Part

 1 Aut  |           że jego książka zdobyła sobie życzliwość czytelników i
 2 Aut  |    jeszcze nie było; tworzyła też sobie na jej podstawie obraz jutra,
 3 ZeSt |    uczniakiem...~Chłopcy wyrywali sobie kołnierz, przyglądając mu
 4 ZeSt |     Chłopcy starali się wyobrazić sobie, jak wyglądał ich ojciec
 5 ZeSt |     trudno im było przedstawić go sobie bez wąsów, z gładką, rumianą
 6 I    |    pośpiechem nadzwyczajnym parzą sobie usta gorącą kawą, wpychają
 7 I    |     rozmachem skrzydeł pomagające sobie do lotu - próbują biec na
 8 II   |    żałując, że go już nie ma przy sobie.~Tamten zaś nie może wytrzymać
 9 III  |    szkolny podczas pauzy. Miał na sobie prostą włościańską sukmanę,
10 III  |           ojciec, rady żadnej dać sobie nie mogąc, wziął i...~-
11 III  |       jakby przelękli. Wyobrażali sobie swego kolegę pod rękę z
12 III  |          nazywasz?~Ale tamten nic sobie z gniewu nie robił - nie
13 IV   |       papataczem", do fundowanych sobie "babek śmietankowych" wstrętu
14 IV   |       zaczął...~Ale Sprężycki nic sobie z tego nie robił...~Zaufany
15 IV   |           byli w stanie wyobrazić sobie Ślimackiego wywracającego
16 VI   |           uwagę kolegów skupia na sobie studencik gładko uczesany,
17 VI   |     pierwsze. Doświadczył tego na sobie Sprężycki. Jeden z jego
18 VI   |           który nosił zawsze przy sobie, schował do kieszeni flaszeczkę
19 VI   |        tuż za jego plecami wesoło sobie skacze; to znów pies i zając
20 VI   |        drzewo i spokojnie pociąga sobie z oplatanej butelki; to
21 VI   |      Trudno na przykład wyobrazić sobie, co by niebieskie mundurki
22 VI   |         mundurki poczęły i jak by sobie radziły bez kolegi "Hefajstosa" -
23 VI   |        pisania, potrafi zastrugać sobie pióro w ten sposób, że umaczane
24 VI   |        zdolność swą i usługi każe sobie płacić. Honorarium pobiera
25 VI   |       siebie w domu - przy pomocy sobie tylko znanych i trzymanych
26 VI   |      Toteż na ten zbytek pozwalać sobie mogą tylko bogatsi i najwybredniejsi.~
27 VI   |         spływa.~Hefajstos zdobywa sobie względy nauczycieli dostarczaniem
28 VII  |      Wracając do domu, w myśli go sobie powtarza. Znajduje się tak
29 VII  |        tym wieku niesporo.~Za tym sobie ogródkiem na wschód słońca
30 VII  |          kończy:~Wietrzyku! co tu sobie lekko polatujesz,~Jedne
31 VII  |           domownicy.~Nie wyobraża sobie, by mogła istnieć na świecie
32 VII  |       wiersz odczytywał, myślał o sobie, o własnej starości, o własnym
33 VII  |      pustota. Chodzili skupieni w sobie, poważni. Sprężycki deklamował
34 VIII |    czterech kolegów i zarzuciwszy sobie ten "ładunek" na plecy,
35 VIII |     popisz się! - mówi ze zwykłym sobie łagodnym, żartobliwym uśmiechem. -
36 VIII |              krzyczy prefekt uszy sobie zasłaniając. - Gorączkę
37 VIII |          żeńskiego...~Wbiwszy już sobie w głowę to zdanie, znów
38 VIII |        umiem. A tamte?~Przypomina sobie i przypomnieć nie może.
39 VIII |         odpowiada szorstko:~- Idź sobie, nie przeszkadzaj!~- Pomogę
40 VIII |            Prosi Wrońskiego, żeby sobie wybrał najpiękniejszą i
41 IX   |         drabince; trzeci urządził sobie siedzenie między uschłymi
42 X    |        polega, trzeba uprzytomnić sobie kilka szczegółów.~Na osi
43 X    |          wolna w górę, unosząc na sobie przyrosłego do niej chłopca.~
