Part

 1 ZeSt |         się w wypłowiały kołnierz, oczy zaś jego musiały być wciąż
 2 I    |       kancelarii, rozmowa w cztery oczy z inspektorem, ze stróżem,
 3 I    |   przyzwyczajeń, kleją się jeszcze oczy. Ale zabłysnęły w ołtarzu
 4 II   |       porządną, wychowawczą formę. Oczy stale roztargnione, niespokojne,
 5 II   |           nurka pod ławkę.~Okrągłe oczy Piotrusia Mieszkowskiego
 6 II   |            Iskrzące się wesołością oczy tracą nagle blask, z kilku
 7 II   |            dać! I orzechów dołożę.~Oczy Kozłowskiego nabierają nadzwyczajnego
 8 III  |          Chłopcy otworzyli szeroko oczy i usta, nie wiedząc, co
 9 III  |    umysłowych. Jego jasne, żółtawe oczy nie mają blasku, jaki zapala
10 III  |        czegoś w pamięci - wreszcie oczy spuścił i rzekł:~- Zabacułem...~-
11 III  |            się nazywa!~Effenberger oczy wytrzeszczył - klasa zanosiła
12 III  |           kilka dni przed śmiercią oczy jego zaczęły nabierać niezwykłego
13 IV   |         przybrała wyraz straszny - oczy pod krzaczastymi brwiami
14 IV   |         nie odpowiadał. Rybie jego oczy wpatrywały się w przeciwnika
15 V    | jednozgodnie: zawrócić i na własne oczy sprawdzić, co powiedział
16 V    |           trzymał swą dużą głowę - oczy miał tylko trochę podsiniałe,
17 VI   |     Kataryniarzowi zaś płacą i - w oczy mu mówią, że jest "marny
18 VII  |     przenikliwym piskiem.~Chłopcom oczy przymykają się do snu. Są
19 VII  |           na niektórych. Otwierają oczy, prostują się - każdy ma
20 VII  |          otwiera na całą szerokość oczy. Znów jest w klasie, znów
21 VII  |           stopniowo gasnący:~Kiedy oczy śmierć zaciemni,~Lnianej
22 VII  |           machinalnie po chustkę - oczy ociera. Jest niewątpliwie
23 VII  |            wiek sterany..." "Kiedy oczy śmierć zaciemni..." - przy
24 VII  |        widzi go, nie chce widzieć. Oczy jego ponad głową chłopca
25 VII  |       powtarzały bezwiednie:~Kiedy oczy śmierć zaciemni,~Lnianej
26 VIII |          ramiona - rożkiem chustki oczy ociera.~- Dawidku!... -
27 VIII | Przeczytawszy prostuje się, zamyka oczy i zaczyna jęczeć monotonnie:~-
28 VIII |        szkołę!"~Zwyciężył pokusę - oczy odwrócił od okna - wzniósł
29 VIII |          wyrazem rezygnacji. Potem oczy zamyka i znów jęczy:~- Vis...
30 VIII |          jeśli pozwolisz...~Odmyka oczy, wpatruje się bystro w poczciwą,
31 IX   |     czerwonymi. Trzeba mieć zdrowe oczy i krzepkie nerwy, żeby się
32 X    |    dostrzegł, że koledzy otworzyli oczy, kopnął się do matki na
33 X    |         nie kosztowało... - dodał, oczy spuszczając - bo moja matka
34 X    |       starszy z chłopców rozemknął oczy i głosem cichym, jak szelest
35 X    |            młodszy.~W tejże chwili oczy jego padły na leżące obok
36 XI   |            pod każdym uderzeniem - oczy nabrzmiewają mu łzami.~-
37 XII  |           pod drzewem przydrożnym; oczy wytężył w stronę miasta.
38 XII  |          Czapkę wcisnął głęboko na oczy; w ustach trzyma cygaro
39 XII  |          wyraża smutek i znękanie; oczy w dół spuszczone, na nic
