Part

 1 Pam |  Pułtusku,~zmarłego w Zakopanem,~te wspomnienia dni razem przeżytych ~
 2 ZeSt|        górale"?~- No, wie tatuś: te sztubaki od Górskiego!~-
 3 I   |     rzucając słowa oderwane...~- Te, Gęba.~- A co?~- Słyszałeś
 4 I   |   jeszcze we środy i w soboty. W te dni dzieci nie przychodzą
 5 II  |  Niektórym matki poprzypinały na tę uroczystość wielkie kokardy
 6 II  |         do kieszeni schować każe te "nadetatowe" dodatki, żartownisie
 7 II  |     Nagle ktoś woła w pobliżu:~- Te, "knot"!...~Nie wiadomo
 8 II  |        Ewo! Jakże was serdecznie te wszystkie niebieskie mundurki
 9 IV  | zachwalał mu kolega...~Co prawda te wszystkie dary przyjmuje
10 V   |    koledzy - dla kogoś ty zrobił te śliczności?~-- A... dla
11 V   |          piony, bory, bankajzy - te wszystkie nadzwyczajne narzędzia,
12 VI  |    zająca kulą - przy czym widać tę kulę wylatującą z lufy i
13 VI  |         do pisania, trzeba zatem te pióra przed użyciem poddać
14 VI  |          i ich "hamburyzowanie". Te roboty wykonywa u siebie
15 VI  |        ponieważ zapotrzebowań na tę rzecz jest bardzo wiele
16 VI  |    długie, jak najcieńsze paski, te zaś paski zwija się następnie
17 VII |   Boileau".~Uczniowie muszą znać te przezwiska. Gdy który się
18 VII |        promień bije czysty~Przez te młode gałązki leszczyny
19 VII |  najrozkoszniejszych...~Podziela te upodobania jego najbliższy
20 VII |          pytam cię, Bronek - czy te wszystkie inne, a więc:
21 VIII|       się chwytając - czego chcą te Filistyńczyki?~Prymus raportuje:~-
22 VIII|      Jakże silnie Wroński odczuł tę ",pieszczotę"! Uśmiechał
23 VIII|    Wroński przyjmuje z uśmiechem te słowa jako niezasłużony
24 VIII|  wyższości - tamten zaś milcząco tę wyższość uznaje i głowę
25 VIII|        kolegi, odpędza od siebie tę pokusę.~Wprost chłopców
26 IX  |         ja na zimną cielęcinę.~- Te, Pietrek! Podobno masz ser
27 IX  |          bardzo chce uwierzyć...~Te dwie rzekome przyjemności
28 IX  |       stoi "na pikiecie".~Jednak te środki ostrożności nie zawsze
29 IX  |           Uczniowie opuszczający tę stancję prawie zawsze wstępują
30 X   |          silne bałwany i lejkowa te wiry.~Gdy młyn w ruchu,
31 X   |         nigdy nie powtórzyły się te skoki.~Matka Kucharzewskiego
32 X   |   zaczęły gorączkowo krążyć to w tę, to w ową stronę, upatrując
33 X   |          oczekiwania wyciągnięto te biedne ciała, nieruchome,
34 X   | ratunkowe.~Długo przeciągały się te wysiłki, nie dające żadnego
35 XI  |  chłopców, na pamięć już znający tę przemowę, przez wszystkie
36 XI  |        hipotezę:~- To najpewniej te chłopaki z ulicy! Nikt,
37 XII |       ludzi normalnych odróżnia. Tę oryginalność uczniowie umieją
38 XII |  przyjmuje na siebie Chabrowski. Te nadprogramowe godziny bywają
39 XII |         przejęciem się, jakby mu tę skargę własne życie i własne
40 XII |       pragnął uścisnąć, ucałować tę rękę, co tyle cudnych pieśni
41 XIII|          bez zakwitł?...~Zbywano te pytania milczeniem, uważając,
42 XIII|         Zrzuć, niby przypadkiem, tę kapę; podnieś roletę i otwórz
43 XIII|         z towarzyszów Rinalda na tę nagrodę?~- Z pewnością ani
44 XIII|      Przysięgliśmy ci wierność i tę zachowamy aż do śmierci -
45 XIII|        śmierci zależeć mogło? Na te pytania żaden nie umiałby
46 XIII|          skleja znużone powieki.~Te chwile oczekiwania na spoczynek
47 XIII|      stary pan kupił jej wówczas tę śliczną lalkę?... A pieniądze
48 XIV |          dosięgnąć jej nie mogą.~Te drzwi prowadzą razem do
49 XIV |         oznacza się wyjątkową na te rzeczy wrażliwością, jest
50 XIV |   zagadkowo - jak wy możecie pić tę wodę obrzydliwą!~- A ty
51 XIV |     Wystarcza dziecku spojrzeć w tę twarz żółtosiną, w zapadłe,
52 XIV |       obsiedli.~Na ten ruch i na te słowa ze wszystkich drzew
53 XIV |      Franciszek z Asyżu. Widzisz tę chmarę ptactwa, która go
54 XIV |         smutno - czy kiedyś, gdy te twoje. ciemne włosy czas
55 XIV |          włosy czas pobieli, gdy te rumiane, pełne policzki
56 XV  |     Łomonosowów.~W jakim stopniu te pragnienia spełniły się,
57 XV  |          Sprężycki zwrócił się w tę stronę i postąpiwszy kilka
58 XVI |        Sprężycki lekceważy sobie tę stanowczość.~- Wcale się
59 XVI |   panowie ze mną, gdy powiem, że te wszystkie czyny mogły mieć
60 XVII|   odzyskiwali odwagę wiedząc, że te groźne chmury mogą tylko
61 XVII|  zobaczenia tego ostatniego. Ale tę ciekawość niezmiernie trudno
62 XVII|       jakie wywarły na chłopcach te proste słowa. W niebieskiej
63 XVII|         młodości do Szwarcwaldu. Te opowiadania, mimo łamanego
64 XVII|      trwały jak najdłużej i żeby te, które po nich nastąpią,