44 X    |          pływak, łatwo poradziłby sobie z niebezpieczeństwem, ale
45 XI   |       książki - znów usiłuje wbić sobie w głowę nazwy, które wydają
46 XI   |           nie będzie. Przypomnimy sobie rzeczy dawniejsze - ważne -
47 XI   |    znaczenie tego wstępu. Rzucają sobie zarazem porozumiewawcze
48 XI   |          Izdebski obecność ich na sobie. Łaje głośno Sprężyckiego,
49 XI   |          uśmiechał, przypominając sobie różne wesołe epizody chrabąszczowej
50 XII  |    wydawało się dziwne. Wyobrażał sobie, nie wiadomo dlaczego, że
51 XII  |   lodowymi igiełkami...~Aby dodać sobie energii, podniecić się zapałem,
52 XII  |           się i usiłuje wyobrazić sobie, jak też wygląda ta nadzwyczajna
53 XII  | spadającymi włosami. Jadący ma na sobie płaszcz ciemnozielony z
54 XII  |       rozrzewnienia.~Wyobrażał go sobie inaczej: podobnego do Margiera
55 XIII |   kinematografie.~Ponadawali sami sobie i najbliższym kolegom imiona
56 XIII |      Nagle Sprężycki, coś ważnego sobie przypomniawszy, bystro spogląda
57 XIII |         spełnione, kazał on podać sobie do pokoju chorego drugie
58 XIII |             A jak nie, to już bym sobie w inny sposób poradził.~
59 XIV  |        wierzcie mu! On tylko taką sobie "finfę" puszcza.~- Milcz,
60 XIV  |      uczniów zamknięte. Ale można sobie z tym poradzić. Trzeba mocno
61 XIV  |   Sprężycki chwilę gorącą. Siedzi sobie na grubym konarze gruszy
62 XIV  |        groźnego i strasznego, niż sobie~wyobrażał, za to bardziej
63 XIV  |       otacza? Miał ją zawsze przy sobie; opędzić się jej nie mógł.
64 XIV  |           zwrócić.~- Zatrzymaj go sobie, moje dziecko. Niech ci
65 XIV  |       czwarte - powinieneś zdawać sobie sprawę dokładnie z siódmego.
66 XIV  |     pamięć ta chwila, przypomnisz sobie słowa moje i znaczenie ich
67 XV   |    usiłując bezskutecznie wbić je sobie w pamięć:~Chaosa bytnost'
68 XV   |        zagadnięto: "Czy masz przy sobie sto tysięcy dukatów?" Po
69 XV   |         to imię za obelgę.~- Kpię sobie z obelgi i z całego Jastrzębia! -
70 XV   |        sposępniał, przypomniawszy sobie nieszczęsną deklamację.
71 XV   |           Wojciechowa przyswajała sobie zawsze sposób wyrażania
72 XV   |         kark spadających, miał na sobie zgrzebną koszulę, wyłożoną
73 XVI  |           Ale Sprężycki lekceważy sobie tę stanowczość.~- Wcale
74 XVI  |             A woda?... Przypomnij sobie, co nam mówił profesor Wiśniewski...~-
75 XVI  |           kloców, głowami skinęli sobie na pożegnanie, z pośpiechem
76 XVI  |      Narwią.~Każdy myślał tylko o sobie, zajmował się wyłącznie
77 XVI  |          całej "powiatówki" i kpi sobie ze wszystkich na świecie
78 XVI  |     Skoczył - ciągnie tamten, nic sobie z pogróżek nie czyniąc -
79 XVI  |        jak nie zamkniesz gęby, to sobie pójdę, ale pamiętaj, że
80 XVII |      Jedno było pewne: że żalu po sobie nie zostawiał.~Kto go miał
81 XVII |          Byli zdziwieni tym obcym sobie pozdrowieniem, które smakowało
82 XVII |         skandalem. Co by pomyślał sobie ten dobry, spokojny człowiek
83 XVII |        wolę odwołać!~- Więc idźże sobie z Bogiem, moje dziecko. ~
84 XVIII|          mówi - ażeby opowiedzieć sobie wzajemnie: co każdy z nas
85 XVIII|           mu w gardle śmiechem:~- Sobie powinszuj, bo możesz mieć
86 XVIII|           aorysty!"~- Obrałeś już sobie zawód?~- To się wie!~- Jaki?~-
87 XVIII|          stanowczego powiedzieć o sobie nie umie. Ojciec jego ma