Part

 1 I   |          ruch wcale nie dotyczył.~Profesor Salamonowicz, ruchliwy,
 2 I   |  zaglądając, do pośpiechu nagląc. Profesor Izdebski, poważny, zatabaczony,
 3 III |     niezwyczajnie: Księżopolczyk.~Profesor Luceński, nauczyciel języka
 4 III |      rzecz się wyjaśniła.~Ten sam profesor Luceński, przyszedłszy na
 5 III |        Mosakowski!... - westchnął profesor. - Nie zobaczymy więcej
 6 III |        powie! Mój panie prosorze!~Profesor wygarnął szczyptę proszku
 7 III |        wszelkie wybryki karci..."~Profesor Luceński dostrzegł i zapamiętał
 8 III |           całym budynku szkolnym.~Profesor układał i wymawiać kazał
 9 III |       Kapuściane głowy! - krzyczy profesor. - Drewniane języki! Krowy
10 III |      lekko ironiczny uśmieszek...~Profesor zanurzył dwa palce w kieszonce
11 III |      katedrze rozległ się grzmot. Profesor walił trzciną w stół jak
12 III |      czerwoną, w zimie fioletową. Profesor jest zapamiętałym hydropatą;
13 III |          tak, panie, tak..."~Otóż profesor Effenberger, dojrzawszy
14 III |     nacisku energiczne: "pfuj!" - profesor, pełen oburzenia i wstrętu,
15 IV  |       ktoś świsnął"...~Do prymusa profesor zwraca się w sprawach "delikatnej
16 IV  |          w tydzień po "usadzaniu" profesor Izdebski, który bardzo lubił
17 IV  |      prosorze? - śmiało zapytał. ~Profesor palec na ustach położył,
18 IV  |       tajemniczym tonie, wystąpił profesor Żebrowski. Było to tym dziwniejsze
19 IV  |          nigdy się nie uśmiechał.~Profesor Luceński nazwał go "Rybą"...~
20 IV  |             parole! - mówił o nim profesor Luceński. - Ryba pod postacią
21 IV  |            wychowywały go ciotki) profesor Luceński i przejednał zawziętego
22 V   |        przezwali syna "Wojtek", a profesor Luceński nie zaniedbał Krystka
23 VIII|        Dawid... parole! - osądził profesor Luceński, gdy się o tym
24 VIII|            hi, hi, hi... kobietę.~Profesor uderza trzciną w stolik.~-
25 VIII|          i możesz iść na miejsce.~Profesor skrzypiącym piórem smaruje
26 VIII|       właśnie Kucharzewskiego pan profesor Luceński nazwał Goliatem.~-
27 VIII|          Naruszewicza. Tegoż dnia profesor Izdebski, wyzwawszy Kucharzewskiego
28 IX  |      obrażonej niewinności.~- Pan profesor jest w błędzie. Myśmy palili -
29 IX  |          Częstym tam gościem jest profesor Effenberger, którego energiczne "
30 XI  |    pozostaje.~A tu, jak na złość, profesor Żebrowski kazał wyuczyć
31 XI  |        lekcje. Pierwsza - łacina. Profesor Izdebski, ceniący nad wszystko
32 XI  |           na świecie nie widzieć.~Profesor, dobrze usposobiony, postanawia
33 XI  |           Napisałem, co kazał pan profesor.~- Czytaj!~- Amo, moneo
34 XI  |         napisał et caetera?~- Pan profesor tak dyktował.~- Zwariowałeś,
35 XI  | Następowała lekcja jeografii. Gdy profesor Żebrowski - ten sam, który
36 XI  |   stukając okutą trzciną, wkracza profesor Effenberger.~- Ach, tak,
37 XII |           od razu młody przybysz, profesor Chabrowski.~Jego wpływ na
38 XII |      nauczycielom nie lubianym.~I profesor Chabrowski zdaje się nie
39 XII |         wyłącznie czytaniu.~Młody profesor czyta lub innym czytać każe
40 XII |       twarzy przebiega rumieniec. Profesor, odczytawszy jedną stronicę,
41 XII |         im prześliczne.~Tego dnia profesor Chabrowski wchodzi z miną
42 XII |         razu do czytania - ale go profesor gestem wstrzymuje.~- Podczas
43 XII |        pisać zamierza to i owo...~Profesor rzucił nazwisko:~- Syrokomla ...~
44 XII |        Szkolnych czasów Dęboroga.~Profesor tymczasem, nakładając palto,
45 XII |        przejęcia się zapewnienia.~Profesor Chabrowski wychodzi na palcach,
46 XIV |  wytartych, miękkich podeszwach - profesor Izdebski.~Łacinnik zapuszcza
47 XV  |      miewał zwykle ten skutek, że profesor Jastrebow zasypiał. A gdy
48 XV  |      wieków wiecznosti wozzwał...~Profesor Jastrebow, jedyny, co wiersze
49 XVI |    Przypomnij sobie, co nam mówił profesor Wiśniewski...~- Woda co
50 XVII|       zaprawiony melasą likierek. Profesor Salamonowicz był w rozpaczy,
51 XVII|       nich często rozchorowywali.~Profesor Izdebski po dawnemu wprawdzie
52 XVII|       którymi tak hojnie szafował profesor Effenberger, zostały przezeń