Part

 1 II   |        zwraca.~- Dziękuję panu! - mówi kłaniając się pokornie.~
 2 II   |   posępnieje.~- Ba! cóż z tego! - mówi, na wodę patrząc. - I tak
 3 III  |        przez drugiego:~- Pan psor mówi... Pan psor każe... Pan
 4 IV   |   energicznie, wyprostował.~- Kto mówi, panie prosorze? - śmiało
 5 VIII |              To być nie może... - mówi grubym głosem.~- Co nie
 6 VIII |        Kucharzesiu, popisz się! - mówi ze zwykłym sobie łagodnym,
 7 VIII |             Oj, pomóż! pomóż... - mówi głosem dziwnie spokorniałym. -
 8 VIII |       uważnie.~Malec wypręża się, mówi głosem podniesionym:~Trzydzieści
 9 VIII |     zapamiętywa.~- Wiesz, Wrona - mówi kończąc tryumfująco zadanie
10 VIII |        nawet z trudnością niejaką mówi mu: "ty"...~Szacunek opiera
11 VIII |        chorobliwą twarzą. Nic nie mówi, tylko uśmiecha się, wzdycha
12 IX   |   mieszczańskich, czyli - jak się mówi powszechnie - "stoją na
13 IX   |           przez kolegę Szymczaka, mówi z błyszczącymi od tłuszczu
14 IX   |     przerażenie i zawstydzenie, i mówi łagodnym, śpiewnym głosem:~-
15 IX   |           można... nie można... - mówi Salamonowicz cofając się
16 XI   |       najważniejsze...~Nauczyciel mówi przez nos, wolno, z przestankami.
17 XI   |          i ze źle tajoną radością mówi:~- O... chrabąszcz! Żebrowski
18 XI   |           dziwi się. - Pan prosor mówi, że to robak, a pan psor
19 XI   |           papugi gadają; człowiek mówi. Tak nas uczył psor Skowroński.
20 XII  |       lekko głową skłoniwszy się, mówi:~- Dzień dobry panom!~On
21 XII  |           o romantycznych poetach mówi wiele - o wiele więcej,
22 XII  |      kieszeni książkę niewielką i mówi uprzejmym, przyciszonym
23 XII  |       panowie będziecie czytali - mówi - ja na minut kilkanaście
24 XII  |      tymczasem, nakładając palto, mówi jeszcze:~- Proszę panów,
25 XII  |          nazwy grzybów, o których mówi poeta. Czasem który z nich
26 XII  |          pamięci - prawie na głos mówi:~Bodaj to szkolna wiara
27 XIII |        łóżku spoczywa? Twarz jego mówi o długich, przebytych cierpieniach,
28 XIII | wewnętrznej nie traci.~- Bronek - mówi prosząco - połóż mi go tu!... -
29 XIII |      głową kręci, tabakę zażywa i mówi: "Żeby kózka nie skakała..."
30 XIII |        ciekawy.~- Tu tak ciemno - mówi tamten przerzucając książkę -
31 XIII |            Zmizerniałeś, Witek! - mówi kręcąc głową.~- A tak, jestem
32 XIII |           leży w milczeniu, potem mówi szeptem:~- Tak bym chciał
33 XIII |      niego wesoło.~- No, Bronek - mówi rześko - teraz do czytania.
34 XIII |   przystępuje do otwartego okna i mówi: "Drżyj, hrabino, za chwilę
35 XIII |         nim przed oczyma chłopca, mówi z uśmiechem:~- Patrz, kochanku:
36 XIII |           gdym słyszał, co doktór mówi, zaraz pobiegłem do naszego
37 XIII |        tym, co usłyszał. Wreszcie mówi:~- Słuchaj, Bronek. Gdybyś
38 XIV  |              aż zęby cierpną... - mówi malec, ocierając usta rękawem.~-
39 XIV  |         kompanii.~- Nie pojmuję - mówi zagadkowo - jak wy możecie
40 XIV  | nieprzepartą, instynktowną, która mówi mu, że tylko w ten sposób
41 XIV  |          garście ziarna. Rzucając mówi coś głośno, językiem obcym,
42 XIV  |          nasza rodzina katolicka!~Mówi dużo, prędko - chciałby
43 XIV  |           No, i przekonałeś się - mówi łagodniej jeszcze - że nic
44 XIV  |        sąsiadów.~- Moje dziecko - mówi ksiądz, biorąc do ręki jedną
45 XV   |            skot), a jak dobry, to mówi o całej klasie: "źrebięta" (
46 XV   |         mołoko jak w Matkę Boską. Mówi, że ludzie nie powinni karmić
47 XVI  |          Wcale się nie zbajałem - mówi spokojnie. - Zbajali się
48 XVI  |      dotąd milczący:~- Najpierw - mówi spokojnie i z wielką powagą -
49 XVI  |        czuprynę.~- Winszuję wam - mówi. - Kozłowski, Radzicki i
50 XVI  | prawdziwego groszowego papierosa, mówi:~- Prosimy o uwagę. Kozłowski
51 XVI  |         do wody skakać.~- Zuch! - mówi Kuszkowski, przez pół do
52 XVI  | postrzeleniec, bzik!... I jeszcze mówi, że chce sztukę powtórzyć!
53 XVI  |       Miałem skoczyć z huśtawki - mówi wesoło.~- Tak. Z huśtawki
54 XVI  | Chcieliśmy do tego nie dopuścić - mówi Sitkiewicz - ale smarkacz
55 XVI  |        com się zdobył - spokojnie mówi.~- Cóż takiego?~- Nagroda.~-
56 XVII |           a znawcy twierdzili, że mówi:~- Chodźcie do szkoły...
57 XVII |   Zadziwiasz mię, moje dziecko! - mówi zdejmując i kładąc na powrót
58 XVII |         słuszność, moje dziecko - mówi rektor. - Trzeba, żeby on
59 XVII |    Dobrosielski.~- A Dobrosielski mówi, że ty. Będę musiał zatem
60 XVIII|    Osowski.~- Zebraliśmy się tu - mówi - ażeby opowiedzieć sobie
61 XVIII|             Kozłowski niech teraz mówi!~- Kozłowski! Kozłowski! -
62 XVIII|               Zazdroszczę ci... - mówi smutno. - Ty możesz... szczęśliwy!