Part

 1 I    |        to spiralnie skręcona, to wreszcie jakby przełamana i w dół
 2 II   |   przyglądających mu się malców. Wreszcie porzuca wszystko i przyskoczywszy
 3 II   |         nie, to nie! - przemawia wreszcie z flegmatyczną rezygnacją.~
 4 II   |  widokiem.~- Kiedy tak - wybucha wreszcie - to... będę twoim przyjacielem!~-
 5 III  |      szukając czegoś w pamięci - wreszcie oczy spuścił i rzekł:~-
 6 V    |          ośmielać się nawzajem - wreszcie postanowili jednozgodnie:
 7 V    |       znajdowała się za progiem.~Wreszcie Kozłowski z trudnością wykrztusił:~-
 8 VI   |          z oplatanej butelki; to wreszcie pies stoi wyprężony i gotowy
 9 VI   |        wśród zębów gumy otrzymać wreszcie masę do czarnego ciasta
10 VII  |    krzewów bzowych, jaśminowych, wreszcie jedna, prawie całkowicie
11 VII  |         przeszkadza! - dokończył wreszcie głosem podniesionym.~Tamten
12 VII  |  napiętkiem ziemię rozgrzebując, wreszcie rzekł:~- Widzisz, Bronek,
13 VIII |   błagając o "pomoc koleżeńską", wreszcie bierze na odwagę i podtrzymywany
14 X    |     prądem gwałtownym. Zwyciężył wreszcie przeszkody, pod obracające
15 X    |       tych, którzy ustępują.~Oto wreszcie udało mu się deskę pochwycić.
16 X    |     najpierw głowa, potem pierś, wreszcie cała postać pływaka.~Ocieka
17 X    |   nurkować szukając przyjaciela.~Wreszcie głowa Piotrusia ukazała
18 X    |        stopniowo coraz słabiej - wreszcie zupełnie o nim zapomnieli.~
19 XI   |      Sprężycki, kochanku - prosi wreszcie - zdejmij no ze mnie to
20 XI   |      pytające spojrzenia.~Stanął wreszcie przed katedrą, z nogi na
21 XI   | ramionami, mruczy coś pod nosem, wreszcie postanawia:~- Ha, nie ma
22 XI   |      przyszłą lekcję nie zadano. Wreszcie na domiar szczęścia, była
23 XII  |        inspektora, sam inspektor wreszcie basem urzędowym i dyscyplinarną
24 XII  |         milczeniu przed ławkami, wreszcie wydobywa z kieszeni książkę
25 XII  |       się widocznie, co uczynić. Wreszcie wstaje, bierze czapkę i
26 XII  |     oblicze poety nie dopuszczą. Wreszcie obliczył, że uroczystość
27 XII  |    Ryszardem Trzecim.~Odzywa się wreszcie głos trąbki - głos jękliwy,
28 XIII |       skrzydła!...~Nacieszył się wreszcie słońcem i powietrzem. Mruga
29 XIII |          przyborów. Zgodzili się wreszcie na jedno: ślepej latarki
30 XIII |          głuche, nieznośne bóle, wreszcie lekarstwa narkotyczne rozstroiły
31 XIII |        sondowaniem rany bolącej, wreszcie, najbardziej może drażniącym,
32 XIII |      długo nad tym, co usłyszał. Wreszcie mówi:~- Słuchaj, Bronek.
33 XIV  |      długo, gdyby nie zjawił się wreszcie człowiek rozsądny i nie
34 XIV  |          się badawczo spod oka - wreszcie ręką machnął - odchodzi.~
35 XIV  |   wyciągniętym z kryjówki. Staje wreszcie, a raczej jest postawiony,
36 XIV  |     dobrodzieja... - zdobywa się wreszcie biedny chłopiec na lękliwe
37 XIV  |  Zapamiętaj, co mówię - przerywa wreszcie milczenie. - Później po
38 XVI  |        cmentarz?... - odzywa się wreszcie, przeciągając wyrazy, Sitkiewicz. -
39 XVII | wszystkich, wszyscy za jednego", wreszcie wrodzone młodym duszom poczucie
40 XVIII|          dla ogrodnika.~Zaradził wreszcie złemu pan Pawlicki przez
41 XVIII|      myśląc o odparowaniu ciosu. Wreszcie mruczy z powstrzymywanym,