Part

 1 I    |             Dzwonek zrobił swoje - teraz może odpoczywać do godziny
 2 III  |     myśleli. - Nie wolno mu pewnie teraz ani w piłkę grać, ani kozła
 3 VII  |        pewnie, że tak...~- Dobrze. Teraz więc słuchaj. Jeżeli sapieżanki
 4 VIII |         Dawidek głowy nie uciął bo teraz "Dawidkom" dowierzać nie
 5 VIII |          katalożku wielką jedynkę.~Teraz olbrzym wykrzywia się do
 6 VIII |         uczeń bez głowy? Gdzież on teraz, niebożątko, pomieści naukę?
 7 VIII |           niego z piórami, których teraz tak wiele się zużywa. Nadążyć
 8 VIII |          czwórkę z plusem. Ale już teraz sprawca tego cudu na nagrodę
 9 VIII |   stanowczą przewagę miał olbrzym, teraz ona przechodzi nieznacznie
10 VIII |          trójka z minusem - składa teraz wszystkie egzaminy na stopień
11 X    |       zamknąć... oddychać nosem... Teraz piętami ostro: raz, dwa...
12 X    |          oddać pod nadzór lekarza. Teraz dopiero wszyscy zwrócili
13 X    |           ci przyjaźń. Więc gdybym teraz porzucił cię w nieszczęściu,
14 XI   |      zbliżył się, uwyraźnił - jest teraz podobny do stłumionego huczenia.~
15 XI   |          jak do wybawcy...~Już się teraz jeografii nie lęka; już
16 XI   |           groźba budzi niepokój. I teraz uczniowie kręcą się niespokojnie
17 XI   |        zupełnie co innego. Więc my teraz nie wiemy, kogo słuchać.~-
18 XI   |            powagę wobec uczniów. I teraz, zgrzany bieganiem, zrzucił
19 XII  |    zmieniająca się w ul brzęczący, teraz jest spokojna, pełna powagi
20 XII  |       zasób zapamiętanych wierszy. Teraz myśli o ich autorze.~"Poeta...
21 XIII |        nich myśli jego wyczytywać.~Teraz usiadł na brzeżku krzesła
22 XIII |         nie mógł.~- Wiesz, Bronek? Teraz nikogo nie ma w domu; wszyscy
23 XIII |      kręcąc głową.~- A tak, jestem teraz jasno-kościsty. Mogliby
24 XIII |             Bronek - mówi rześko - teraz do czytania. Dembowski otworzył
25 XIII |         Trudno było. Wciąż się tam teraz kręcą ogrodnicy.~- Idź o
26 XIII |          milczy zakłopotany.~- Już teraz wiem, co ci oko zaprószyło
27 XIV  |        jeden mundurek mniej!~- Mów teraz, mój kochany!... - napierają
28 XIV  |           sam na żer przeznaczony.~Teraz ma przed sobą widowisko
29 XIV  |            z opętanych wypędzał, a teraz z diabłami wojować musi,
30 XV   |        świeży i dźwięczny, brzmiał teraz jak pianie zachrypłego koguta.~
31 XV   |           Z deklamacją zwróci? się teraz wprost do towarzysza:~-
32 XVI  |           z czegóż powstaje mgła? ~Teraz zrozumieli już rzecz nawet
33 XVI  |    Sitkiewicz piątoklasiście. - On teraz do niczego. Niedawno miał "
34 XVI  |         ćwierci do śmierci", słaby teraz jak kurczę. Nie dałby rady
35 XVI  |    wykonawcy, albo innym. Zapytuję teraz panów, jaką korzyść przynieść
36 XVII |           trzeba...~Zdarzało się i teraz niekiedy, że zacięte usta
37 XVII |         sztubaków dosłuchiwało się teraz dźwięków dawniej mu obcych.
38 XVII |        murami szkolnych korytarzy, teraz było tak wątłe, że się je
39 XVII |         zwykle kipiącego życiem, a teraz skamieniałego w nagłym bezruchu,
40 XVII | zapraszający go do zabrania głosu.~Teraz wszystkie oczy zwróciły
41 XVII |            I dzwonek szkolny innym teraz głosem odzywał się z wieży
42 XVII |     usłuchał! Toteż nie opuszczano teraz lekcji, nie spóźniano się.
43 XVII | przyciągającej nabrała. Mniej było teraz wybuchów hałaśliwej, barbarzyńskiej
44 XVII |            dymu jest im przyjemne; teraz przyznać musieli sami, że
45 XVII |     niechęcią zaznaczony, stał się teraz przyjemnym, gładkim, na
46 XVII |            żbik). Nierzadko też on teraz urozmaicał nudne lekcje
47 XVIII|            woła:~- Kozłowski niech teraz mówi!~- Kozłowski! Kozłowski! -