Part

 1 Aut  |       natury odmalowany. Niepodobny on zgoła do przedajnych rusyfikatorów,
 2 Aut  |          dawno zamarłych ucieleśnił on z odgadnioną intuicyjnie
 3 II   |             klasie kilku takich jak on. Odbijają od tłumu nieśmiałych,
 4 II   |            Naszego malca jednak nic on nie obchodzi. Rumiany tłuścioszek,
 5 III  |          osoba płci żeńskiej, którą on musi "żoną" nazywać, na
 6 III  |     dwuklasową pensję dla panien. I on jednak niezupełnie zadawalał
 7 III  |          swym nosowym wymawianiem - on przerwał odważnie:~- Panu
 8 III  |         grozi ożenienie się. Nie ma on ani tych lat, ani tych wąsów,
 9 III  |              tak!... gadaj sara, so on powiedzial?~Pierwszy uczeń
10 III  |      cienkim głosem zaraportował:~- On, panie prosorze, powiedział, "
11 III  |          znaczy, panie prosorze, że on zapomniał, jak się nazywa!~
12 IV   |       pierwszą osobą po profesorze.~On to przynosi i odnosi wielki
13 IV   |            wielki dziennik klasowy; on dwa razy na dzień wchodzi
14 IV   |        dostęp do samego inspektora; on melduje, że atrament w kałamarzu
15 IV   |      stronom, żadnej nie krzywdząc. On, wstępując na katedrę dla
16 IV   |      starają się go przekupić - ale on niedostępny pokusom jak
17 IV   |       zagrzmi swym basem potężnym - on jednak milczał, milczał
18 IV   |             wąskich wargach. Zawsze on się uśmiechał - nigdy nie
19 IV   |         żywo o czymś rozprawiało, a on się zbliżył - natychmiast
20 IV   |           milkli i rozchodzili się. On zaś, choć czynnego udziału
21 IV   |           śmiejące się, figlujące - on pozostał sam, rażąco sam,
22 V    |              pójdziesz na "ciarki"?~On w głowę się drapał i usta
23 V    |          przynosili je Krystkowi, a on, zasiadłszy w rowie na kamieniu
24 V    |           od młodego Krystka...~Ale on kręcił głową dwuznacznie.~-
25 V    |          szeroka, czarno malowana - on leżał w niej wygodnie, jak
26 VI   |             gruszek lub śliwek.~Ale on "iskrą Bożą" nie kupczy,
27 VI   |     zdrowymi zębami mielą razowiec, on żuje - kawałek starego kalosza...~
28 VII  |           prawdziwym staruszkiem.~A on, wyprostowawszy się i ręce
29 VII  |            profesora Skowrońskiego. On tylko z dostateczną energią
30 VII  |      widzieliśmy na majówce? Zawsze on mi się przy tych wierszach
31 VII  |             zawsze, że wtenczas gdy on nam ten wiersz odczytywał,
32 VIII |             uczeń bez głowy? Gdzież on teraz, niebożątko, pomieści
33 VIII |              panie święty, że gdyby on promocji nie dostał i na
34 VIII |          pół stronicy zajmują. Czyż on kiedykolwiek potrafi się
35 VIII |        początek.~Wroński powtarza - on zaraz po nim z zupełną łatwością
36 VIII |      zdumiał się płynnością, z jaką on wyśpiewał wszystkie co do
37 VIII |          Wrońskiego i wszystkim, co on uczynił dla jej jedynaka.
38 IX   |          Pijmy zdrowie Mickiewicza!~On nam słodkich chwil użycza!...~ ~
39 X    |         wszystkiemu dał spokój. Ale on nie jest z tych, którzy
40 X    |       zatrzymał - ale to złudzenie. On tylko wskoczył na "pierzydło"
41 X    |            Stanęła - w tejże chwili on rzuca się w przepaść głową
42 XI   |     harmider nieopisany. Nie ustaje on nawet po dzwonku, gdy do
43 XI   |      Łypaczewskiemu. W ogóle należy on do nauczycieli, którzy z
44 XII  |          mówi:~- Dzień dobry panom!~On jeden uczniów klasy trzeciej
45 XII  |     specjalnej ekscentryczności. Ma on przyzwyczajenie oglądać
46 XII  |       jednego zaledwie poety! Toteż on do zwykłych ludzi nie może
47 XII  |            wjeżdżając pod górę. Już on jest w stanie rozeznać postać
48 XIII |        iskra Sprężyckiego.~A jednak on to jest we własnej postaci.
49 XIII |         męczennika przyszła wiosna. On tak jej pożądał! Tyle o
50 XIII |     zsuwający się koledze z piersi. On go znienacka za nos chwyta
51 XIII |           Może "Chaber"?~- Zgadłeś. On cię lubi.~- I ja jego. Czytuje
52 XIII |            zostały spełnione, kazał on podać sobie do pokoju chorego
53 XIV  |           rzeczy wrażliwością, jest on aż do łez wzruszony. Zapomina
54 XIV  |          sceptyk - nie wierzcie mu! On tylko taką sobie "finfę"
55 XIV  |     zbiegowiska - a jednak wszędzie on tam być musi, ciągniony
56 XIV  |              zapomniał ją zamknąć - on z tego skorzystał i wślizgnął
57 XIV  |       niemal na ramionach mu siada. On czasem rękę wyciągnie, jakby
58 XIV  |             swój orszak skrzydlaty, on rozmawiał z ptaszkami, jak
59 XIV  |            to więcej niż pieniądze. On jest całym ich szczęściem.
60 XIV  |          wychudłą rękę benedyktyna; on mu na czole znak krzyża
61 XV   |      ogródka wszedł kolega Bronek - on go wcale nie dojrzał.~-
62 XV   |          hardo Sprężycki. - A kiedy on mnie nienawidzi, to i ja
63 XV   |   malowanymi (niegdyś) na zielono - on to miał być owym ogrodem.~
64 XVI  |        Sitkiewicz piątoklasiście. - On teraz do niczego. Niedawno
65 XVI  |             swej cywilności zstąpił on raz jeszcze między niebieskie
66 XVI  |            Sprężyckiego zna dobrze: on, gdy postawi przed sobą
67 XVI  |             w głowę zachodził, skąd on tyle wie - bo tego, co on
68 XVI  |           on tyle wie - bo tego, co on umiał, w książkach szkolnych
69 XVI  |             go naśladuje, wargę jak on wysuwa i brzuch wypina -
70 XVII |            Niezawodnie myśli takich on nie miał - uczniom jednak
71 XVII |            w szkole - zmienił się i on sam częściowo. Nawet najmłodsi
72 XVII |        kaleką...~Przebąkiwano, że i on niedługo już tu będzie "
73 XVII |          uczniowie z miejsc wstali, on jeden tylko pokłonił się
74 XVII |            Wszyscy byli przerażeni.~On lewą ręką oczy zakrył -
75 XVII |             co zwierzchnik powie.~A on łagodnym głosem przyzywał
76 XVII |                Nie mogę zgadnąć, co on powiedział...~- Przez ciebie.~
77 XVII |         mówi rektor. - Trzeba, żeby on ci powiedział to w oczy.
78 XVII |        szpik" (żbik). Nierzadko też on teraz urozmaicał nudne lekcje
79 XVIII| powszechnego przekonania "przejadł" on swą promocję; zachodziła
80 XVIII|             podejmują inni. - Gdzie on się podział?~- Sprężycki!
81 XVIII|          Pijmy zdrowie Mickiewicza!~On nam słodkich chwil użycza!...~