Part

 1 Aut  |              czytelników i w sercach ich przyjazne zbudziła echo.~
 2 ZeSt |        wyobrazić sobie, jak wyglądał ich ojciec w niebieskim kepi.
 3 I    |              Potem uśmiech rozszerza ich szczęki bezzębne, w przygasłych
 4 I    |            postawi...~I pomarszczone ich twarze osmucają się tym
 5 II   |            proch wąchali. Znać to po ich twarzach, po mundurkach
 6 II   |         matki lub służącej usiała na ich głowach całe konstelacje
 7 II   |        Dzieci czują instynktem, że w ich życiu zaszło coś przełomowego.
 8 II   |        sekundę, gdyż punktualność to ich obowiązek, obowiązki zaś
 9 III  |              płci żeńskiej, taką jak ich matki i babcie, i uczuwali
10 IV   |          wybrańcom losu, w obecności ich mam i cioć, wręczono nagrody
11 IV   |           książką do kolegów mierząc ich wzrokiem pełnym pogardliwej
12 V    |            Wojciecha Krystka ciągnie ich do siebie, wydaje się im
13 V    |           skinienie jeszcze bardziej ich przeraziły. Trzęśli się
14 V    |              Pierwszym kolegą, który ich tam powitał, był - Krystek.~
15 V    |        tarmosząc go i szczypiąc, tak ich paliła ciekawość.~Stolarczyk
16 VI   |          Zarobione bułki - a zdobywa ich na jednym posiedzeniu pięć,
17 VI   |              jak "woskowanie" piór i ich "hamburyzowanie". Te roboty
18 VI   |              pięć głównych, typowych ich odmian: "parcianka", wyrabiana
19 VII  |            nie śpieszą.~Obezwładniło ich dziwne lenistwo, nie pozwalające
20 VII  |           swej biblioteki, ćwiczenia ich nadzwyczaj starannie poprawia,
21 VII  |           rozróżniać liter, oderwała ich od książki. Podnieśli się
22 VII  |           zachodzie słońca.~Opuściła ich zwykła chłopięca pustota.
23 VIII |             można - parole!~Wywołuje ich obu do lekcji - każe stawać
24 VIII |             Filistyńczyków i zatopił ich wojsko w morzu Chanaan...
25 VIII |             kiedykolwiek potrafi się ich nauczyć?...~Wzdycha, odpoczywa -
26 VIII |           zdolność do zapamiętywania ich i wygłaszania.~- Posłuchaj
27 VIII |            troskliwości i dumy. Owoc ich zielony jeszcze, niewielki,
28 IX   |            dostają promocję - ale na ich twarzach maluje się zawsze
29 IX   |            daszki słabo trzymają się ich czapek, a czupryny wyrastają
30 IX   |              miasta, tu wszakże jest ich główne ognisko. Dwojakie
31 X    |            się z nimi dzieje. Kazano ich przenieść do domu i oddać
32 X    |    niezatartymi śladami odbiła się w ich pamięci. Dotąd ją niezawodnie
33 X    |             okropnej prawdy: synowie ich, jeden po drugim, wpadli
34 X    |            zapalono pochodnie - przy ich blasku kilkudziesięciu ludzi
35 X    |             rodzicom nie synów, lecz ich zwłoki - gdy nagle starszy
36 XI   |              chrabąszcza, przyczepia ich do nauczyciela dziesięć.~
37 XI   |            odczuwa Izdebski obecność ich na sobie. Łaje głośno Sprężyckiego,
38 XI   |           Targani płaczą, towarzysze ich śmieją się. Sprężycki udaje
39 XI   |              z chłopcami, prawie jak ich rówieśnik, zajmuje się łowieniem
40 XI   |              na miasteczko. Wszędzie ich pełno. Przez otwarte okna
41 XII  |        więcej, niż jest zobowiązany. Ich też cytując, najczęściej
42 XII  |     welinowych poematów. Uwielbienie ich bardziej jeszcze wzrasta.
43 XII  | zapamiętanych wierszy. Teraz myśli o ich autorze.~"Poeta... Ileż
44 XIII |              i obiecujących własnymi ich obietnicami zgładzimy ze
45 XIII |        przeciw moralności - zachwyca ich jedynie śmiałość i waleczność
46 XIII |          Dembowskiego była podwójnie ich własnością: nie tylko należała
47 XIII |            użyli wszystkiego, co - w ich pojęciu - ziemia posiada
48 XIII |            się warty wojskowe - głos ich drżący, smutny, oddaleniem
49 XIV  |            dwa!~- Kłamiecie! - gromi ich pierwszy odkrywca cudu.~-
50 XIV  |               Kłamiecie!~Odepchnięto ich. To ten, to ów zagląda w
51 XIV  |            przybywających gości albo ich błogosławił. Są zaś między
52 XIV  |              obawia się jednak, żeby ich wróble nie zadziobały lub
53 XIV  |             pieniądze. On jest całym ich szczęściem. I więcej niż
54 XIV  |         sobie słowa moje i znaczenie ich lepiej zrozumiesz... ~Głos
55 XV   |            nie na swoim miejscu, ani ich nie rozumiejąc, ani przez
56 XV   |       spokojnie; lecz potem opanował ich jakiś szał, zaczęli krzyczeć,
57 XVI  |             ciałem jest to tylko, co ich boli, gdy dostaną bicie,
58 XVI  |     mistrzowskich kozłów. Udając, że ich to mało obchodzi, pytają:~-
59 XVI  |            na bohaterów, ale ja ufam ich honorowi, że co powiedzieli,
60 XVI  |              wsi, którzy jak lupus z ich łacińskiego Tirocinium,
61 XVI  |       Wyznaję otwarcie, żem nie brał ich na serio. Niech to nikogo
62 XVII |          podnieść się nie mogli, tak ich grube blachy obciążały;
63 XVII |      krzyczał na uczniów, nie gromił ich, karami nie straszył. Czasem,
64 XVII |       śpieszyli z ochotą, wyczekując ich niecierpliwie, żałując,
65 XVII |              spełni swe zadanie, gdy ich do nauki zachęci, w uczeniu
66 XVII |            kolegów. Rektor udaje, że ich nie słyszy.~To znów zdarzały
67 XVIII|             na przechadzkę. Nie lubi ich zwłaszcza w godzinach rannych.
68 XVIII|            gorzej. Panowie z miasta, ich żony, dzieci i służba, jakby
69 XVIII|             kędyś tak, że nawet ślad ich przepadł.~Należeli do ich
70 XVIII|            ich przepadł.~Należeli do ich liczby przede wszystkim "
71 XVIII|         nieznacznie przepaść, mająca ich odtąd dzielić od niego.~