          doszedł, mam tę nadzieję, że ludzie dobrzy pracy mojej
 59  2,  14|         tedyć i to zatym iść musi, że mnóstwo a srogość praw w
 60  2,  15|        niej tak wszyscy rozumieją, że jest duszą praw albo ustaw.
 61  2,  15|           też to w ludzi wmawiały, że się nie godzi grzeszyć.
 62  2,  16|          winę dawał? Odpowiedział, że szlachcic swaru bitwy początkiem
 63  2,  16|           on raniony odpowiedział, ze o swym zdrowiu zwątpił,
 64  2,  16|          między ludźmi; powiedają, że z osiadłości ma być do sędziego
 65  2,  16|       przystęp żądny nie może być, że też jedna od drugiej pomocy
 66  2,  16|         pomocy nie potrzebuje tak, że się ich obywatele między
 67  2,  16|           ani się znają; naostatek że też ani wody, ani powietrza,
 68  2,  16|               Któż tedy nie baczy, że ta wolność z wielką ludu
 69  2,  17|            a niekarności baczy to, że jest na krzywdy wystawiony.
 70  2,  17|            też i o sobie rozumiej, że i ty, jeślibyś komu kiedy
 71  2,  17|         maczając, jawnie napisali, że chłopska krew nigdy nie
 72  2,  17|       których każdy rozumieć musi, że srogiego karania godne;
 73  2,  17|          pożytek. Aleby kto rzekł, że to była rzecz okrucieństwa
 74  2,  17|        jakoby tego mniemania byli, że więcej mają być ważone rzeczy
 75  2,  17|      znakiem państwu sarmatskiemu, że nie stoją te więzienia za
 76  2,  17|        zabójcy, którego też samego że toż nieszczęście czeka,
 77  2,  17|         dosyć było prostym na tym, że chociaby cnotliwi i dobremi
 78  2,  17|     urzędów, niechby na tym dosyć, że tę lekkość cierpią; niechaj
 79  2,  17|        będzie przydana ta wielka a ze wszech najsroższa nędza,
 80  2,  17|      zdanie, którym się dawa znać, że ludzie w wielkich dostojnościach
 81  2,  17| Aleksandrze Macedońskim powiedają, że mówił: Królewska to rzecz,
 82  2,  17|           wielmożności i godności, że w męstwie a zacnych sprawach
 83  2,  17|     Aleksander też cesarz, widząc, że mało co wyższych czasów
 84  2,  17|        poznać może, które skazują, że karanie takiego występku
 85  2,  17|     zasłużyli, ma się ściągać tak, że i dziedzictwa na nie spadać
 86  2,  18|        sprawował się? Ale rzeczesz że tę wolność ma szlachecki
 87  2,  18|        cierpliwie znosicie przeto, że się też sami w tym być spodziewacie.
 88  2,  18|         sposób wiecie, obaczcie to ze mną, co to ma do tego, zbroiwszy
 89  2,  18|        pozwolono, aby im wierzono, że oni okrom pojmania stawią
 90  2,  18|   nagrodzona. A dziwna rzecz jest, że oni, którzy to prawem obwarowali,
 91  2,  18|    szlachcic osiadły nie był iman, że też tego nie obwarowali,
 92  2,  18|          odpuści rzeczypospolitej, że ona, dowiadując się o występku,
 93  2,  18|          iż do tego przyjść miało, że jego niewinność się miała
 94  2,  18|            dobrą sławę - rozumiał, że też i jego majętność, zdrowie
 95  2,  19|           Bo wielkie podobieństwo, że oni i roztropniej i z mniejszym,
 96  2,  19|         odwołać. Pozową kogo o to, że zadawszy przykre słowo,
 97  2,  19|        sędzią odwoływa, a powiada, że to słówko "natychmiast"
 98  2,  19|           ono, co niektórzy mówią, że zwierzchny pan wolny od
 99  2,  19|            wolny od praw, zda się, że to rozumieją o panu, któryby
100  2,  19|            swoje, przeto napisali, że ona rzecz majestatu królewskiego
101  2,  19|  zwierzchny pan do tego przyznawa, że jest pod prawem i zwierzchność
102  2,  19|           i zwierzchność jego wisi ze zwierzchności prawa: rozumieli
103  2,  19|           błędom, a iżby wiedział, że moc ustawowania praw jest
104  2,  19|           o tych ma być rozumiano, że na wszytkie spólną nędzę