Part

 1 ZeSt |         pierwszoklasista. - Nosili je "górale".~- Jacy "górale"?~-
 2 ZeSt |       głowie układać. Przywdziewał je też każdy inaczej, nieraz
 3 ZeSt |           być wciąż zaprószone, bo je przecierał nieustannie,
 4 ZeSt |           słuchali...~- No, to wam je opowiem. Albo lepiej - po
 5 II   |            nazwiska. Co chwila coś je przerywa: to przychodzi
 6 II   |       swoje głupie orzechy! Możesz je schować dla siebie. Ty jeszcze,
 7 II   |            na ulicy obroku. Płoszy je swą teką, potem biegnie
 8 II   |     biegnie za spłoszonymi i pędzi je Przed sobą, dopóki nie przefrunęły
 9 III  |         właściwe. Reszta wymawiała je tak:~- Ląfą ą weną sąti
10 III  |  szyldkretowe pudełeczko, otworzył je i Szabuńskiemu podsunął.~-
11 IV   |          po Sprężyckim, zawdzięcza je okolicznościom dwuznacznym.
12 IV   |     podawali jedni drugim. Słychać je było na korytarzach szkolnych,
13 V    |            do popularnych. Uczynił je takim duży szyld, gdzie
14 V    |         dobre stopnie i - dostawał je. Niewiele rozumiał z tego,
15 V    |       kilka deszczułek, przynosili je Krystkowi, a on, zasiadłszy
16 VI   |      wymalowane tak pięknie, jakby je wyjęto ze wzorów kaligraficznych
17 VI   |             bardzo ostrym, rozcina je częściowo w kierunku długości.
18 VI   |        najmłodsi co prawda. Kupują je do zabawy. Zabawa na tym
19 VII  |         tak zawładnąć myślami, tak je do swego wykładu przynęcić.~...
20 VII  |     zadanych wierszów, wygłaszając je nie tylko w klasie, lecz
21 VIII |    oddzielne i kazał przetłumaczyć je na francuski. Pierwsze zdanie: "
22 VIII |         odwrócił od okna - wzniósł je w górę z wyrazem rezygnacji.
23 VIII |        brzmienie melodyjne - potem je wygłasza z teatralną gestykulacją,
24 X    |          tylko jego koledzy. Gdyby je widział ktoś starszy, poważniejszy,
25 X    |    podsunęli wiosło. Ręka chwyciła je kurczowo. Zaczęli ciągnąć
26 X    |         ciała topielców, rozebrano je, ułożono na zielonym suknie
27 X    |            sztywne ciało... Poznał je i zemdlał.~Lekarze podwoili
28 XI   |            Co pewien czas zagłusza je na chwilę rozgłośny tryl
29 XI   |  porozumiewawcze spojrzenia; potem je kierują w stronę pieca.~-
30 XII  |           spowodowane, najczęściej je przyjmuje na siebie Chabrowski.
31 XII  |    Tadeusza. Proszę kolejno czytać je na głos. Inni niech uważają.
32 XIII |            do chorego dziecka, aby je pocieszyć. Sprężycki uniósł
33 XIII |         Gdyby przynajmniej skrócić je mógł książką lub rozmową!
34 XIV  | niebieskich mundurków. Sprowadziła je nie tyle chęć napicia się
35 XIV  |      jednak nie udaje -czy jeszcze je tam widać?~- Widać. Każdy
36 XIV  |              Widać. Każdy zobaczyć je może. Rzucają się wszyscy
37 XIV  |   stworzenia swe instynktem, który je ostrzega, komu mogą zaufać,
38 XIV  |          słowa. Jeszcze nie bardzo je rozumie - postanawia jednak
39 XIV  |         jak ja z tobą, nazywał zaś je nie inaczej, jak "braciszkowie
40 XV   |        usiłując bezskutecznie wbić je sobie w pamięć:~Chaosa bytnost'
41 XV   |         nacisk największy uważając je za najdoskonalsze, przez
42 XVI  |            słuchaczów. Uprzedzając je objaśnia:~- Dziwić się może
43 XVII |          swych usunięty i że pełni je tylko czasowo, czekając
44 XVII |     uczniom jednak zdawało się, że je czytają w jego zawsze chmurnym
45 XVII |       teraz było tak wątłe, że się je ledwie słyszało.~Niejednokrotnie
46 XVII |          drzwiach, gotowy otwierać je maruderom - maruderów nie
47 XVII |            rzadkie minerały, łamał je na cząstki i uczniom rozdawał,
48 XVII |      palacze będą mogli otrzymywać je od niego na każde żądanie -
49 XVII |          najczęściej wszakże cofał je, włosów nie tknąwszy. Zaniechał
50 XVII |        mimo łamanego języka, jakim je wygłaszano, bardzo zajmowały
51 XVIII|          ciężkiego kamienia, który je sam, automatycznie, z nadzwyczajnym
52 XVIII|     Chybaście oszaleli! Ja dopiero je zacząłem.~- Jutro dostaniesz