Part

 1 I   |          się w miasteczku i kto w nim umiera, temu jest ten dzwonek
 2 II  |       miejsce. Protektor sadza na nim protegowanego, objaśnia,
 3 II  | towarzysza, zaczyna mocować się z nim jak siłacz cyrkowy.~Z całego
 4 II  |         odgaduje od razu, że to o nim mowa.~Zwraca się w stronę
 5 II  |        swego protektora, łażąc za nim w odległości kilku kroków
 6 III | Mosakowskim... Parole!~- Co się z nim stało, panie pro...sorze? -
 7 III |     Postanowił też posługiwać się nim w celach pedagogicznych.~"
 8 III |           pobratać! Ocknęła się w nim dusza za późno - gdy już
 9 IV  |     fenomen!... parole! - mówił o nim profesor Luceński. - Ryba
10 V   |      szybko, że koledzy zdążyć za nim nie mogli. Przytrzymali
11 V   |           się i nie uciekli przed nim. W świetle dziennym (a tego
12 VI  |      rysunkowych. Umieszczone pod nim imię i nazwisko wyglądały
13 VII |    wydający lekcję stoi tuż przed nim, nie widzi go, nie chce
14 VIII|    ładunek" na plecy, swobodnie z nim chodzić. Niczym nawet: gruby,
15 VIII|       musiałbyś, rybko, koszyk za nim nosić. Pamiętajże. Pamiętajże,
16 VIII|    Wroński powtarza - on zaraz po nim z zupełną łatwością deklamuje:~-
17 VIII| tryumfująco zadanie i kreśląc pod nim zamaszystego wykrętasa -
18 VIII|        tablicę - tamten stoi przy nim, śledząc jak najpilniej
19 X   |         na "pierzydło" i siadł na nim skulony jak żaba.~W tej
20 X   |        stracił równowagę - już po nim! Obracające się koło zdruzgotałoby
21 X   |           Ileż napracował się nad nim przyjaciel Kozłowski! A
22 X   |     słabiej - wreszcie zupełnie o nim zapomnieli.~Ale przyszła
23 X   | uspokajającą, przykazując, żeby o nim nie myślał.~Chłopiec usnął...
24 XI  |          chrabąszcza, i powraca z nim do klasy. Sprężycki nie
25 XI  |      ulatuje w górę, a chłopcy za nim, krzycząc i na palce się
26 XII |          za chwilę zatrzyma się w nim na krótko, w przejeździe
27 XII |     skreśliła!~Gdy zrównała się z nim bryczka, wychodzi spod drzewa,
28 XIII|        Dembowski pochylił się nad nim, szczypie go w jedno ucho,
29 XIII|       pokoju.~Odwrócił się raz za nim i dostrzegł, że ręką oczy
30 XIII|  osobliwego kształtu i błysnąwszy nim przed oczyma chłopca, mówi
31 XIV |            nigdy nie widzi się na nim niebieskiego mundurka ucznia
32 XIV |          zamknięty zostanie przed nim - i przed wszystkimi.~Ale
33 XIV |        korytarzu, wychylił się za nim i dał mu wielką, soczystą
34 XIV |         się cokolwiek. Budzi to w nim otuchę.~Suchy, twardy głos
35 XIV |       zachował na długo. ~Dotąd o nim pamięta...~
36 XV  |          na wszystkie choroby.~Na nim samym skutki mlecznej diety
37 XV  |         upalny czerwiec, a wraz z nim fatalny ów dzień, który "
38 XV  |       rzemiennym ściśniętą.~Przed nim, na niskiej, prostej ławie
39 XV  |   przebiegły po krzyżu i nogi pod nim zadygotały.~Tamten wpatrywał
40 XVI |       kurcz chwycił, a to kręciły nim wiry, co tam wodę ciągle
41 XVI |      mundurek, wyciąga ukrytą pod nim książkę w czerwonej oprawie
42 XVI |         gdy cel osiągnięty, już o nim zapomniał - już lekceważy
43 XVII|           pazury, już drżeć przed nim nie trzeba...~Zdarzało się
44 XVII|      uczniowskiej. Roztrząsano na nim sprawy ważne. "Knoty" nie
45 XVII|  uporządkował go i posługiwał się nim stale przy wykładzie.~Czasem
46 XVII|      gromada "knotów" pobiegła za nim dalej, niby stado wróbli