40 XII  |           mu prawie gorąco.~Jednak oczy ma pełne łez. Może mu instynkt
41 XIII |        pokoju nie ma nikogo. Chory oczy przymknął, zdaje się drzemać.
42 XIII |          jego stał się mocniejszy, oczy otworzyły się na całą szerokość.~
43 XIII |            głosem przyciszonym - w oczy choremu zagląda, jakby chciał
44 XIII |            chudą szyję wyciągnął - oczy mu błyszczą, usta się śmieją.
45 XIII |  przypomniawszy, bystro spogląda w oczy kolegi.~- Dawnoś widział
46 XIII |           nim i dostrzegł, że ręką oczy ociera.~- Bronek! - zawołał
47 XIII |    zapanować! Sprężycki, gdy tylko oczy przymknie, widzi strasznych
48 XIV  |         zapadłe, ponuro błyszczące oczy, żeby od razu onieśmielić
49 XIV  |          intruza. Sprężycki zamyka oczy, duszę Bogu poleca. Po chwili
50 XIV  |       jesteś, pauprze?~Odważył się oczy otworzyć. Widzi przed sobą
51 XIV  |            żeby ziemię upiększały, oczy ludzkie cieszyły, a harmonią
52 XIV  |          głaskać i cieszyć do syta oczy tęczowym swych piór blaskiem!...~
53 XIV  |    zakonnik z wielkim wzruszeniem.~Oczy mu błyszczą, twarz wydaje
54 XIV  |   przygarnia chłopca do siebie - w oczy jego wpatruje się długo,
55 XIV  |          przebaczeniem...~Zamilkł, oczy spuścił - ręce składa jakby
56 XIV  |       wzruszenie.~Rękawem mundurka oczy ociera. ~- Widzę - kończy
57 XV   |            brwi wysoko podnosząc i oczy wytrzeszczając. Twarz jego
58 XV   |           i ocierającego podpuchłe oczy czerwoną, kraciastą, niezbyt
59 XV   |     Profesora Jastrebowa na próżno oczy chłopca wszędzie wypatrywały.~
60 XV   |         jak kołnierz burmistrza, a oczy, na wierzch wysadzone, miały
61 XV   |           skierował nań zaiskrzone oczy. Wyraz tych oczu był tak
62 XV   |      zdawał się uspokajać, twarz i oczy w inną zwrócił stronę. Ale
63 XVI  |        pochwalne, promocje - jedne oczy zabłysły radością i dumą,
64 XVI  |             pociesznie skrzywiona. Oczy "galerii" zwracają się na
65 XVI  | Kucharzewski.~Wszyscy zwracają nań oczy zaciekawione. Kucharzewski
66 XVI  |      olbrzyma brzmi tak groźnie, a oczy Radzickiego ciskają tak
67 XVI  |     nazywali bohaterami?~Sprężycki oczy spuszcza, milczy. Jego skromna,
68 XVI  |        dziwię się nieraz, jak jemu oczy wystarczą. No, i postawił
69 XVI  |            swym zuchostwem ludziom oczy mydli...~Wymowa Dembowskiego
70 XVII |           przerażeni.~On lewą ręką oczy zakrył - silił się przemówić -
71 XVII |    zabrania głosu.~Teraz wszystkie oczy zwróciły się na nowego zwierzchnika.
72 XVII | szczypiącego w język i gryzącego w oczy dymu jest im przyjemne;
73 XVII |        jemu!... Niech mi to w żywe oczy powtórzy!...~- Masz słuszność,
74 XVII |         żeby on ci powiedział to w oczy. Zadzwonię na Jana, żeby
75 XVIII|         gwiazdom latającym, czarne oczy Kozła; wychyla się spod
76 XVIII|        umieć, wiedzieć!~Niewielkie oczy błyszczą mu ogniście na
77 XVIII|            darmo poradę...~Tamtemu oczy się iskrzą... Aby zażegnać