Part

 1 ZeSt |      najstarszy. Ojciec przygarnął do siebie swą "trójkę hultajską".~-
 2 I    |              resztę drogi biegną obok siebie cwałem, rzucając słowa oderwane...~-
 3 II   |              rok niecały młodszego od siebie, i otworzywszy drzwi, wpycha
 4 II   |             wygodnie, uśmiecha sam do siebie. Zaraz też zanurza rękę
 5 II   |    pierwszoklasistów wielką pewnością siebie, minami zuchowatymi, ciągłą
 6 II   |        niebieskiej fali, szukając dla siebie ujścia w gimnazjach gubernialnych,
 7 II   |        orzechy! Możesz je schować dla siebie. Ty jeszcze, kochanku, nie
 8 III  |             zapamiętał wywołane przez siebie wrażenie. Postanowił też
 9 III  |         blasku, jaki zapala zbudzona, siebie samej świadoma inteligencja.~
10 III  |              Wieprz!...~Wyrzuciwszy z siebie ostatnie słowo i dodawszy
11 III  |               szepnął, jakby tylko do siebie:~- To dobre chłopaki...~
12 IV   |               odczytał ułożoną. przez siebie, a wystylizowaną przez starego
13 IV   |             opuściła go nagle pewność siebie...~Ujrzał idących naprzeciw
14 IV   |              Ujrzał idących naprzeciw siebie kilku koleżków z minami
15 IV   |               do domu sztywny i pewny siebie, z twarzą zimną i pozornie
16 V    |           pokazywał im zrobiony przez siebie "garnitur" maleńkich, lilipucich
17 V    |      Wojciecha Krystka ciągnie ich do siebie, wydaje się im czymś nadzwyczajnym.
18 V    |         niewielki dom, oddzielając od siebie dwa mieszkania i dwa warsztaty.
19 V    |           stronę nie oglądając się za siebie, jakby go śmierć z kosą
20 VI   |             grzebieniu, dwóch rzuca w siebie papierowymi strzałami -
21 VI   |        artyści trzymają się z dala od siebie i jeden drugiemu okazuje
22 VI   |           sfera pomysłów tego pewnego siebie Konopki nie jest zbyt rozległa.
23 VI   | hamburyzowanie". Te roboty wykonywa u siebie w domu - przy pomocy sobie
24 VI   |           należy, że posiadając wśród siebie czterech wymienionych "artystów",
25 VII  |               chłopcy "odkryty" przez siebie, cichy, odludny placyk nad
26 VIII |              barki kolegi, odpędza od siebie tę pokusę.~Wprost chłopców
27 IX   |          wiosnę i zakrzykują nawzajem siebie samych. Jeden siedzi na
28 IX   |               z upodobaniem wciągał w siebie dym gryzący z mocnego, ordynarnego
29 X    |               nadbrzeżnym leżeli obok siebie całkowicie nieprzytomni:
30 XI   |          koniugacyjki"... - szepcą do siebie uczniowie, którzy już odgadli
31 XII  |          jaskrawo nie odcinały się od siebie.~Młody, piękny nauczyciel
32 XII  |           najczęściej je przyjmuje na siebie Chabrowski. Te nadprogramowe
33 XII  |               Sprężycki wynajdzie dla siebie spokojny punkt obserwacyjny,
34 XIII |         ustami, piersią całą wciąga w siebie, pije zapach świeżych kwiatów.~
35 XIII |               Sprężycki zatrzymał dla siebie.~Przyjaciel skończył rozdział,
36 XIII |          sztuczny alfabet i pisują do siebie listy cyfrowane, w których
37 XIII |             jak oni. Jednego dnia bez siebie wytrzymać nie mogą. Jeśli
38 XIV  |     kilkanaście~kroków zbliżyć się do siebie nie dadzą... Przejęty podziwem
39 XIV  |             zbity z tropu, zły sam na siebie, odurzony...~- A może myślałeś,
40 XIV  |              Tu przygarnia chłopca do siebie - w oczy jego wpatruje się
41 XV   |             preżdie wiek rożdiennu,~W siebie samom Ty asnawał!~- Kujesz
42 XV   |       zeskoczył.~Koledzy usiedli obok siebie na kanapie darniowej. Sprężycki
43 XV   |          francusku, uważany był i sam siebie uważał za wielkiego lingwistę.~-
44 XV   |             to jego mleko! - dodał od siebie kolega. - Wierzy w swoje
45 XV   |              przedmiot. Odstręczał od siebie zarówno młodzież, jak starszych
46 XV   |           poezjami uwielbianego przez siebie Dzierżawina - wręczał ją
47 XV   |         Chaosa bytnost' dowremiennu~W siebie samom Ty osnował!~A bytnost'
48 XV   |     Sprężyckiego i jego udana pewność siebie wprawiły w zachwyt słuchaczów
49 XV   |             kogoś odepchnąć chciał od siebie, i krzyknął przeraźliwie:~-
50 XVI  |             się, z miną śmiałą, pewną siebie, odzywa się nieco ironicznie:~-
51 XVI  |               Jednak z taką pewnością siebie mówił o swojej sztuce...~-
52 XVI  |              Kuszkowski, przez pół do siebie, przez pół do słuchaczów. -
53 XVI  |            dopuszczając zapaśników do siebie.~- Z Radzickim skończone! -
54 XVII |     spojrzeniem obejmował wpatrzoną w siebie młodzież.~Gdy za wejściem "
55 XVII |           kajetów papieru. Okłamywali siebie dotąd, że wciąganie w płuca
56 XVII |       zajmując o wiele właściwsze dla siebie miejsce: w kącie przy piecu.
57 XVIII|         wypluwają pestki daleko przed siebie i milczą. Dopiero gdy zjedli,
58 XVIII|          siedzimy.~- Osa! zaczynaj od siebie. ~Osowski przesuwa ręką
59 XVIII|              siostrzeńca widzieć obok siebie w słonecznym przybytku sztuki.